Ветэран мэйн-тура 52-гадовы Стыў Дэвіс, які стварыў аглушальную сэнсацыю ў матчы 2-га круга Чэмпіянату Сьвету па снукеры, абыграўшы дзеючага пераможца турніру Джона Хігінса, прызнаўся, што гэтая перамога стала адной з самых значных у яго вялікай кар’еры.

Дэвіс, шасьціразовы чэмпіён свету, у ходзе паядынку з Хігінсам лідзірваў з лікам 6:2 і 8:4, аднак шатляндзец здолеў аднавіць парытэт – 9:9, аформіўшы пры гэтым свой соты сэнчуры-брэйк у рамках Чэмпіянатаў Сьвету. Затым 52-гадовы ангелец (які старэй Джона на 18 гадоў!) зноў пайшоў у адрыў – 11:9, але Хігінс зноў зраўняў лік – 11:11. У апошні раз, калі гэтыя супэрнікі сустракаліся паміж сабой у «Крусібл» у 2000-м годзе, Джон перамог – 13:11, і здалося, што ён і зараз здолее завяршыць бой на сваю карысьць, але Дэйвис не даў гэтаму адбыцца. Стыў выйграў 23-й фрэйм, а затым, выкарыстаўшы найгрубейшую памылку дзеючага чэмпіёна свету пры спробе забіць просты чырвоны ў сярэдзіну, ператварыў свае ўжо наяўныя 34 ачкі ў перамогу ва фрэйме і матчы ў цэлым, выканаўшы цудоўны дабл (карычневы ў сярэднюю лузу), падбіўшы пры гэтым бартавы сіні і вывеўшы яго на гульню. Астатняе было справай тэхнікі: сіні – у лузе, за ім – ружовы, і Стыў Дэвіс атрымлівае выдатную перамогу ў фэнамэнальным па накаліле паядынку.

«Стаць першым на Чэмпіянаце Сьвету – гэта шыкоўна, аднак з асабістага пункту гледжаньня, сённяшні посьпех я ацэньваю ніколькі не ніжэй”, – цытуе Дэвіса bbc.co.uk. – З аднаго боку, гэтая перамога саступае, бадай, толькі перамозе над Роні О’Саліванам ў фінале турніру серыі Masters ў 1997 годзе, калі я прайграваў з лікам 4:8. З іншага боку, абысьці Хігінса на Чэмпіянаце Сьвету ледзь ці не больш ганарова».

«Мне ўвесь час здавалася, што ён усё ж возьме гэты матч, – прызнаецца Дэвіс. – Мы бачылі, як часта ён рабіў нешта падобнае, і я думаў, што ён зможа зрабіць гэта яшчэ раз. Аднак гульня ў Джона ішла не вельмі, таму я захоўваў надзею. У выніку мне ўдалося правесьці некалькі ўдалых удараў і дамагчыся перамогі. Цяпер я атрымаў некалькі дзён адпачынку, чаму вельмі рады», – рэзюмаваў шасьціразовы чэмпіён сьвету.

Што ж тычыцца Хігінса, то ён успрыняў балючае паражэньне з годнасьцю.

«Мне зараз цяжка, аднак я абавязаны аддаць належнае Дэвісу. Як ён здолеў не страціць вытрымку і застацца ў гульні у 52 гады? … У маіх вачах ён лепшы, пра што я яму і сказаў пасля матчу», – адзначыў Джон.

«Нельга сказаць, што я паказаў свой лепшы снукер, аднак ён адназначна быў далёка ня горшым. Проста Дэвіс – найвялікшы гулец», – рэзюмаваў шатляндзец.

За выхад у чвэрцьфінал Стыў Дэвіс пазмагаецца з аўстралійцамі Нілам Робэртсанам, які неверагодным чынам здолеў вырваць перамогу ў англічаніна Марціна Гулда. Робэртсан саступаў – 5:11, аднак здолей выйграць 8 фрэймаў, а разам з імі і матч c агульным лікам 13:12.

Паводле eurosport.ru

Яго параўноўваюць з Моцартам, Пікаса і Ван Гогам, Стыў Дэвіс кажа аб ім, як аб «самым геніяльным гульцы за ўсю гісторыю спорту». Сам Роні О’Саліван уздрыгвае, калі чуе такія словы: «Геній? Я нічога не ведаю пра гэта».

«Я дамогся толькі паловы таго, чаго мог бы. Я рабіў усё правільна, але я ўжо не той гулец, якім быў раней. Хто выйграе чэмпіянат свету? Джон Хігінс. Прынёс я карысьць снукеру? Не ведаю, але выходзячы да стала, я стараюся гуляць на ўсе сто адсоткаў».

Такое самазьнічэньне ўжо даўно стала фірмовым знакам Роні О’Салівана.

«Я быў бы шчаслівы, калі б мог гуляць яшчэ гадоў шэсьць, пакуль мне не споўніцца сорак. І калі б у сорак гадоў я іграў на годным узроўні, то працягнуў бы і далей. Унутры мяне па-ранейшаму жыве любоў да снукера, але ён можа прычыняць так шмат болю. З аднаго боку, я спадзяюся заставацца наверсе, а з другога – хачу, каб 15 іншых гульцоў абагналі мяне. Гэта накшталт як «ну ладна, хопіць, выпусьціце мяне адсюль!»

«Я не самы ўпэўнены ў сабе чалавек. Я больш не ведаю, што думаю. Верагодна, лепш наогул не думаць».

Праз некалькі хвілін Роні паведамляе, што павінен правесьці дзень з дзецьмі, але абяцае сустрэцца заўтра ў сваім доме ў Чыгуэле і ён стрымаў сваё слова.

«Людзі думаюць, што я не люблю даваць інтэрв’ю, але я не супраць пагаварыць на цікавыя тэмы. Але калі гэта нейкія глупствы для падтрыманьня іміджу і табе кажуць, скажы тое, нагадай гэта – я ненавіджу такое».

«Лепш за ўсё мне было ў дзяцінстве, калі я гуляў у снукерным клюбе. У мяне ёсьць сын і дачка. Можа быць, яны не будуць займацца снукерам, можа быць – іншым відам спорту. Роні-малодшаму два з паловай гады і яму падабаецца футбол. Калі яму будзе тры-чатыры гады, я хачу адвесьці яго ў гольф-клуб. Тайгэру Вудсу было тры гады, калі ён пачынаў. Трэба пачынаць, як мага раней».

У пачатку года Роні спадзяваўся, што яго бацька зможа пахварэць за яго на Чэмпіянаце Сьвету, але да гэтага часу невядомыя дакладныя тэрміны яго вызваленьня.

«Мой бацька спрабаваў мяне ва ўсіх відах спорту і назіраў, што мне спадабаецца больш. Я гуляў у футбол, тэніс, гольф, крыкет, але любіў толькі свой снукер ».

«Я не забіваю шары так лёгка, як раней, але часам адкуль не вазьміся атрымоўваюцца вялікія брэйкі, гульня становіцца прасьцей, я бачу на дзесяць хадоў наперад і адчуваю сябе непераможным. Калісьці я быў паляўнічым, цяпер палююць на мяне».

Застаецца дадаць, што ўжо вядомыя імёны 8-і маладых гульцоў, якія 23 красавіка пазмагаюцца за пяць тысяч фунтаў і магчымаьсць трэніравацца разам з Роні О’Саліванам:

Sean O’Sullivan – Lewisham (won in Wealdstone)
Joseph McLaren – Greenock (Edinburgh)
Lewis Hargreaves – Ipswich (Norwich)
Rhys Clark – Fforestfach (Cardiff)
Joel Walker – Sheffield (Sheffield)
Jordan Rimmer – Solihull (Solihull)
Jake Stewart – Plymouth (Exeter)
Zac Barton – Bolton (Preston)

Паводле top-snooker.com

Прадстаўляем вам інтэрвью Марка Сэлбі спартыўнаму журналісту.

Нядаўна я быў на дабрачынным матчы, у якім удзельнічаў і Джон Хігінс. Я зьдзівіўся, наколькі вясёлым ён быў – калі б такія матчы праводзіліся часцей, усё б убачылі, што ў снукер нашмат больш яркіх асоб.

Так, гэта так. Гульцам вельмі складана выглядаць цікавымі і весяліцца падчас цяжкіх турніраў. У главе стаяць вялікія грошы і гэта наша жыцьцё, але, калі ёсьць магчымасьць, мы стараемся жартаваць і ўзаемадзейнічаць з балельшчыкамі – гэта мае вялікае значэньне. Гульцы і балельшчыкі становяцца бліжэй адзін да аднаго і гэта вельмі важна для снукера.

Ці праўда, што Роні О`Саліван вельмі сур’ёзны ў звычайным жыцьці? Ён ніколі не усьміхаецца і выглядае вельмі панура.

Роні паводзіць сябе вельмі спакойна і, магчыма, яго расслаблены стыль выглядае крыху панура у чыіхсьці вачах. Думаю, ён паводзіць сябе цалкам адэкватна і ў выпадку перамогі, і ў выпадку паразы, многія захапляюцца ім, але гэта можа здацца занадта сур’ёзным для іншых людзей.

Ці не думаеш ты, што гульцам, якія ўжо дабіліся ўсяго ў снукеры і працягваюць гуляць ў кваліфікацыі, трэба проста сысьці на пенсію і атрымліваць асалоду ад жыцьця?

Вы занадта суровы. Я не згодны з гэтым. Стыў Дэвіс – яркі прыклад гульца, які дамогся ўсяго і па-ранейшаму ўносіць вялікі ўклад у снукер. Вядома, можа наступіць момант, калі яны пачнуць часцей прайграваць і адчуюць, што настаў час адкласьці кій ў бок, але такія гульцы як Дэвіс могуць дасягнуць вельмі многага, працягваючы гуляць у прафесійных турнірах.

Вельмі цяжка сябраваць з некаторымі гульцамі, а потым супэрнічаць з імі за гульнявых сталом – як ты спраўляешся з гэтым, ці не ўскладняе гэта гульню?

Часам бывае цяжка, але я думаю, што мы ўсе настолькі добра ведаем адзін аднаго і ў гэтым няма нічога страшнага. Вядома, у мяне ёсьць добрыя сябры, з якімі цяжка гуляць, але гэта наша работа і немагчыма сябраваць з усімі. У мяне шмат сяброў па-за гульнявым сталом, але мне не цяжка пераключацца, трапляючы на поле бою. Празмерныя зносіны з супэрнікам не прынясуць ніякай карысьці, неабходна сур’ёзна ставіцца да кожнага матчу і няважна, хто знаходзіцца ў іншым куце.

Ці адрозніваецца Чэмпіянат Сьвету ад іншых турніраў?

Чэмпіянат Сьвету відавочна адрозніваецца ад іншых турніраў і, ў першую чаргу, з-за прэстыжу і арэны. Крусібл валодае унікальнай аўрай і кожны гулец пацьвердзіць, што ён адчувае сябе па-асабліваму, гуляючы ў Шэфілдзе. Неабходна засяродзіцца на матчы і падавіць у сабе ўсе гэтыя эмоцыі, але натуральна я адчуваю сябе там інакш, чым на іншых спаборніцтвах.

Ці можаш ты спакойна глядзець снукер па тэлевізары і атрымліваць асалоду ад гульні, як звычайныя заўзятары, ці ты ўсё ж разглядаеш матчы з прафэсыйнага пункту гледжаньня?

Усё залежыць ад таго, хто гуляе. Калі гэта звычайны матч па тэлевізары, то я магу расслабіцца і атрымліваць задавальненьне. Калі гуляюць мае сябры, я перажываю за іх і гляджу на гульню з прафэсыйнай пункту гледжаньня, спрабуючы зразумець, што ім варта было б падцягнуць. У мяне ёсьць некалькі сяброў у туры, якіх я заўсёды падтрымліваю, у гэтым выпадку я цалкам паглыблены ў барацьбу.

Паводле top-snooker.com

Стыў Дэвіс (на фота) будзе ўдзельнічаць у сваім трыццатым Чэмпіянаце Сьвету пасля перамогі над Эдрыянам Ганэлам з лікам 10/4 ў апошнім кваліфікацыйным раўндзе турніру.

Шасьціразовы чэмпіён сьвету быў у найвышэйшай форме і пачаў «з месца ў кар’ер», довеўшы лік да 6/1. Ганэл, чыім самым вялікім дасягненьнем быў чвэрцьфінал Адкрытага Чэмпіянату Кітая 2005, выйграў два апошнія фрэймы першай сесіі і тым самым захаваў інтрыгу. Аднак увечары Дэвіс не падумаў зьніжаць абароты і выйграў чатыры з пяці фрэймаў, дабіўшыся перамогі.

Зрабіўшы за матч пяць брэйкаў звыш 50 ачкоў, Дэвіс паказаў упэўненасьць і кантроль над шарамі, якія яго прыхільнікі чакалі ад яго некалькі апошніх год.

«Сёньня я сапраўды гуляў», – сказаў Дэвіс. «Адрыян сказаў, што ён не бачыў такой маёй гульні пару гадоў, і я, бадай, пагаджуся з ім. Кожная паездка ў Шэфілд асаблівая, тым больш для мяне на гэтым этапе кар’еры.
Адчуваю мандраж перад жараб’ёўкай, гэта проста жудасна. Не хачу гуляць ні з кім з іх! Калі я буду гуляць там, як сёньня, але змагу даставіць праблемы, нягледзячы на тое, што я і не гуляў на такім узроўні на Крусібл ўжо даволі даўно. Да таго ж я зразумеў, дзякуючы чаму ў мяне атрымліваецца гульня, таму ў мяне ёсць шанец працягнуць пераможны шлях. Я зьмяніў налепку на кіі: зараз я выкарыстоўваю такую ж налепку, з якой гуляў Алекс Хігінс, і, відаць, гэта новаўвядзеньне значна зьмяніла маю гульню, мае трэніроўкі, і мае ўдары – яны сталі нашмат больш упэўненымі».

Па словах Дэвіса яны з Хэндры вядуць негалоснае спаборніцтва, хто з іх у самым сталым узросце трапіць на Крусібл. Зараз Хэндры 41 год, і яму давядзецца яшчэ пагуляць – жартуе Дэвіс: «Зараз планка паднялася да 53 год. На маю думку, ён лепшы гулец з усіх, хто калі-небудзь выступаў на Крусібл, але гэты рэкорд яму будзе цяжка пабіць. Гэта заводзіць мяне, і зараз я дадаў да рэкорду яшчэ год».

Што тычыцца паражэньняў Джымі Уайта і Джона Пэрата, шасьціразовы чэмпіён свету заўважыў: «Калі так атрымалася, што я апошні з магіканаў, я з радасьцю прыму гэты выклік».

Мэцью Стывенс – пасля першай сэсіі здавалася, што ён на шляху ў Шэфілд: гцлец выйграваў у Маркуса Кэмпбэла (45-ы сусьветны рэйтынг) 5/4, зрабіўшы сэнчуры-брэйкі 104 і 137 ачкоў. Другая сэсія праходзіла ў вострай барацьбе, і Кэмпбэл усё ж такі здолеў вырваць перамогу, 10/9. Пацярпеўшы паразу, валіец ужо другі год запар не трапіў на Чэмпіянат Сьвету.

Род Лоўлэр не змог нічога супрацьпаставіць Ляну Вэньбо, які здабыў утульную перамогу з лікам 10/2. Кітайскі гулец зрабіў тры брэйкі вышэй за 85 ачкоў за гульню, і яго шанцы на трапленьне ў топ-16 ў рэйтынгу на наступны сэзон значна павялічыліся. У мінулым годзе на Крусібл Лян прайграў суайчынніку Дзіну, таму зараз ён сказаў: «У гэты раз я не хачу гуляць з кітайскім гульцом».

Шатландскі ветэран Алан Макманус навязаў барацьбу Фэргалу О’Брайэну толькі ў пачатку матча. О’Брайэн здолеў выйграць 8 фрэймаў запар з 2/4 да 10/4. Фергал, які ў мінулым годзе не прайшоў кваліфікацыю,адзначыў: «Я адчуваю сябе дзіўна. Было б жудасна не прайсьці, матч быў жудасна цяжкім».

Чэмпіён свету па снукеру з шасьцю чырвонымі Марк Дэвіс перамог Дэйва Харальда з лікам 10/7.

Паводле snookerblog.ru

Кліфард (Кліф) Чарльз Дэлвін Тормарн нарадзіўся 16 студзеня 1948 года ў Вікторыі, Брытанская Калумбія (Канада). Кліф Торбарн застаецца адзіным гульцом па-за межамі Вялікабрытаніі і Ірляндыі, які выйграў самы вялікі прыз снукера ў 1980 годзе – тытул чэмпіёна сьвету.

У гэтым фінале Кліф, які атрымаў мянуку «Драбілка», змагаўся з вялікім Алекасам «Ураганам» Хігінсам і выйграў з лікам 18 – 16. Спачатку гульні, здавалася, Алекс Хігінс кіраваў гульней: ён вёў з лікам 9-5. Аднак Торбарн нават не думаў здавацца, ён упіраўся да канца, каб нарэнце атрымаць чаканы трафэй. Гэтая перамога даказала, што ня толькі адзін снукерыст можа называцца «Ураганам».

Перамога Торбарна ў 1980 годзе стала пачаткам кар’еры, пазней усе надоўга запомняць Чэмпіянат Сьвету 1983 года. Яго другі круг супраць Тэры Грыфітса марудна прасоўваўся, аднак не выключала зацікаўленасьці гледачоў. Гульня ішла напрацягу 15 гадзін 51 хвіліны. Падчас гульні быў зроблены максімальны брэйк (147 ачкоў) – першы максімальны брэйк, зарэгістраваны ў Crucible. У выніку Кліф выйграў з лікам 13 – 12. Аднак, дайшоўшы да фіналу, ён не здолеў выйграць у Стыва Дэвіса.

У 1984 годзе Кліфа Торбарна ўзнагародзілі Order of Canada – Ордэнам Канады. Аднак ён не атрымліваў асалоду ад поспехаў у кваліфікацыйных турнірах.

Нараўне з узвышэньнем у яго кар’еры і жыцьці было і некалькі падзеньняў.Так яго мэнэджэр Дэрыл МакКэроў быў забіты ў выніку няшчаснага выпадку на паляваньні ў сярэдзіне 80-ых гадоў. Да гэтага Кліф быў аштрафаваны на 10 000 фунтаў і не дапушчаны на два кваліфікацыйных турніры ў 1988 годзе пасля правалу на тэсце на наркотыкі.

Зараз Кліф жыве ў канадзе і ўсё яшчэ гуляе ў «Дзевятку». Сустракаецца з суайчыннікамі і былымі супэрнікамі Кіркам Стывэнсам і Джымам Вічэм пры кожным зручным выпадку. Ён вельмі часта наведвае Чэмпіянаты Сьвету (Crucible) і зьяўляецца гарачым прыхільнікам снукера.

Афіцыйны сайт Кліфа Торбарна

Паводле cliffthorburn.ca, worldsnooker.com

Джэймс Уорэн Уайт (James Warren White), больш вядомы проста як Джымі ці пад мянушкамі «Whirlwind» («Віхур») ці «People’s Champion» («народны чэмпіён») , нарадзіўся 2 траўня 1962 года ў Лёндане, Англія. Будучы шасьціразовы фіналіст Чэмпіянату Сьвету навучаўся ў каледжы імя Эрнэста Бэвіна.

Снукерам хлопец пачаў цікавіцца яшчэ ва ўзросьце 8 год. Як узгадвае сам Джыммі, ён часта прагульваў заняткі ў школе.Тады разам са сваім сябрам Тоні Мэо Джымі часта збягаў з заняткаў і прыходзіў гуляць у мясцовым клюбе Тэдзі Зэнікэлі. Відавочна, што ведамі па навукам малады Уайт у коледжы не вылучаўся, таму дэрэктар дазволіў яму час ад часу сыходзіць на трэніроўкі. Неўзабаве талент юнага хлапца заўважыў адзін лёнданскі таксіст, які стаў спонсарам Джымі я яго сябра і пачаў вазіць іх па ўсёй краіне, каб яны, каб юнакі раскрылі свой патэнцыял на аматарскіх спаборніцтвах.

Дзень за днём Уайт паляпшаў сваю гульню і перамагаў на розных дробных турнірах. Так было да таго часу, пакуль яго не запрасілі на Чэмпіянат Англіі сярод юніёраў у 1977 годзе. Да таго часу Джымі Уайт дастаткова валодаў тэхнікай і майстэрствам, таму перамога 15-гадовага ляўшы ўжо не была сэнсацыяй. Гэтым Джымі не абмежаваўся, і наступным крокам на яго шляху да прафесійнага снукера стаў грандыёзны поспех на Нацыянальным аматарскім чэмпіянаце. Ён не толькі перамог, але і стаў адным з самых маладых чэмпіёнаў. Гэтай перамогай Джымі фактычна адкрыў сабе шлях на міжнародную арэну. Ужо на наступны год ён атрымаў запрашэньне на аматарскі Чэмпіянат Сьвету, які пасьпяхова выйграў ва узросьце 18 год.

У 1980 годзе Джымі Уайт стаў прафэсыяналам. Ён літаральна уварваўся ў Мэйн-тур. Ужо ў дэбютны сэзон Джымі трапіў на Чэмпіянат Сьвету., дзе саступіў Стыву Дэвісу.

Аднак у наступны сэзон ён атрымоўвае перамогу на Scottish Masters і ставіць рэкорд – самы малады гулец, якому скарыўся прафэсыйны турнір.стаў самым маладым гульцом, якому пакарыўся прафесійны турнір. Наступныя спаборніцтвы Джымі праваліў, аднак перамог таго ж Стыва Дэвіса ў фінале на Northern Ireland Classic. Стыў здолеў спыніць яго толькі ў паўфінале Чэмпіяната Брытаніі. За выхад у фінал ён змагаўся з больш вопытным Алексам Хігінсам. Гэты паядынак стаў адным з самых выдатных ў гісторыі Крусыбла. Ні Уайт, ні Хігінс да апошняга моманту не хацелі саступаць адзін аднаму, але ў вырашальнай партыі у Алекса апынулася проста больш цярпеньня і спакою і ён выйграў.

Вырашальная партыя, 1981: Alex Higgins/Jimmy White

Пасля у гульні Джымі Уайта адбыўся невялікі спад. Аднак некаторыя крытыкі пачалі ўжо казаць пра тое, што яго зорка пачала згасаць разам са здольнасьцямі.

Усё стала на свае месцы толькі пасля бліскучай перамогі на Masters 1984 года. Там ён ўсім і ўся паказаў свой талент заганяць шары ў лузы з вар’ятскай сілай і вінтамі. Затым прайшоў не менш цікавы фінал Чэмпіянату Сьвету – першы фінал Джымі Уайта з шасьці. Яго супэрнікам зноў стаў славуты Стыў Дэвіс. Падчас гульні Уайт здолеў скараціць сваё адставаньне да мінімуму – 16-17. Аднак на той момат мацнейшым апынуўся Дэвіс, які ў выніку і трымаў кубак у сваіх руках.

Уайт пачаў наступны год сёмым па рэйтынгу. Нядрэнны старт пачаўся чарговым фіналам на Scottish Masters, але там ён не змог адпомсціць Дэвісу. Таксама Віхур паўдзельнічаў у фіналах World Doubles (у пары з Алексам Хігінсам), Carlsberg Challenge і Benson and Hedges Irish Masters, дзе ў адрозненьне ад няўдалага Scottish Masters гэтыя турніры ён выйграў. На сусветным першынстве Джымі дайшоў толькі да стадыі 1/4 фіналу.

Адным з лепшых быў сэзон 1985-1986 гадоў. Джымі паўдзельнічаў у галоўных стадыях Scottish Masters і Goya Matchroom Trophy. Акрамя таго, Джымі трапіў у паўфінал Чэмпіянату Вялікабрытаніі, абараніў свае тытулы на Сarlsberg Challenge і Irish Masters і выйграла запрашальны турнір Pot Black Cup. Ўсё ішло быццам бы добра, але Уайт ўсё яшчэ заставаўся без рэйтынгавага тытула, і таму перамога ў Mercantile Credit Classic выклікала бурную радасьць як сярод балельшчыкаў Джымі, так і ў самога пераможцы. Аднак на Чэмпіянаце Сьвету ён зноў спыніўся на стадыі 1/4. Хто яго спыніў? Відавочны адказ – усё той жа Стыў Дэвіс.

Пасьпяховым апынуўся і наступны год. Джымі перамог ажно на двух рэйтынгавых турнірах і зноў выйшаў у фінал Mercantile Credit Classic, але не так і не здолеў супрацьстаяць Дэвісў і прайграў у вырашальнай партыі. На Чэмпіянаце Сьвету 1987 года Уайт саступіў Дэвісу амаль без барацьбы ў паўфінале – 11-16. Аднак менавіта пасля гэтага сэзона ён пачаў выйгравалась ўсё больш і больш рэйтынгавых спаборніцтваў.

Сэзон 1989-1990 гадоў стаў адным з самых блеклых і невыразных. З прыкладна пятнаццаці турніраў посьпеху Уайт дамогся толькі на World Matchplay. Маленькім суцяшэньнем стаў другі фінал на першынстве сьвету. Асабліва калі ўлічыць, што ў 1/2 фіналу ён выбіў з барацьбы Дэвіса. Аднак у фінале Джымі не змог пераадолець супраціў маладога Стывэна Хэндры.

Наступны сэзон аказаўся поўным антыподам папярэдняга. Уайт стаў двухразовым чэмпіёнам на Mercantile Credit Classic і World Matchplay, перамог на новым турніры European Open і на World Masters. Аднак на Чэмпіянаце Сьвету Джымі па традыцыі стаў толькі другім.

Калі пачалося чарговае першынства сьвету, многім здавалася, што Джымі ўсё ж такі здолее нарэшце заваяваць галоўную ўзнагароду, та таго ш у яго былі ўсе парадумовы. У фінале ён патрапіў на Хэндры. Пасля больш чым паловы гульні лік быў 14 – 8 на карысьць Джымі. Яму заставалася ўзяць ўсяго чатыры партыі, але Стывэн своечасова апамятаўся і здолеў не толькі адыграцца, але і выйграць увесь чэмпіянат. Суцяшэньнем для Джымі Уайта стаў хіба што максімальны брэйк, які ён зрабіў у матчы супраць Тоні Драга.

У 1992 годзе на Чэмпіянаце Сьвету карціна не зьмянілася. Тады і Джымі, і Стывен на шляху да фіналу выглядалі як каток. Раунд за раундам яны ціснулі сваіх праціўнікаў, пакуль у вырашальнай стадыі Хэндры не раздушыў самаго Уайта з лікам 18 – 5.

Свой апошні, і адначасова самы памятны фінал на Чэмпіянаце Сьвету Джымі сыграў роўна праз год. Тады яму ўжо пераваліла за 32 гады. Пачаў матч Уайт дрэнна, прпрайграваючы Хэндры 1 – 5. Аднак ён не дазволіў шатляндцу паўтарыць былую разгромную перамогу і выйшаў наперад – 10 – 9. Затым рушыла ўслед доўгая і упартая барацьба, у выніку якой Стывэн зноў апынуўся наперадзе спачатку 15-13, а потым і 17-16. Але Джымі не зламаўся! Ён правёў бліскучую сэрыю ў 75 ачкоў, якая дазволіла яму давесьці справу да апошняга, 35 фрэйму. Аднак далей адбылося нешта зусім неверагоднае. Джымі вёў ў партыі 37-24, але памыліўся на простым чорным, які даваў бы яму перамогу. Каментатар той сустрэч знакаміты Дэніс Тэйлар заўважыў тады: «Дарагі мой, трэба было толькі крыху больш уважліва паставіцца да гэтага ўдару». Калі б Уайт забіў гэты няшчасны шар, на стале тады засталося ўсяго 5 чырвоных, і нават трох з іх хапіла для перамогі … Мабыць, гэта не было яго лёсам, выйграць самы прэстыжны снукерны турнір.

Адразу ж пасля пасля шостага разгрому у Крусыбле якасьць гульні Джымі стала прыкметна пагаршацца. Ўсё часцей ён стаў выбываць на раньніх стадыях, прычым з даволі непрыстойным лікам. Аднак яшчэ больш горшыя часы былі толькі наперадзе.

У 1996 годзе Джымі ўстанавіў свой асабісты «рэкорд»: у пяці запар рэйтынгавых турнірах Уайт не прайшоў далей першага раунда. Ўратаваўся ад ганьбы Джымі на International Open. У 1/4 Уайта чакаў яго прынцыповы супэрнік Стывэн Хэндры, ужо пяціразовы чэмпіён сьвету, які не даў засумнявацца ў сваёй перавазе і лёгка выйграў.

За тры гады, пачынаючы з сярэдзіны 1994 года, Джымі так ні разу і не зьявіўся ў фінале рэйтынгавых спаборніцтваў, і ў рэшце рэшт збылося тое, чаго асьцерагаўся Уайт – ён пакінуў межы top-16.

Джымі паспрабаваў вярнуцца ў снукерную эліту ў 1997 годзе: ён выдатна стартаваў з двух запар фіналах. У гэтым жа сэзоне ён пасьпеў стаць фіналістам Прэм’ер-лігі. Але, на жаль, гэта былі фіналы нерэйтынгавых турніраў, і, магчыма, таму намаганьні вярнуцца ў шаснаццаць мацнейшых не сконьчыліся посьпехам. Цікава было, калі Уайт сарваў усе апладысмэнты на Сусьветным Чэмпіянаце, калі ён у 1/16 усё ж такі перамог Хэндры. Спыніў Джымі ў 1/4 яго прыяцель Роні О’Саліван. Джымі быў у кроку ад вяртання ў top-16, але гэта паражэньне пакінула яго надзеі на будучыню.

Нягледзячы на ўзрост Джымі стараўся падтрымліваць сваю гульнявую форму: ён усё ж такі дамогся свайго на British Open-2000. Упершыню за шэсьць год Уайт выйшаў у фінал рэйтынгавага турніру. І няхай яго перамог Пітэр Эбдан, гэта дасягненьне было вельмі добрым. Гульня пачала паступова паляпшалацца. І хоць ён не здолеў прабіцца на першынства сьвету, але па выніках двух сэзонаў стаў 11-м.

Вынікі сэзона 2001-2002, выключаючы Чэмпіянат Сьвету (з яго ён хутка выбыў), цалкам задаволілі чаканьні Джымі. З дзьвюма 1/4 фіналу ён заслужана падняўся яшчэ на адзін радок у рэйтынгу. Акрамя таго, Джымі трапіў у 1/2 прэстыжнага турніру Masters.

Наступны сэзон стаў поўным расчараваньнем для балельшчыкаў Уайта. Ён не толькі не выйшаў ні ў адзін фінал, але і прымудрыўся пабіць сваё нядаўняе дасягненьне. На гэты раз Джымі прайграў у дэбютных матчах шэсьць разоў да шэрагу.

Да сезону 2003-2004 Джымі рыхтаваўся вельмі старанна. Першыя два спаборніцтвы ён правёў як звычайна, пакінуўшы іх на раньніх стадыях. Аднак на Чэмпіянаце Брытаніі Уайт зьдзейсніў сапраўдны рывок і дайшоў да 1/2 фіналу, але не трапіў у фінал. Праз адзін турнір Джымі ў другі раз за сэзон дайшоў да фіналу, і на гэты раз не выпусьціў свайго шанцу, перамогшы Пола Хантэра з лікам 9 – 7.

Наступны год стаў пачаткам краху гульні Джымі. Няўдачы пераследавалі Джымі і на Чэмпіянаце Вялікабрытаніі, толькі на гэты раз ён проста здаўся з-за дрэннага самаадчываньня з лікам 0-7. Затым рушыў у след імгненны вылет з Welsh Open і China Open. Чэмпіянат свету стаў невялікім суцяшэньнем: на ім Уайт дабраўся да стадыі 1/8.

Аднак які парадокс: нягледзячы на цалкам провальны сэзон, Уайт не проста не сышоў з top-16, але і падвысіўся ў рэйтынгу да 8 месца! Цалкам незразумела, як гэта магло адбыцца. Ёсць вэрсія, што, па-першае, яго галоўныя супэрнікі гулялі дрэнна, а, па-другое, павышэньню паспрыялі выдатныя вынікі папярэдняга сэзона (бо афіцыйны рэйтынг улічвае вынікі двух гадоў).

Зрэшты, нават нягледзячы на гэта цудоўнае выратаваньне, Джымі не золеў палепшыць сваю гульню. На гэты раз месца ў сусветным рэйтынгу адпавядала ўзроўню гульні – ён стаў 35-м. Джымі паабяцаў, што пакажа зусім іншы снукер ў наступным сэзоне і абавязкова вернецца ў снукерную эліту, але ў рэальнасьці ўсё адбылося зусім інакш: ён скаціўся яшчэ на 25 пунктаў. Вельмі хутка і, галоўнае, без супраціву ён пакінуў большасць прафэсійных спаборніцтваў. Ён нават не здолеў кваліфікавацца ні на адзін з рэйтынгавых турніраў.

Такім чынам, сезон 2007-2008 стаў для Уайта момантам ісьціны. Да апошняга гадзіны было незразумела, ці застанецца вялікі гулец у Мэйн-туры. Скэптыкі казалі, што гэта будзе апошні сэзон для Джымі. Але на Чэмпіянаце Сьвету Уайт даказаў адваротнае: ён жвава праехаўся па сваіх супэрніках і дабраўся да 1/32 фіналу. Ён апынуўся ў кроку ад выхаду ў фінальную частку Чэмпіяната Сьвету, і ў кроку ад top-64. Аднак усё-ткі застаўся гуляць на наступны год. Якое ж было ўсеагульнае здзіўленьне, калі на стартавым турніры наступнага сэзона Джымі зноў здолеў прабрацца праз цяжкую кваліфікацыю да 1/32 фіналу. Так Віхорзноў паказаў усяму сьвету, што не збіраецца здавацца.

Так Джымі Уайт камэнтаваў свае няўдачы на Чэмпіянатах Сьвету: «Калі я выйграваў 14 – 8 ў 1992 годзе, я думаў аб тым, каго я павінен і каго не павінен падзякаваць, у выніку, я страціў канцэнтрацыю. Потым было 17-17 ў 1994 годзе, я моцна нэрваваўся. Перад матчам супраць Стыва Дэвіса ў 1984 годзе, я памяняў налепку на сваім кіе, але я зьмяніў яе зноў пасля першай сэсіі. У наступных трох сесіях я быў пераможаны. … Калі б я не верыў у перамогу на Чэмпіянаце, то не гуляў бы больш. Я ведаю, што ўсё яшчэ магу перамагчы».

Шмат хто і зараз лічыць, што Уайт самы талантлівыі з усіх снукеристаў. А шматразовы чэмпіён сьвету Джон Пульман кажа аб ім як аб «найвялікшым з усіх талентаў, якія прыходзілі ў Снукер».

Тым не менш, Уайту належаць многія дасягненьні і рэкорды. Ён стаў самым маладым пераможцам аматарскага Чэмпіянату Сьвету і адным з самых маладых пераможцаў першынства Англіі па той жа вэрсіі. Па заробленым прызавым Джымі ідзе на чацьвёртым месцы, пасля Роні О’Салівана, Стыва Дэвіса і Стывэна Хэндры.Уайт – адзін з самых сэрыйных снукерыстаў сьвету, на яго рахунку ўжо больш за 260 сэнчуры, што зьяўляецца пятым паказчыам.(Акрамя дасягненьняў, якія датычацца снукера, у пачатку 1990-х Уайт трэніраваў і садзейнічаў станаўленьню як гульца Роні О’Салівану).

У 1999 годзе за заслугі перад Злучаным Каралеўствам ён атрымаў званьне MBE (The Most Excellent Order of the British Empire).

Афіцыйны сайт Джымі Віхура Уайта

Фота jimmywhirlwindwhite.com
Паводле jimmywhirlwindwhite.com, talksnooker.co.uk, peoples.ru, ru.wikipedia.org