Ветэран мэйн-тура 52-гадовы Стыў Дэвіс, які стварыў аглушальную сэнсацыю ў матчы 2-га круга Чэмпіянату Сьвету па снукеры, абыграўшы дзеючага пераможца турніру Джона Хігінса, прызнаўся, што гэтая перамога стала адной з самых значных у яго вялікай кар’еры.

Дэвіс, шасьціразовы чэмпіён свету, у ходзе паядынку з Хігінсам лідзірваў з лікам 6:2 і 8:4, аднак шатляндзец здолеў аднавіць парытэт – 9:9, аформіўшы пры гэтым свой соты сэнчуры-брэйк у рамках Чэмпіянатаў Сьвету. Затым 52-гадовы ангелец (які старэй Джона на 18 гадоў!) зноў пайшоў у адрыў – 11:9, але Хігінс зноў зраўняў лік – 11:11. У апошні раз, калі гэтыя супэрнікі сустракаліся паміж сабой у «Крусібл» у 2000-м годзе, Джон перамог – 13:11, і здалося, што ён і зараз здолее завяршыць бой на сваю карысьць, але Дэйвис не даў гэтаму адбыцца. Стыў выйграў 23-й фрэйм, а затым, выкарыстаўшы найгрубейшую памылку дзеючага чэмпіёна свету пры спробе забіць просты чырвоны ў сярэдзіну, ператварыў свае ўжо наяўныя 34 ачкі ў перамогу ва фрэйме і матчы ў цэлым, выканаўшы цудоўны дабл (карычневы ў сярэднюю лузу), падбіўшы пры гэтым бартавы сіні і вывеўшы яго на гульню. Астатняе было справай тэхнікі: сіні – у лузе, за ім – ружовы, і Стыў Дэвіс атрымлівае выдатную перамогу ў фэнамэнальным па накаліле паядынку.

«Стаць першым на Чэмпіянаце Сьвету – гэта шыкоўна, аднак з асабістага пункту гледжаньня, сённяшні посьпех я ацэньваю ніколькі не ніжэй”, – цытуе Дэвіса bbc.co.uk. – З аднаго боку, гэтая перамога саступае, бадай, толькі перамозе над Роні О’Саліванам ў фінале турніру серыі Masters ў 1997 годзе, калі я прайграваў з лікам 4:8. З іншага боку, абысьці Хігінса на Чэмпіянаце Сьвету ледзь ці не больш ганарова».

«Мне ўвесь час здавалася, што ён усё ж возьме гэты матч, – прызнаецца Дэвіс. – Мы бачылі, як часта ён рабіў нешта падобнае, і я думаў, што ён зможа зрабіць гэта яшчэ раз. Аднак гульня ў Джона ішла не вельмі, таму я захоўваў надзею. У выніку мне ўдалося правесьці некалькі ўдалых удараў і дамагчыся перамогі. Цяпер я атрымаў некалькі дзён адпачынку, чаму вельмі рады», – рэзюмаваў шасьціразовы чэмпіён сьвету.

Што ж тычыцца Хігінса, то ён успрыняў балючае паражэньне з годнасьцю.

«Мне зараз цяжка, аднак я абавязаны аддаць належнае Дэвісу. Як ён здолеў не страціць вытрымку і застацца ў гульні у 52 гады? … У маіх вачах ён лепшы, пра што я яму і сказаў пасля матчу», – адзначыў Джон.

«Нельга сказаць, што я паказаў свой лепшы снукер, аднак ён адназначна быў далёка ня горшым. Проста Дэвіс – найвялікшы гулец», – рэзюмаваў шатляндзец.

За выхад у чвэрцьфінал Стыў Дэвіс пазмагаецца з аўстралійцамі Нілам Робэртсанам, які неверагодным чынам здолеў вырваць перамогу ў англічаніна Марціна Гулда. Робэртсан саступаў – 5:11, аднак здолей выйграць 8 фрэймаў, а разам з імі і матч c агульным лікам 13:12.

Паводле eurosport.ru

Ёсьць адзін чалавек, які сёе-тое ведае аб гульцах, якія ўдзельнічаюць у гэтым годзе ў Чэмпіянаце Сьвету. Гэта канферансье – Роб Уокер. Яму 35 і ён адзін з самых вядомых персанажаў на снукерных турнірах. Ужо трэці год запар ён аб’яўляе пераможцу (і іншых удзельнікаў) Крусібла.

Вядомы сваёй кароннай фразай «Let’s get the boys on the baize» (”Хлопцы, да сукна”), Уокер таксама прызнаецца ў тым, што зьяўляецца адданым сябрам фан-клюба Марка Сэлбі.

«Мы вельмі добра разумеем адзін аднаго, – кажа Уокер. – Ён мне вельмі падабаецца, выдатны хлопец, атрымлівае задавальненьне ад снукера, і калі ён грае – то ўсё быццам асьвятляецца. Ён неверагодна таленавіты і вельмі выдатна, што ён такі ёсць. У яго выдатныя шанцы на перамогу і стальныя нэрвы. Калі ён прадэманструе такую ж форму, як на Уэмблі Мастэрс у гэтым годзе, то чаму б і не?»

«Адстаючы ад Роні О’Салівана, ён прадэманстраваў, што не мае страху. Марк паказаў, што калі хоча – можа пераадолець і зьмяніць усё. Мне сапраўды падабаецца назіраць за яго гульнёй, ён можа прайсці да канца і выйграць».

Гледачы, магчыма, адзначылі, як Уокер і Сэлбі гуляюць у «камень-нажніцы-папера» падчас выхаду.

«Мы паспрабавалі гэта падчас майго першага выступленьня ў якасьці канферансье на Мастэрс 2008, – узгадвае Уокер. – Ён выдатны хлопец, з якім прыемна працаваць, любіць добрую гутарку, аднак выдатнае гуляе пад вялізным напружаьннем».

«Мы як раз стаялі на вуліцы і гутарылі, і я ўбачыў, як па яго твары расплывается ўсьмешка. Гэта прымусіла мяне засмяяцца, і я не змог ўціснуць наступны пытаньне – і гэта яго ўзрадвала яшчэ больш. Мы абодва пачалі душыцца смехам, і ў выніку абодва сагнуўся ад рогату».

Цяперашні снукер абвінавачваюць у адсутнасьці яркіх асобаў. Уокер гэта катэгарычна адмаўляе і кажа, што трэба б прыкладаць больш намаганьняў, каб раскрыць сапраўдныя характары гульцоў.

«Марк – вялікая рэдкасьць, ён заўсёды падаецца такім спакойным. Аднак, яркіх характараў хапае, і з усімі імі прыемна працаваць. Лёгка казаць пра былыя часы, і што цяпер няма такіх асобаў, як Біл Вэрбэнюк, які піў піва пінтамі паміж фрэймамі. Але зараз гульня настолькі напружаная, кожны матч мае вялікае значэньне. Можа быць, трэба б больш інтэрв’юяваць гульцоў, калі яны больш расслабленыя і адчуваюць сябе спакойна, у звыклых умовах, напрыклад, у сябе дома. Тады, мяркую, мы ўбачым іх сапраўдных».

Уокер любіць пул, аднак ніколі не скажа, што валодае якім-небудзь талентам ў снукеры. Ён упэўнена заняў месца лепшага канферансье прафэсыйнага тура, і заўсёды з нецярпеньнем чакае пачатку гульняў у Крусібле. Акрамя сваіх тамтэйшых абавязкаў, ён таксама вядзе праграму BBC Interactive, радыё-шоу і бярэ пасляматчавыя тэлеінтэрв’ю.

«Першае выступленьне ў якасьці канферансье было на чэмпіянаце Вялікабрытаніі ў 2007-м, але нішто не параўнаецца з Крусіблам, – кажа ён. – Я заўсёды быў прыхільнікам снукера. Падчас фіналу паміж Дэвісам і Тэйлаамр мне было 10 гадоў, і я глядзеў яго з бацькам. Падлеткам я працягваў сачыць за снукерам. Цяпер я ўпэўнена вярнуўся да яго, і мне падабаецца быць сярод гульцоў. Гэтай працай можна займацца толькі калі ты на самой справе любіш снукер».

Паводле markselby.info, top-snooker.com

Яго параўноўваюць з Моцартам, Пікаса і Ван Гогам, Стыў Дэвіс кажа аб ім, як аб «самым геніяльным гульцы за ўсю гісторыю спорту». Сам Роні О’Саліван уздрыгвае, калі чуе такія словы: «Геній? Я нічога не ведаю пра гэта».

«Я дамогся толькі паловы таго, чаго мог бы. Я рабіў усё правільна, але я ўжо не той гулец, якім быў раней. Хто выйграе чэмпіянат свету? Джон Хігінс. Прынёс я карысьць снукеру? Не ведаю, але выходзячы да стала, я стараюся гуляць на ўсе сто адсоткаў».

Такое самазьнічэньне ўжо даўно стала фірмовым знакам Роні О’Салівана.

«Я быў бы шчаслівы, калі б мог гуляць яшчэ гадоў шэсьць, пакуль мне не споўніцца сорак. І калі б у сорак гадоў я іграў на годным узроўні, то працягнуў бы і далей. Унутры мяне па-ранейшаму жыве любоў да снукера, але ён можа прычыняць так шмат болю. З аднаго боку, я спадзяюся заставацца наверсе, а з другога – хачу, каб 15 іншых гульцоў абагналі мяне. Гэта накшталт як «ну ладна, хопіць, выпусьціце мяне адсюль!»

«Я не самы ўпэўнены ў сабе чалавек. Я больш не ведаю, што думаю. Верагодна, лепш наогул не думаць».

Праз некалькі хвілін Роні паведамляе, што павінен правесьці дзень з дзецьмі, але абяцае сустрэцца заўтра ў сваім доме ў Чыгуэле і ён стрымаў сваё слова.

«Людзі думаюць, што я не люблю даваць інтэрв’ю, але я не супраць пагаварыць на цікавыя тэмы. Але калі гэта нейкія глупствы для падтрыманьня іміджу і табе кажуць, скажы тое, нагадай гэта – я ненавіджу такое».

«Лепш за ўсё мне было ў дзяцінстве, калі я гуляў у снукерным клюбе. У мяне ёсьць сын і дачка. Можа быць, яны не будуць займацца снукерам, можа быць – іншым відам спорту. Роні-малодшаму два з паловай гады і яму падабаецца футбол. Калі яму будзе тры-чатыры гады, я хачу адвесьці яго ў гольф-клуб. Тайгэру Вудсу было тры гады, калі ён пачынаў. Трэба пачынаць, як мага раней».

У пачатку года Роні спадзяваўся, што яго бацька зможа пахварэць за яго на Чэмпіянаце Сьвету, але да гэтага часу невядомыя дакладныя тэрміны яго вызваленьня.

«Мой бацька спрабаваў мяне ва ўсіх відах спорту і назіраў, што мне спадабаецца больш. Я гуляў у футбол, тэніс, гольф, крыкет, але любіў толькі свой снукер ».

«Я не забіваю шары так лёгка, як раней, але часам адкуль не вазьміся атрымоўваюцца вялікія брэйкі, гульня становіцца прасьцей, я бачу на дзесяць хадоў наперад і адчуваю сябе непераможным. Калісьці я быў паляўнічым, цяпер палююць на мяне».

Застаецца дадаць, што ўжо вядомыя імёны 8-і маладых гульцоў, якія 23 красавіка пазмагаюцца за пяць тысяч фунтаў і магчымаьсць трэніравацца разам з Роні О’Саліванам:

Sean O’Sullivan – Lewisham (won in Wealdstone)
Joseph McLaren – Greenock (Edinburgh)
Lewis Hargreaves – Ipswich (Norwich)
Rhys Clark – Fforestfach (Cardiff)
Joel Walker – Sheffield (Sheffield)
Jordan Rimmer – Solihull (Solihull)
Jake Stewart – Plymouth (Exeter)
Zac Barton – Bolton (Preston)

Паводле top-snooker.com

Вера Сэлбі нарадзілася ў Рычмандзе ў Паўночным Йоркшырэ, але ў 1954 годзе пераехала ў Ньюкасл, дзе і жыве з тых часоў. Зараз жыве Госфарце. На сёньняшні момант ёй 75 год.

Да пэнсіі яна працавала выкладчыкам гісторыі касьцюма ў Нартумбрыйскам універсітэце. Працавала каментатарам на тэлебачаньні, а потым стала снукерным рэфэры.

Вера аўдавела 15 год таму, яе муж Брус Сэлбі быў вядомым цырульнікам ў Ньюкасле.

Вера Сэблі лічыцца ў базе «AM models» (мад’льнае агенства) ужо 20 год (з тых самых часоў, як да яе зьвярнуўся папярэдні ўладальнік агенцтва на сходзе ў Нартумбрыйскам універсітэце).

«Я думала, гэта будзе цікава. Я лічыла, што гэта будзе глямурна прафэсія, але першым заказчыкам стала кампанія, якая вырабляла лесвічныя пад’ёмнікі для інвалідаў! Аднак мне даводзілася і ў паказах мод ўдзельнічаць і ў рэкламе здымацца. Маёй самай дзіўнай працай сталі рэкламныя здымкі для «Кааператыўных пахавальных паслуг». Нас там увесь час сьмяшылі, што, улічваючы тэматыку, было даволі дзіўна».

«Больш за ўсё мне падабалася працаваць на паказе мод для Норма Джэймса ў Корбрыджэ. Там было вельмі весела, і мяне прыводзіла ў захапленьне як адзеньне, так і сама праца. Мадэлям даводзіцца займацца рознымі цікавымі рэчамі. Гэта мне і падабаецца ў маёй рабоце».

«Я не прафэсійная мадэль. У мяне ёсьць і іншыя заняткі, таму я здымаюся толькі, калі зьяўляецца праца ці ў мяне ёсць вольны час».

«Я не думала, што людзі захочуць бачыць у якасьці мадэлі такую жанчыну, як я. Але я была рада, што мяне запрасілі. Бо спатрэбіцца могуць мадэлі ўсіх узростаў і любой зьнешнасьці. Выкарыстаньне ў якасьці мадэляў жанчын у гадах можа быць даволі ўдалай ідэяй, так як гэта адлюстроўвае стан грамадства і дазваляе мне працаваць».

Вера была двухразовай чэмпіёнкай свету (1979, 1981) па снукеры сярод жанчын і дзевяць разоў выйгравала чэмпіянат Вялікабрытаніі. У перапынках паміж здымкамі яна гуляла за снукерные клюбы Чапінгтана і Ашынгтона. Яе назвалі спартсменкай 1997 года ў спартыўным клубе Ньюкасл.

«Да прапановы, якую мне зрабілі 20 год таму, я ніколі не працавала мадэльлю. Але я ўвесь час чымсьці займалася. Калі я сустрэла свайго мужа Бруса, я была настаўніцай маляваньня. Да яго заўсёды зьвярталіся ўсе зоркі, якія прыязджалі ў тэатр «Раял». У мінулым у мяне былі доўгія цёмныя валасы, і калі я вырашыла іх абрэзаць, мае сябры параілі мне зьвярнуцца да Бруса. Так што мне дасталася прычоска, а яму дасталася я! Брус зрабіў сваю першую стрыжку ў 8 год (яго бацька таксама быў знакамітым цырульнікам), а апошнюю – у 80 год».

«Упершыню я занялася снукерам, калі я сказала Брусу, што мне хацелася б іграць. Мне было 37 год, ужо не дзяўчынка. Мне дазволілі прыходзіць у клюб у 6 вечара пры ўмове, што ў 7 мяне там ужо не будзе, бо ў той час клюбы ў асноўным былі «толькі для мужчын». І так выйшла, што ў гэты ж час там быў адзін былы чэмпіён свету. Ён убачыў, як я гуляю, і вырашыў, што ў мяне ёсць патэнцыял. І пагадзіўся трэніраваць мяне».

Вера Сэлбі не зьяўляецца сваячніцай знакамітага маладога снукерыста Марка Сэлбі.

Паводле top-snooker.com, www.thefreelibrary.com.

Пасля 27-і гадоў работы на прафесійным узроўні адзін з самых паважаных і папулярных рэферы мэйн тура Алан Чэмбэрлен («Чамбо») вырашыў сысьці на пэнсію. Гэтае рашэньне стала поўнай нечаканасьцю для снукернага кіраўніцтва і яго калегаў па судзейскаму цэху.

67-гадовы ветэран прыняў гэтае рашэньне за дзень да заканчэньня кваліфікацыі да Чэмпіянату Сьвету. Магчыма, на такое рашэньне паўплывала стомленасьць, назапашаная ў Алана за апошнія гады, а можа быць, і сьціплае фінансавае ўзнагароджаньне (£80 у дзень), якое атрымліваюць рэфэры за сваю цяжкую працу.

У 1997 годзе Алан Чэмбэрлен судзіў фінал Чэмпіянату Сьвету, у якім Кэн Догэрці перапыніў гегемонію тады яшчэ шасціразовага чэмпіёна сьвету Стывэна Хэндры. Акрамя таго, на рахунку Алана восем фіналаў Уэмблі Мастэрс.

Алан паабяцаў, што будзе працягваць працаваць на матчах Лігі Чэмпіёнаў.

Паводле snookerblog.ru, top-snooker.com

Сталі вядомымі 32 ўдзельніка Чэмпіяната Сьвету – 2010, што будзе праходзіць у Шэфілдзе, Англія. У дужках пазначаны папярэдні сусьветны рэйтынг гульцоў на перыяд 10 сакавіка.

Нагадаем, што Чэмпіянат Сьвету па снукеру пройдзе з 17 грасавіка па 3 траўня ў Crucible Theatre.

John Higgins (1) / Barry Hawkins (20)

Mark King (14) / Steve Davis (28)

Neil Robertson (3) / Fergal O’Brien (52)

Marco Fu (13) / Martin Gould (46)

Ali Carter (4) / Jamie Cope (16)

Joe Perry (22) / Michael Holt (25)

Ding Junhui (7) / Stuart Pettman (36)

Shaun Murphy (6) / Gerard Greene (30)

Stephen Maguire (5) / Stephen Lee (24)

Peter Ebdon (18) / Graeme Dott (19)

Mark Allen (12) / Tom Ford (42)

Ryan Day (8) / Mark Davis (27)

Mark Selby (11) / Ken Doherty (29)

Stephen Hendry (10) / Anda Zhang (73)

Mark Williams (9) / Marcus Campbell (40)

Ronnie O’Sullivan (2) / Liang Wenbo (15)

Паводле global-snooker.com

Джо Дэвіс – легердарны гулец у снукер. Ён нарадзіўся 15 красавіка 1901 года ў Дэрбішырэ, Англія. Джо – першая супэрзорка сусьветнага більярду, адзін з самых вялікіх гульцоў у снукер на ўсе часы, адзін з арганізатараў Чэмпіянату Сьвету.

Шмат камплемэнтаў можна казаць у адрас Джо Дэвіса, магчыма нават, што такіх гульцоў у снукеры больш не будзе ніколі. Зараз малаверагодна, што ён бы абыграў такіх гульцоў як Стывэн Хэндры ці Роньні О’Саліван, аднак раней і гульня, і часы былі інышыя: больш цяжкія шары, меньш складанае сукно.

Джо пачаў узыходжаньне ў більярдзе яшчэ тады, калі яму было 13 год. Зараз, калі мы ведаем, што шмат прафэсыяналаў снукера пачынаюць з раньнягя дзяцінства, гэта больш не зьдзіўляе, аднак на тыя часы гэта было выключна. Мэтанакіравана хлопец паступова ўзыходзіў па рэйтынгвай лесьвіцэ і ў год свайго паўналецьця ён атрымаў статус прафэсыянала.

Хоць Джо Дэвіс і пачынаў сваю кар’еру ў більярдзе, галоўнай мэтай для яго заўжды заставалася чэмпіёнства ў снукеры. З 1934 года ён канчаткова перайшоў у снукер, негледзячы на тое, што меў на той момант чатыры тытулы ў прафэсыйным більярдзе.

Джо Дэвіс дапамог арганізаваць ў 1927 годзе першы Чэмпіянат Сьвету па снукеры, які адбыўся ў Бэрнінгэме. Тады ён абыграў у фінале Тома Дэніса. Яго прызавыя склалі ўсяго £6.50, а кубак набыў сам Джо. Да 1946 года ён штогод выйграваў гэты тытул. Аднак у 1943 годзе яго брат – Фрэд Дэвіс – амаль абыграў Джо ў фінале, перамогу атрымалася вырваць толькі ў вырашальным фрэйме (37:36).

Свой першы сэнчуры ў снукеры Дэвіс зрабіў яшчэ ў 1928 годзе і да 1953 года ён зрабіў яшчэ 500 сэнчуры. Джо ўсталёўваў рэкордныя брэйкі яшчэ 5 разоў: 137 у 1937 годзе, 138 – у 1938 годзе, 140 (1947 год), 146 (1950 год), і нарэшце – 147 ачкоў у 1955 годзе ў у гульні супраць Вільлі Сміта ў лёнданскім Leicester Square Hall. Але гэта была не мяжа: у 1962 годзе ён стаў першым, хто зрабіў сэнчуры брэйк, які паказалі па тэлебачаньні. Гэта адбылося ў паказальным матчы супраць Джона Пульмана. Тут можна паглядзець легендарнае відыё:

Joe Davis First TV Century

У выніку Джо Дэвіс пакінуў снукер у 1964 годзе. На яго рахунку на той момант было ўжо 687 сэнчуры, тры з каторых былі больш за 140 ачкоў. За год да гэтага ён быў узнагароджаны Ордэнам Брытанскай імперыі (OBE — Officer of the British Empire). адзіным рэяльным супэрнікам для Джо быў яго родны брат – Фрэд Дэвіс, аднак нават ён не здолеў адабраць у яго тытул чэмпіёна.

Джо Дэвіс памёр 10 чэрвеня 1978 года, уся праз два месяцы пасля назіраньня за ўдзелам свайго брата ў фінале Чэмпіяната Сьвета ў Шэфілдзе.

Калі вы добра валодаеце ангельскай мовай і вам сапраўды цікава гісторыя Джо Дэвіса, вы можаце прачытаць яго аўтабіяграфію тут:
The Breaks Came My Way

Паводле www.cajt.pwp.blueyonder.co.uk, en.wikipedia.org/wiki/Joe_Davis

Нягледзячы на тое, што правілы снукера былі афіцыйна прызнаны ў сьнежні 1900 года Асацыяцыяй більярда, іх распаўсюджваньне сярод насельніцтва апынулася вельмі марудным працэсам. На жаль, сродкі сувязі на той час не дасягнулі такога развіцьця як зараз. Правілы можна было набыць у Асацыяцыі за грошы. Паколькі гэта быў асноўны спосаб заробкаў, правілы не аддавалі ў друк для шырокага кола чытачоў.

Яшчэ на працягу многіх гадоў ў правілах панавала бязладзіца. Незалежныя більярдныя фірмы выдавалі ўласныя наборы правілаў. Да таго з 1908 па 1919 гады існавала два кіраўніцтвы – Асацыяцыя більярда (Billiard Association) і Клюб Кіраваньня Більярдам (Billiards Control Club). Абодва бакі мелі свае ўласныя варыянты правілаў снукера і праводзілі ўласныя чэмпіянаты. Простыя аматары збольшага прытрымліваліся правіл Асацыяцыі, якая была створана ў 1885 годзе, у той час як прафесыяналы – нядаўна сфарміраванага Клюба.

Усё гэта прывяло да таго, што ў чэрвене 1919 года абедзьве арганізацыі аб’ядналіся і выпусьцілі агульныя правілы. Так была сфарміравана Рада Асацыяцыі і Кіраваньня Більярдам (Billiards Association and Control Council).

Напрацягу першых двух дзесяцігодзьдзяў пасля 1900 года да снукера не адносіліся сур’ёзна. Матчы нагадвалі больш аматарскія сустрэчы. Але зьявіўся адзін чалавек, які зьмяніў адносіны грамадства да снукера. Гэтым чалавекам быў легендарны Джо Дэвіс (Joe Davis). Ён зрабіў гэтую гульню тэстам на стратэгію і навыкі, ператварыў яе ва ўзбуджальны спорт для назіральнікаў. Джо дамінірваў у снукеры больш чым 30 год.

У 1924 годзе Джо Дэвіс прапанаваў Асацыяцыі більярду і Кіруючай Радзе правесьці Прафэсыйны Чэмпіянат Сьвету ў дадатак да Аматарскага чэмпіянату, які пачалі праводзіць з 1916 года. Ідэю сустрэлі без асаблівага інтузіязму. Аднак у верасьні 1926 года было ўсё ж такі прынята рашэньне правесьці першы Прафэсыйны Чэмпіянат у 1927 годзе. У ім удзельнічала толькі 10 чалавек, а прызавы фонд быў невялікім, бо палова грошаў пайшла на тое, каб набыць вялікі трафей. Першым чэмпіёнам, як гэта не дзіўна, стаў Джо Дэвіс.

Ён выйграваў усе Чэмпіянаты Сьвету да 1946 года, пакуль не зышоў на адпачынак з прафэсыйнага спорта. Менавіта Джо быў аўтарам першага максімальнага брэйку – 147 ачкоў.

З таго часу папулярнасьць снукера то ўзвышалася, то зьнікала. Так з 1958 па 1963 гады не праводзілася ніводнага Чэмпіянату Сьвету з-за скандалаў у Асацыяцыі більярду. На шчасьце снукеру не належна было зьнікнуць. У 1969 годзе быў праведзены турнір пад назвай Pot Black, які пры падтрымцы БіБіСі вяшчаўся па каляроваму тэлебачаньню.

Пачынаючы з 1976 года папулярнасьць снукера ўсё больш узвышалася: у гэтым годзе быў уведзены сусьветны рэйтынг гульцоў. У 1977 годзе Чэмпіянат Сьвету быў праведзены ў Шэфілдзе (Англія), там ён праводзіцца да нашага дня. Узрост папулярнасьці снукера прывёў да таго, што ў яго пачалі ўкладаць вялікія грошы. Паступова пачало зьяўляцца пакаленьне гульцоў, якое поўнасьцю прысьвячала сябе гульні.

На Чэмпіянаце Сьвету 1985 года снукер дасягнуў вершыні папульярнасьці. Фінальную сустрэчу паглядзела 18,5 мільёнаў чалавек.

Фота normanclare.co.uk
Паводле allbilliard.net , billiardsandsnookerarchive.co.uk, talksnooker.co.uk