Бары Хірн (на фота) абяцае 11 тэлевізійных турніраў, Про Тур з 12-і этапаў з дзесяцьцю тысячамі фунтаў стэрлінгаў пераможцу любога з іх і павелічэньне прызавога фонду наступнага сэзону, як мінімум, на адзін мільён.

За гэта новы старшыня WPBSA хоча атрымаць кантроль над фінансамі снукера, хаця ён можа і вярнуцца да гульцоў, калі Бары не дасягне пастаўленых мэтаў. У аптымістычным, але часам канфрантацыйным лісьце ён выклаў гульцам свой генеральны плян адраджэньня снукера.

Галоўнае месца займае новы Про Тур, які будзе адкрыты для ўсіх 96-і гульцоў асноўнага тура. Тур будзе складацца з Paul Hunter Classic у Германіі і іншых прадстаўнічых турніраў. У яго будзе свая рэйтынгавая сістэма. Акрамя таго, некаторыя этапы тура могуць транслявацца па ТБ і ў Інтэрнэце.

24 лепшых гульца ў канцы сэзона згуляюць у фінальным тэлевізійным турніры, пераможца якога атрымае 60,000 фунтаў стэрлінгаў.

Апошні час гульцы не без падставаў скардзіліся на адсутнасьць гульнявой практыкі. Аднак грашовых сродкаў на правядзеньне шэрагу новых спаборніцтваў не было. Калі б яны зьявіліся, папярэдняя адміністрацыя WPBSA неадкладна ўвяла б іх у каляндар.

Про Тур, падобна паспяховай мадэлі PDC у дартс, дасць магчымасьць гульцам атрымаць неабходную матчавую практыку і зарабіць нядрэнныя грошы. З часам этапы Про Тура могуць трансфармавацца ў буйныя рэйтынгавыя спаборніцтвы.

У адрозьненьні ад былога кіраўніцтва, Хірн мяркуе, што асацыяцыя павінна падтрымліваць таленавітых гульцоў, але ніяк не пасрэдных. З пункту гледжаньня Хірна гульцы заслугоўваюць толькі аднаго – магчымасьці. Як яны яе выкарыстоўваюць, залежыць цалкам ад іх, але калі дабіцца посьпеху ў іх не атрымліваецца, тады ім варта заняцца чымсьці іншым.

Верагодна, некаторым гульцам цяжка чуць такія заявы, хоць на самой справе іх становішча ніколькі не мяняецца. Прафэсійны тур будзе па-ранейшаму складацца з 96 гульцоў. Топ-64 па-ранейшаму знаходзяцца ў бяспецы, а тыя, хто выбываюць з тура, маюць шанец неадкладна вярнуцца назад дзякуючы Cue School, якая будзе праводзіцца пасля Чэмпіянату Сьвету 2011 года.

Новымі ў мэйн туры стануць рэйтынгавы турнір у Германіі, крычашчае відовішча на «Скай Спортс» («гонкі на выбываньне» пасля аднаго раўнду), ад якога пурысты будуць галасіць, распластаўшыся над старымі выпускамі «SnookerScene», World Seniors Championship і World Open (былы Гран-Пры), адкрыты для ўсіх 96 гульцоў мэйн тура і снукерыстаў-аматараў.

Прычынай такога ўчынку стала заява ВСС, што пры аднаўленні кантракту Гран-Пры зь яго будзе выключаны. Таму Хірну давялося неадкладна прыдумаць World Open ў надзеі, што гэты турнір ўразіць ВСС, і канал ўключыць яго ў свой паказ у 2011 годзе.

Хірн не з тых, хто вырашае пытаньні разам. Ён любіць кантраляваць ход рэчаў, а таму прапануе купіць камэрцыйныя правы па намінальным кошце 1 фунт. Затым ён выпусціць акцыянерны капітал у памэры 500,000 фунтаў, і будзе кантраляваць 51%.

Гульцы змогуць набыць акцыі, прычым прыярытэт будзе аддадзены тым, у каго больш перамог, г.зн. першымі ў чарзе будучых акцыянераў апынуцца Стывэн Хэндри, Стыў Дэвіс, Роні О’Саліван і Джон Хігінс.

Прызавы фонд сезона з 3,5 мільёнаў фунтаў павялічыцца да 4,5 мільёнаў з наступным павелічэньнем у наступных сэзонах. Калі гэтага не здарыцца, то камэрцыйныя правы пяройдуць назад да WPBSA.

Новая камэрцыйная структура будзе плаціць штогадовы ліцэнзійны збор на фінансаваньне WPBSA і рэгуляваньне пытаньняў, якія застануцца пад кантролем гульцоў. Хірн называе гэта «бяспройгрышнай сітуацыяй».

Хірн зьбіраецца падтрымліваць Асацыяцыю гульцоў у снукер (Snooker Players Association) і ўводзіць новую рэйтынгавую сістэму па ходу сэзона, а не пасля яго завяршэньня.

Не ўсе пагодзяцца з ідэямі Хірна. У новым пляне не будзе CueZone – якая карысталася папулярнасьцю сярод заўзятараў, хаця на некаторых турнірах прадстаўляла сабой усяго адзін стол у фае – і бясплатнага аўтатранспарту для гульцоў.

Некаторым гульцам з нізоў рэйтынгу давядзецца змагацца за сваю будучыню, але на самой справе, ім і зараз не нашмат лягчэй. Да прыкладу, Джордан Браўн (колумнист SnookerScene) падчас свайго дэбютнага сэзона выдаткаваў каля васьмі тысяч фунтаў, а зарабіў менш за тысячу. Калі б Браўн стаў прафэсіяналам пры той сістэме, якую прапануе Хірн, у яго была б магчымасьць праявіць сябе, часьцей гуляць, больш зарабляць і нават захаваць месца ў туры, паказваючы вартыя вынікі.

План Хірна – гэта спроба палепшыць імідж гульні, павялічыць магчымасьці гульцоў і пакласьці канец застою ў рэйтынгавай сістэме. Нават крытыкам Хірна было б складана папракнуць яго ў бяздзейнасьці і нежаданьні выконваць сваю працу.

Ці будзе гэта працаваць?

У Хірна выдатныя ідэі, але некаторыя шурпатасьці трэба ліквідаваць. Гульцы павінны высьветліць, як гэта будзе працаваць на практыцы і ў іх ёсць выдатная магчымасьць зрабіць гэта, таму што Хірн даў ім нумар свайго мабільнага тэлефона і адрас электроннай пошты, прапанаваўшы звязвацца і задаваць любыя пытаньні.

Хірн сыдзе ў адстаўку, калі ў траўні гульцы адхіляць яго прапанову, прычыніўшы тым самым, магчыма, вырашальны ўдар па аўтарытэту гульні і адносінам з тэлевізійнікамі і спонсарамі, з якімі ён працягвае весьці перамовы.

Планы Хірна маюць шмат агульнага з ідэямі Altium, якія не знайшлі падтрымкі сярод гульцоў у 2002 годзе. Яны абяцалі значныя інвэстыцыі ў абмен на камэрцыйныя правы. Гульцы пабаяліся пазбавіцца гэтага, пасьля чаго рэзка скараціўся прызавы фонд і колькасьць турніраў.

Гульцы павінны самі ўважліва вывучыць прапанову Хірна, а не прасіць тлумачэньняў у хлопцаў, якія называюць сябе мэнэджэрамі і ў выпадку ўзнікненьня пытаньняў, звяртацца да Хірну, а не спадзявацца на розныя чуткі. Менавіта чорны піяр і фразы пра тое, што нехта хоча «захапіць гульню» перашкодзілі ўвасобіць у рэальнасьць ідэі Altium.

5 траўня ў гульцоў зьявіцца яшчэ адзін шанец выбраць сваю будучыню і ім варта задаць сабе тры галоўныя пытаньні.

1. Ці сапраўды мы хочам гуляць больш? Калі так, то план Хірна павінен быць прыняты.
2. Чаму мы павінны турбавацца пра тое, хто будзе кантраляваць камэрцыйныя правы гульні? Гульцы павінны гуляць і зарабляць гэтым на жыцьцё. Калі прыбылі растуць, якая розьніца, хто стаіць ля ўлады?
3. А ці ёсць альтэрнатывы? Большасць гульцоў не ў захапленьні ад таго, як кіравалі снукерам апошнія гады. Яны рызыкуюць, падтрымліваючы планы Хірна, але гэтая рызыка можа стаць першым крокам да адраджэньня гульні.

Паводле top-snooker.com, Snooker Scene blog

Бэры Хірн (з 2006 год старшыня WPBSA) загарэўся ідэяй зрабіць снукер суьсветнавядомым. На сёняшні момант, толькі два рэйтынгавых турніры праходзяць за межамі Вялікабрытаніі, таму Хірн абяцае выправіць дадзеную сітуацыю. Для гэтага журналісты 110sport.tv узялі інтэрвью ў некаторых вядомых гульцоў, каб даведацца, дзе яны хацелі б праводзіць снукерныя турніры.

Стывэн Хэндры адказаў наступным чынам: «Я б хацеў пагуляць на турніры ў Ганконгу, так як гэта адзін з маіхулюблёных гарадоў сьвету. Самае маё яркае ўражаньне ад гульні за мяжой – гэта мая паказальная гульня ў Бразіліі. Я прабыў там каля тыдня, але сыграў ўсяго адзін матч, а ўвесь астатні час правёў на пляжы – гэта было файна!».

Роні О’Cаліван: «Снукерны турнір у Амэрыцы будзе чымсьці зусім новым. Амэрыканцы пазнаёмяцца з нашай гульнёй і зразумеюць, што пул – гэта яшчэ не ўсё. Я маю на ўвазе, што калі дартс здолеў заваяваць сэрцы амэрыканцаў, то снукер, напэўна, зможа паўтарыць гэты посьпех».

Ніл Робэртсан настроены патрыятычна: «Я б хацеў, каб арганізатары наладзілі турнір у Аўстраліі. Тут і казаць няма чаго. Такія масцітыя гульцы, як Хігінс, О’Саліван, Хэндры праляцяць такі доўгі шлях, каб змагацца перад маёй роднай публікай, маімі заўзятарамі – гэта будзе нешта».

Джо Пэры часткова згодны з Робэртсанам: «Я б хацеў пагуляць у Аўстраліі ці Лас-Вэгасе. Было б вельмі добра зладзіць турнір у такіх вядомых месцах для адпачынку. Мой самы яскравы ўспамін аб гульні за мяжой – фінал Кубка Мальты 2001 года, калі я перамог Мэцью Стывэнса і Марка Уільямса на сваім шляху да фіналу. Нават той факт, што ў фінале я прайграў Стывэну Хэндры, не азмрочвае маіх уражаньняў ад гэтага чэмпіянату».

Дзін Цзюньхуэй выбраў Кітай: «Кітай – любімае месца, у якім бы я хацеў бачыць снукерны турнір. Нішто не параўнаецца з гульнёй перад роднай аўдыторыяй. Яшчэ б мне хацелася адправіцца ў ЗША. Я люблю баскэтбольную лігу NBA, ды і сам у вольны час гуляю ў баскэт. Так што, вельмі хацеў бы ўбачыць баскэтбол ужывую».

Пітэр Эбдан: «Прыемней за ўсё мне ўспамінаць маю гульню ў Кітаі, калі ў 2009 годзе мне хапіла сілы духу выйграць China Open. Гэтая перамога падарыла мне месца ў топ-16. З выключна эгаістычнага пункту гледжаньня я б хацеў бачыць рэйтынгавы турнір у Венгрыі, таму што я зараз там жыву і мне не прыйдзецца лішні раз лятаць на самалёце, каб пагуляць у снукер».

Марк Кінг упадабаў бы праводзіць Чэмпіянат Сьвету 2010 года ў Паўднёвай Афрыцы: «Я б ганароваа прадстаўляў ангельскую зборную там. Перамога на турніры 2005 Paul Hunter Classic ў Германіі пакінула самыя прыемныя ўспаміны пра гульні за мяжой. Мне апладзіравалі стоячы як мінімум 5 хвілін. У мяне нават валасы на патыліцы падняліся ад захапленьня».

Дамінік Дэйл: «Я б хацеў бачыць больш авантурны снукер. Напрыклад, можна зрабіць турнір там, дзе раней аб такой гульні нічога не чулі. Ніколі не ведаеш, дзе можна адкрыць новы рынак або дзе снукер прыцягне новых прыхільнікаў. Думаю, Цэнтральная Эўропа будзе выдатным стартам. Вена, напрыклад, – гэта дапаможа зэканоміць мне на авіяпералётах».

Райан Дэй: «Было б выдатна пагуляць на рэйтынгавым турніры ў Амэрыцы і Лас-Вэгасе – вось мой ідэальны выбар. Першы свой фінал я іграў на Malta Cup, так што, гэта мой самы лепшы ўспамін аб замежным снукеры».

Фота – Гонконг
Паводле 110sport.tv

Алекс Хігінс (Alex Higgins) нарадзіўся ў пятніцу 18 сакавіка 1949 года ў Бэлфасце, Паўночная Ірляндыя. Ён прыйшоў у гэты сьвет, каб заваяваць 24 тытулы за 19 год, у тым ліку два тытулы чэмпіёна сьвету. Алекс вядомы сваім моцным і выбуховым характарам, за які атрымаў мянушку Ураган.

У Бэлфасьце ён жыў з бацькамі і трымя сёстрамі. Там жа ён пачаў цікавіцца снукерам ва ўзросьце 11 год у мясцовым клюбе The Jampot. Такім чынам, у яго атрымоўвалася зарабляць пару пэнсаў у дзень. Хутка хлопец вырашыў, што ён здольны зарабляць больш грошай. У 14 год Алекс пераехаў у Англію, каб стаць жакеям. Аднак ён набраў вагу і быў адхілены ад вучобы.

Алекс Хігінс вярнуўся Бэлфаст і зноўку заняўся снукерам. Ужо ў 16 год ён зрабіў свой першы максімум. У 1968 годзе выйграў Усе-Ірляндскі і Паўночна-Ірляндскі аматарскія чэмпіянаты.

У 1971 годзе Алекс Хігінс увайшоў у статут прафэсыяналаў, а ў 1972 – ён ужо выйграў галоўны тытул Чэмпіянату Сьвету ва ўзросьце 22 год. Ён быў самым маладым уладальнікам гэтага тытулу, пакуль яго рэкорд не быў пабіты Стывам Хэндры, што стаў чэмпіёнам сьвету ў 21 год. Перамога прынесла Алексу не толькі значны тытул, але і папулярнасьць сярод гледачоў. За магутны стыль гульні і і хуткасьць яго празвалі Ураганам.

Праз чатыры гады Хігінс зноў дайшоў да фіналу Сусьветнага Чэмпіянату, але прайграў там Рэю Рэярдану. У 1980 годзе ён дайшоў да свайго трэцяга фіналу на гэтым турніры, але зноў прайграў Кліфу Торбану, негледзячы на тое, што спачатку меў перавагу.

Нягледзячы на пэўны зацішак у гульні, у асабістым жыцьці ў Алекса адбываліся буйныя зьмены. у 1976 годзе ён упершыню ажаніўся. Прыкладна ў той жа час пачаліся яго праблемы з Сусьветнай Асацыяцыяй Снукера і Більярда (WPBSA), што нездзіўляльна за-за вялікай любві Алекса алкагольным напоям, азартным гульням і жанчынам. Іх першае сутыкненьне адбылося яшчэ ў 1973 годзе, калі Хігінс апрануў на Чэмпіянат Сьвету ў непрафэсыйных белых штанах, за што быў аштрафаваны. Гэта быў яго першы штраф…

У 1980 годзе Алекс ажаніўся другі раз на англічанцы Лін Эвісан. Пасля зьяўленьня дачкі Ларэн Хігінс зноў акрыяў духам і падыйшоў да чарговага Чэмпіянату Сьвету адпачыўшым і сабраным.

Такім чынам, на першынстве сьвету 1982 года Алекс Хігінс нарэшце здолеў заваяваць свой другі тытул чэмпіёна ў барацьбе супраць Рэя Рэярдона. Хігінс не толькі выйграў увесь матч, але і зрабіў у апошнім фрэйме рэкордную сэрыю ў 135 ачкоў. Гэта была яго не столькі прафэсыйная, колькі эмацыйная перамога. Яшчэ адзін цікавы матч выдаўся ў паўфінале з Джымі Уайтом. Пры рахунку 14/15 па партыях і 0/59 у фрэйме, Хігінс прыняў тупіковую пазіцыю без адзінага простага чырвонага. Ён выявіў неверагоднае самавалоданьне ў вельмі напружанай сітуацыі і, дэманструючы складаныя ўдары, вырваў партыю, зрабіўшы клірэнс — 69 ачкоў з кія. Той брэйк яшчэ доўга не схадзіў з экранаў тэлевізараў і стаў самым яркім прыкладам фэнамэнальнай пабудовы серый Алекса. Той снукерны сэзон мінуў пад імем Урагана.

Alex Higgins 69 break 1982

1983 год пачаўся вельмі добра для Алекса Хігінса: у сакавіку ў яго нарадзіўся сын Джордан. Праўда, у шлюбе пачалі праяўляцца расколіны. Падчас адпачынку на Маёрцы Алекс пасля чарговай сваркі з Лін прыняў сьмяротную дозу снатворага. Большасьць людзей, што адчулі блізкасьць сьмерці, зламалася б, аднак гэта не быў лёс Урагана. Напрацягу чатырох дзён рэабілітацыі ў бальніцы ён падрыхтаваўся да Чэмпіянату Вялікабрытаніі, на якім пасьпяхова атрымаў перамогу. Аднак гэта была апошняя значная перамога Алекса.

Усё больш пагаршаліся адносіны з Лін. Шлюб канчаткова быў разарваны ў 1985 годзе. З гэтага часу ў яго жыцьці было больш скандалаў з WPBSA, чым перамог за снукерным сталом. Здавалася, што Хігінс увесь час трапляў у непрыемнасьці: ён атрымоўваў штрафы ад Асацыяцыі, ламаў косткі, атрымліваў нажавыя раненьні, гуляў у казіно… Хігінс, як і мноства іншых таленавітых гульцоў, валодаў няўстойлівым характарам, што нярэдка прыводзіла яго да частых сварак і боек – па-за і падчас матчаў. Адзін з самых сур’ёзных выпадкаў адбыўся ў 1986 годзе на чэмпіянаце Вялікабрытаніі, калі Хігінс ударыў галавой аднаго з афіцыйных прадстаўнікоў турніру. Гэта прывяло да яго адхіленьня ад ўдзелу ў турнірах на год. Алекс больш нагадваў хулігана і бунтаўніка, чым гульца-прафэсыянала.

У 1997 годзе Алекс Хігінс аб’явіў аб сваім зыходзе с прафэсыйнага снукеру. У наступным годзе дала аб сабе знаць адна з шкодных звычак урагана – паленьне: яму дыгнаставалі рак горла.

Хігінс часткова адышоў ад снукера. Ён зьяўляўся ў 2005 і 2006 гадах на турнірах Irish Professional Championships, але гэтыя вяртаньні сконьчыліся для яго паразамі ў першых жа матчах. 12 чэрвеня 2007 года Алекс Хігінс зноў напаў на рэфэры аднаго дабрачыннага матча, які праходзіў на паўночным усходзе Англіі.

У 2007 годзе ён напісаў сваю аўтабіяграфію – «Вачыма ўрагана: мая гісторыя», якая стала бэстсэлерам. У 2009 Ураган прыняў удзел у Чэмпіянаце Сьвету па шасьці чырвоным шарам, аднак выйграў толькі адзін матч, прайграўшы тры (два з іх усухую), і ў выніку не выйшаў з групы.

І ўсё ж, нягледзячы на свой вельмі супярэчлівы характар, Алекс Хігінс застаецца адным з самых папулярных гульцоў за ўсю гісторыю гульні. Яго грандыёзныя дасягненьні ў снукеры бясспрэчны так жа, як і дасягненьні Роні О’Салівана або Стывена Хэндры.

Зараз Алекс Хігінс усё яшчэ жыве снукерам і вядзе барацьбу са сваёю хваробаю.

Latest Alex 'Hurricane' Higgins interview: snooker is like a drug

Тытулы ў прафэсыйнай кар’еры:

1972 – Irish Professional Championship, Park Drive World Championship
1974 – Watneys Open
1975 – Canadian Open
1976 – Canadian Club Masters
1977 – Canadian Open
1978 – Irish Professional Championship
1978 – Benson & Hedges Masters
1979 – Irish Professional Championship
1979 – Tolly Cobbold Classic
1980 – Padmore/Super Crystalate International
1980 – Tolly Cobbold Classic
1980 – British Gold Cup
1980 – Pontin’s Professional
1981 – Benson & Hedges Masters
1982 – Embassy World Championship
1983 – Irish Professional Championship
1983 – Coral UK Championship
1984 – World Doubles Championship
1985 – World Team Cup
1986 – World Team Cup
1987 – World Team Cup
1989 – Irish Professional Championship
1989 – Benson & Hedges Irish Masters

Паводле talksnooker.co.uk, en.wikipedia.org

Што спатрэбіцца для гульні ў снукер?

Па-першае, гэта снукерны стол. Памер гульнявой паверхні складае, калі ўлічваць кожны з бартоў, 11 футаў 8½ цаляў на 5 футаў 10 цаляў (3569 мм на 1778 мм). Дапушчальна +/- ½ цаля (+/- 13 мм). Вышыня стала ад падлогі да верхняга боку борта павінна быць ад 2 футаў 9½ цаляў да 2 футаў 10½ цаляў (ад 851 мм да 876 мм).

Па-другое, на стале павінна быць шэсьць лузаў. Чатыры з іх размяшчаюцца па розным вуглам стала – зьверху і зьнізу адпаведна. Дзьве – пасярэдзіне доўгіх бартоў. Лузы павінны адпавядаць стандартам Сусьветнай Асацыяцыі Прафесыйнага Більярда і Снукера (World Professional Billiards and Snooker Association, WPBSA).

На снукерным стале можна ўбачыць некалькі накрэсленых белых ліній. Прамая лінія, што пралягае паралельна верхняму кароткаму борту на адлегласьці 29 цаляў (737 мм) называецца «лініяй балкі», а вобласьць паміж верхнім кароткім бортам і гэтай лініяй – «балкай». Побач можна ўбачыць так званы «сектар D» – гэта паўкола, якое накрэслена ў балцы з цэнтрам на «лініі балкі».

Гульня ў снукер немагчыма без кія і шароў. Даўжыня кія не павінна быць меншай за 3 футы (914 мм), сама прылада мае быць традыцыйнай формы.

Што датычыцца, шароў, то яны павінны быць зроблены са спэцыяльнага матэрыялу, мець пэўную вагу і дыяметр 52.5 мм (дапушчальна +/- 0.05 мм). Шары можна падзяліць на дзьве асноўныя групы:
- Чырвоныя шары. Усяго іх у снукерным наборы 15 штук. На стале яны складаюць піраміду. Кожны карэктна забіты чырвоны прыносіць гульцу адно ачко.
- Каляровыя шары. У снукеры ўдзельнічаюць шэсцьць колераў (акрамя чырвонага), якія прыносяць наступную колькасьць ачкоў:
чорны – 7
ружовы – 6
сіні – 5
карычневы – 4
зялёны – 3
жоўты – 2.
Кожны каляровы шар павінны забівацца пасьля чырвонага (аб гэтым больш падрабязна ў правілах).

Акрамя ўсяго вышэй пералічанага ў снукеры выкарыстоўваюцца розныя дапаможныя прылады, але ўсе яны павінны быць санкцыянаваны WPBSA.