Яго параўноўваюць з Моцартам, Пікаса і Ван Гогам, Стыў Дэвіс кажа аб ім, як аб «самым геніяльным гульцы за ўсю гісторыю спорту». Сам Роні О’Саліван уздрыгвае, калі чуе такія словы: «Геній? Я нічога не ведаю пра гэта».

«Я дамогся толькі паловы таго, чаго мог бы. Я рабіў усё правільна, але я ўжо не той гулец, якім быў раней. Хто выйграе чэмпіянат свету? Джон Хігінс. Прынёс я карысьць снукеру? Не ведаю, але выходзячы да стала, я стараюся гуляць на ўсе сто адсоткаў».

Такое самазьнічэньне ўжо даўно стала фірмовым знакам Роні О’Салівана.

«Я быў бы шчаслівы, калі б мог гуляць яшчэ гадоў шэсьць, пакуль мне не споўніцца сорак. І калі б у сорак гадоў я іграў на годным узроўні, то працягнуў бы і далей. Унутры мяне па-ранейшаму жыве любоў да снукера, але ён можа прычыняць так шмат болю. З аднаго боку, я спадзяюся заставацца наверсе, а з другога – хачу, каб 15 іншых гульцоў абагналі мяне. Гэта накшталт як «ну ладна, хопіць, выпусьціце мяне адсюль!»

«Я не самы ўпэўнены ў сабе чалавек. Я больш не ведаю, што думаю. Верагодна, лепш наогул не думаць».

Праз некалькі хвілін Роні паведамляе, што павінен правесьці дзень з дзецьмі, але абяцае сустрэцца заўтра ў сваім доме ў Чыгуэле і ён стрымаў сваё слова.

«Людзі думаюць, што я не люблю даваць інтэрв’ю, але я не супраць пагаварыць на цікавыя тэмы. Але калі гэта нейкія глупствы для падтрыманьня іміджу і табе кажуць, скажы тое, нагадай гэта – я ненавіджу такое».

«Лепш за ўсё мне было ў дзяцінстве, калі я гуляў у снукерным клюбе. У мяне ёсьць сын і дачка. Можа быць, яны не будуць займацца снукерам, можа быць – іншым відам спорту. Роні-малодшаму два з паловай гады і яму падабаецца футбол. Калі яму будзе тры-чатыры гады, я хачу адвесьці яго ў гольф-клуб. Тайгэру Вудсу было тры гады, калі ён пачынаў. Трэба пачынаць, як мага раней».

У пачатку года Роні спадзяваўся, што яго бацька зможа пахварэць за яго на Чэмпіянаце Сьвету, але да гэтага часу невядомыя дакладныя тэрміны яго вызваленьня.

«Мой бацька спрабаваў мяне ва ўсіх відах спорту і назіраў, што мне спадабаецца больш. Я гуляў у футбол, тэніс, гольф, крыкет, але любіў толькі свой снукер ».

«Я не забіваю шары так лёгка, як раней, але часам адкуль не вазьміся атрымоўваюцца вялікія брэйкі, гульня становіцца прасьцей, я бачу на дзесяць хадоў наперад і адчуваю сябе непераможным. Калісьці я быў паляўнічым, цяпер палююць на мяне».

Застаецца дадаць, што ўжо вядомыя імёны 8-і маладых гульцоў, якія 23 красавіка пазмагаюцца за пяць тысяч фунтаў і магчымаьсць трэніравацца разам з Роні О’Саліванам:

Sean O’Sullivan – Lewisham (won in Wealdstone)
Joseph McLaren – Greenock (Edinburgh)
Lewis Hargreaves – Ipswich (Norwich)
Rhys Clark – Fforestfach (Cardiff)
Joel Walker – Sheffield (Sheffield)
Jordan Rimmer – Solihull (Solihull)
Jake Stewart – Plymouth (Exeter)
Zac Barton – Bolton (Preston)

Паводле top-snooker.com

Бэры Хірн (з 2006 год старшыня WPBSA) загарэўся ідэяй зрабіць снукер суьсветнавядомым. На сёняшні момант, толькі два рэйтынгавых турніры праходзяць за межамі Вялікабрытаніі, таму Хірн абяцае выправіць дадзеную сітуацыю. Для гэтага журналісты 110sport.tv узялі інтэрвью ў некаторых вядомых гульцоў, каб даведацца, дзе яны хацелі б праводзіць снукерныя турніры.

Стывэн Хэндры адказаў наступным чынам: «Я б хацеў пагуляць на турніры ў Ганконгу, так як гэта адзін з маіхулюблёных гарадоў сьвету. Самае маё яркае ўражаньне ад гульні за мяжой – гэта мая паказальная гульня ў Бразіліі. Я прабыў там каля тыдня, але сыграў ўсяго адзін матч, а ўвесь астатні час правёў на пляжы – гэта было файна!».

Роні О’Cаліван: «Снукерны турнір у Амэрыцы будзе чымсьці зусім новым. Амэрыканцы пазнаёмяцца з нашай гульнёй і зразумеюць, што пул – гэта яшчэ не ўсё. Я маю на ўвазе, што калі дартс здолеў заваяваць сэрцы амэрыканцаў, то снукер, напэўна, зможа паўтарыць гэты посьпех».

Ніл Робэртсан настроены патрыятычна: «Я б хацеў, каб арганізатары наладзілі турнір у Аўстраліі. Тут і казаць няма чаго. Такія масцітыя гульцы, як Хігінс, О’Саліван, Хэндры праляцяць такі доўгі шлях, каб змагацца перад маёй роднай публікай, маімі заўзятарамі – гэта будзе нешта».

Джо Пэры часткова згодны з Робэртсанам: «Я б хацеў пагуляць у Аўстраліі ці Лас-Вэгасе. Было б вельмі добра зладзіць турнір у такіх вядомых месцах для адпачынку. Мой самы яскравы ўспамін аб гульні за мяжой – фінал Кубка Мальты 2001 года, калі я перамог Мэцью Стывэнса і Марка Уільямса на сваім шляху да фіналу. Нават той факт, што ў фінале я прайграў Стывэну Хэндры, не азмрочвае маіх уражаньняў ад гэтага чэмпіянату».

Дзін Цзюньхуэй выбраў Кітай: «Кітай – любімае месца, у якім бы я хацеў бачыць снукерны турнір. Нішто не параўнаецца з гульнёй перад роднай аўдыторыяй. Яшчэ б мне хацелася адправіцца ў ЗША. Я люблю баскэтбольную лігу NBA, ды і сам у вольны час гуляю ў баскэт. Так што, вельмі хацеў бы ўбачыць баскэтбол ужывую».

Пітэр Эбдан: «Прыемней за ўсё мне ўспамінаць маю гульню ў Кітаі, калі ў 2009 годзе мне хапіла сілы духу выйграць China Open. Гэтая перамога падарыла мне месца ў топ-16. З выключна эгаістычнага пункту гледжаньня я б хацеў бачыць рэйтынгавы турнір у Венгрыі, таму што я зараз там жыву і мне не прыйдзецца лішні раз лятаць на самалёце, каб пагуляць у снукер».

Марк Кінг упадабаў бы праводзіць Чэмпіянат Сьвету 2010 года ў Паўднёвай Афрыцы: «Я б ганароваа прадстаўляў ангельскую зборную там. Перамога на турніры 2005 Paul Hunter Classic ў Германіі пакінула самыя прыемныя ўспаміны пра гульні за мяжой. Мне апладзіравалі стоячы як мінімум 5 хвілін. У мяне нават валасы на патыліцы падняліся ад захапленьня».

Дамінік Дэйл: «Я б хацеў бачыць больш авантурны снукер. Напрыклад, можна зрабіць турнір там, дзе раней аб такой гульні нічога не чулі. Ніколі не ведаеш, дзе можна адкрыць новы рынак або дзе снукер прыцягне новых прыхільнікаў. Думаю, Цэнтральная Эўропа будзе выдатным стартам. Вена, напрыклад, – гэта дапаможа зэканоміць мне на авіяпералётах».

Райан Дэй: «Было б выдатна пагуляць на рэйтынгавым турніры ў Амэрыцы і Лас-Вэгасе – вось мой ідэальны выбар. Першы свой фінал я іграў на Malta Cup, так што, гэта мой самы лепшы ўспамін аб замежным снукеры».

Фота – Гонконг
Паводле 110sport.tv

Джэймс Уорэн Уайт (James Warren White), больш вядомы проста як Джымі ці пад мянушкамі «Whirlwind» («Віхур») ці «People’s Champion» («народны чэмпіён») , нарадзіўся 2 траўня 1962 года ў Лёндане, Англія. Будучы шасьціразовы фіналіст Чэмпіянату Сьвету навучаўся ў каледжы імя Эрнэста Бэвіна.

Снукерам хлопец пачаў цікавіцца яшчэ ва ўзросьце 8 год. Як узгадвае сам Джыммі, ён часта прагульваў заняткі ў школе.Тады разам са сваім сябрам Тоні Мэо Джымі часта збягаў з заняткаў і прыходзіў гуляць у мясцовым клюбе Тэдзі Зэнікэлі. Відавочна, што ведамі па навукам малады Уайт у коледжы не вылучаўся, таму дэрэктар дазволіў яму час ад часу сыходзіць на трэніроўкі. Неўзабаве талент юнага хлапца заўважыў адзін лёнданскі таксіст, які стаў спонсарам Джымі я яго сябра і пачаў вазіць іх па ўсёй краіне, каб яны, каб юнакі раскрылі свой патэнцыял на аматарскіх спаборніцтвах.

Дзень за днём Уайт паляпшаў сваю гульню і перамагаў на розных дробных турнірах. Так было да таго часу, пакуль яго не запрасілі на Чэмпіянат Англіі сярод юніёраў у 1977 годзе. Да таго часу Джымі Уайт дастаткова валодаў тэхнікай і майстэрствам, таму перамога 15-гадовага ляўшы ўжо не была сэнсацыяй. Гэтым Джымі не абмежаваўся, і наступным крокам на яго шляху да прафесійнага снукера стаў грандыёзны поспех на Нацыянальным аматарскім чэмпіянаце. Ён не толькі перамог, але і стаў адным з самых маладых чэмпіёнаў. Гэтай перамогай Джымі фактычна адкрыў сабе шлях на міжнародную арэну. Ужо на наступны год ён атрымаў запрашэньне на аматарскі Чэмпіянат Сьвету, які пасьпяхова выйграў ва узросьце 18 год.

У 1980 годзе Джымі Уайт стаў прафэсыяналам. Ён літаральна уварваўся ў Мэйн-тур. Ужо ў дэбютны сэзон Джымі трапіў на Чэмпіянат Сьвету., дзе саступіў Стыву Дэвісу.

Аднак у наступны сэзон ён атрымоўвае перамогу на Scottish Masters і ставіць рэкорд – самы малады гулец, якому скарыўся прафэсыйны турнір.стаў самым маладым гульцом, якому пакарыўся прафесійны турнір. Наступныя спаборніцтвы Джымі праваліў, аднак перамог таго ж Стыва Дэвіса ў фінале на Northern Ireland Classic. Стыў здолеў спыніць яго толькі ў паўфінале Чэмпіяната Брытаніі. За выхад у фінал ён змагаўся з больш вопытным Алексам Хігінсам. Гэты паядынак стаў адным з самых выдатных ў гісторыі Крусыбла. Ні Уайт, ні Хігінс да апошняга моманту не хацелі саступаць адзін аднаму, але ў вырашальнай партыі у Алекса апынулася проста больш цярпеньня і спакою і ён выйграў.

Вырашальная партыя, 1981: Alex Higgins/Jimmy White

Пасля у гульні Джымі Уайта адбыўся невялікі спад. Аднак некаторыя крытыкі пачалі ўжо казаць пра тое, што яго зорка пачала згасаць разам са здольнасьцямі.

Усё стала на свае месцы толькі пасля бліскучай перамогі на Masters 1984 года. Там ён ўсім і ўся паказаў свой талент заганяць шары ў лузы з вар’ятскай сілай і вінтамі. Затым прайшоў не менш цікавы фінал Чэмпіянату Сьвету – першы фінал Джымі Уайта з шасьці. Яго супэрнікам зноў стаў славуты Стыў Дэвіс. Падчас гульні Уайт здолеў скараціць сваё адставаньне да мінімуму – 16-17. Аднак на той момат мацнейшым апынуўся Дэвіс, які ў выніку і трымаў кубак у сваіх руках.

Уайт пачаў наступны год сёмым па рэйтынгу. Нядрэнны старт пачаўся чарговым фіналам на Scottish Masters, але там ён не змог адпомсціць Дэвісу. Таксама Віхур паўдзельнічаў у фіналах World Doubles (у пары з Алексам Хігінсам), Carlsberg Challenge і Benson and Hedges Irish Masters, дзе ў адрозненьне ад няўдалага Scottish Masters гэтыя турніры ён выйграў. На сусветным першынстве Джымі дайшоў толькі да стадыі 1/4 фіналу.

Адным з лепшых быў сэзон 1985-1986 гадоў. Джымі паўдзельнічаў у галоўных стадыях Scottish Masters і Goya Matchroom Trophy. Акрамя таго, Джымі трапіў у паўфінал Чэмпіянату Вялікабрытаніі, абараніў свае тытулы на Сarlsberg Challenge і Irish Masters і выйграла запрашальны турнір Pot Black Cup. Ўсё ішло быццам бы добра, але Уайт ўсё яшчэ заставаўся без рэйтынгавага тытула, і таму перамога ў Mercantile Credit Classic выклікала бурную радасьць як сярод балельшчыкаў Джымі, так і ў самога пераможцы. Аднак на Чэмпіянаце Сьвету ён зноў спыніўся на стадыі 1/4. Хто яго спыніў? Відавочны адказ – усё той жа Стыў Дэвіс.

Пасьпяховым апынуўся і наступны год. Джымі перамог ажно на двух рэйтынгавых турнірах і зноў выйшаў у фінал Mercantile Credit Classic, але не так і не здолеў супрацьстаяць Дэвісў і прайграў у вырашальнай партыі. На Чэмпіянаце Сьвету 1987 года Уайт саступіў Дэвісу амаль без барацьбы ў паўфінале – 11-16. Аднак менавіта пасля гэтага сэзона ён пачаў выйгравалась ўсё больш і больш рэйтынгавых спаборніцтваў.

Сэзон 1989-1990 гадоў стаў адным з самых блеклых і невыразных. З прыкладна пятнаццаці турніраў посьпеху Уайт дамогся толькі на World Matchplay. Маленькім суцяшэньнем стаў другі фінал на першынстве сьвету. Асабліва калі ўлічыць, што ў 1/2 фіналу ён выбіў з барацьбы Дэвіса. Аднак у фінале Джымі не змог пераадолець супраціў маладога Стывэна Хэндры.

Наступны сэзон аказаўся поўным антыподам папярэдняга. Уайт стаў двухразовым чэмпіёнам на Mercantile Credit Classic і World Matchplay, перамог на новым турніры European Open і на World Masters. Аднак на Чэмпіянаце Сьвету Джымі па традыцыі стаў толькі другім.

Калі пачалося чарговае першынства сьвету, многім здавалася, што Джымі ўсё ж такі здолее нарэшце заваяваць галоўную ўзнагароду, та таго ш у яго былі ўсе парадумовы. У фінале ён патрапіў на Хэндры. Пасля больш чым паловы гульні лік быў 14 – 8 на карысьць Джымі. Яму заставалася ўзяць ўсяго чатыры партыі, але Стывэн своечасова апамятаўся і здолеў не толькі адыграцца, але і выйграць увесь чэмпіянат. Суцяшэньнем для Джымі Уайта стаў хіба што максімальны брэйк, які ён зрабіў у матчы супраць Тоні Драга.

У 1992 годзе на Чэмпіянаце Сьвету карціна не зьмянілася. Тады і Джымі, і Стывен на шляху да фіналу выглядалі як каток. Раунд за раундам яны ціснулі сваіх праціўнікаў, пакуль у вырашальнай стадыі Хэндры не раздушыў самаго Уайта з лікам 18 – 5.

Свой апошні, і адначасова самы памятны фінал на Чэмпіянаце Сьвету Джымі сыграў роўна праз год. Тады яму ўжо пераваліла за 32 гады. Пачаў матч Уайт дрэнна, прпрайграваючы Хэндры 1 – 5. Аднак ён не дазволіў шатляндцу паўтарыць былую разгромную перамогу і выйшаў наперад – 10 – 9. Затым рушыла ўслед доўгая і упартая барацьба, у выніку якой Стывэн зноў апынуўся наперадзе спачатку 15-13, а потым і 17-16. Але Джымі не зламаўся! Ён правёў бліскучую сэрыю ў 75 ачкоў, якая дазволіла яму давесьці справу да апошняга, 35 фрэйму. Аднак далей адбылося нешта зусім неверагоднае. Джымі вёў ў партыі 37-24, але памыліўся на простым чорным, які даваў бы яму перамогу. Каментатар той сустрэч знакаміты Дэніс Тэйлар заўважыў тады: «Дарагі мой, трэба было толькі крыху больш уважліва паставіцца да гэтага ўдару». Калі б Уайт забіў гэты няшчасны шар, на стале тады засталося ўсяго 5 чырвоных, і нават трох з іх хапіла для перамогі … Мабыць, гэта не было яго лёсам, выйграць самы прэстыжны снукерны турнір.

Адразу ж пасля пасля шостага разгрому у Крусыбле якасьць гульні Джымі стала прыкметна пагаршацца. Ўсё часцей ён стаў выбываць на раньніх стадыях, прычым з даволі непрыстойным лікам. Аднак яшчэ больш горшыя часы былі толькі наперадзе.

У 1996 годзе Джымі ўстанавіў свой асабісты «рэкорд»: у пяці запар рэйтынгавых турнірах Уайт не прайшоў далей першага раунда. Ўратаваўся ад ганьбы Джымі на International Open. У 1/4 Уайта чакаў яго прынцыповы супэрнік Стывэн Хэндры, ужо пяціразовы чэмпіён сьвету, які не даў засумнявацца ў сваёй перавазе і лёгка выйграў.

За тры гады, пачынаючы з сярэдзіны 1994 года, Джымі так ні разу і не зьявіўся ў фінале рэйтынгавых спаборніцтваў, і ў рэшце рэшт збылося тое, чаго асьцерагаўся Уайт – ён пакінуў межы top-16.

Джымі паспрабаваў вярнуцца ў снукерную эліту ў 1997 годзе: ён выдатна стартаваў з двух запар фіналах. У гэтым жа сэзоне ён пасьпеў стаць фіналістам Прэм’ер-лігі. Але, на жаль, гэта былі фіналы нерэйтынгавых турніраў, і, магчыма, таму намаганьні вярнуцца ў шаснаццаць мацнейшых не сконьчыліся посьпехам. Цікава было, калі Уайт сарваў усе апладысмэнты на Сусьветным Чэмпіянаце, калі ён у 1/16 усё ж такі перамог Хэндры. Спыніў Джымі ў 1/4 яго прыяцель Роні О’Саліван. Джымі быў у кроку ад вяртання ў top-16, але гэта паражэньне пакінула яго надзеі на будучыню.

Нягледзячы на ўзрост Джымі стараўся падтрымліваць сваю гульнявую форму: ён усё ж такі дамогся свайго на British Open-2000. Упершыню за шэсьць год Уайт выйшаў у фінал рэйтынгавага турніру. І няхай яго перамог Пітэр Эбдан, гэта дасягненьне было вельмі добрым. Гульня пачала паступова паляпшалацца. І хоць ён не здолеў прабіцца на першынства сьвету, але па выніках двух сэзонаў стаў 11-м.

Вынікі сэзона 2001-2002, выключаючы Чэмпіянат Сьвету (з яго ён хутка выбыў), цалкам задаволілі чаканьні Джымі. З дзьвюма 1/4 фіналу ён заслужана падняўся яшчэ на адзін радок у рэйтынгу. Акрамя таго, Джымі трапіў у 1/2 прэстыжнага турніру Masters.

Наступны сэзон стаў поўным расчараваньнем для балельшчыкаў Уайта. Ён не толькі не выйшаў ні ў адзін фінал, але і прымудрыўся пабіць сваё нядаўняе дасягненьне. На гэты раз Джымі прайграў у дэбютных матчах шэсьць разоў да шэрагу.

Да сезону 2003-2004 Джымі рыхтаваўся вельмі старанна. Першыя два спаборніцтвы ён правёў як звычайна, пакінуўшы іх на раньніх стадыях. Аднак на Чэмпіянаце Брытаніі Уайт зьдзейсніў сапраўдны рывок і дайшоў да 1/2 фіналу, але не трапіў у фінал. Праз адзін турнір Джымі ў другі раз за сэзон дайшоў да фіналу, і на гэты раз не выпусьціў свайго шанцу, перамогшы Пола Хантэра з лікам 9 – 7.

Наступны год стаў пачаткам краху гульні Джымі. Няўдачы пераследавалі Джымі і на Чэмпіянаце Вялікабрытаніі, толькі на гэты раз ён проста здаўся з-за дрэннага самаадчываньня з лікам 0-7. Затым рушыў у след імгненны вылет з Welsh Open і China Open. Чэмпіянат свету стаў невялікім суцяшэньнем: на ім Уайт дабраўся да стадыі 1/8.

Аднак які парадокс: нягледзячы на цалкам провальны сэзон, Уайт не проста не сышоў з top-16, але і падвысіўся ў рэйтынгу да 8 месца! Цалкам незразумела, як гэта магло адбыцца. Ёсць вэрсія, што, па-першае, яго галоўныя супэрнікі гулялі дрэнна, а, па-другое, павышэньню паспрыялі выдатныя вынікі папярэдняга сэзона (бо афіцыйны рэйтынг улічвае вынікі двух гадоў).

Зрэшты, нават нягледзячы на гэта цудоўнае выратаваньне, Джымі не золеў палепшыць сваю гульню. На гэты раз месца ў сусветным рэйтынгу адпавядала ўзроўню гульні – ён стаў 35-м. Джымі паабяцаў, што пакажа зусім іншы снукер ў наступным сэзоне і абавязкова вернецца ў снукерную эліту, але ў рэальнасьці ўсё адбылося зусім інакш: ён скаціўся яшчэ на 25 пунктаў. Вельмі хутка і, галоўнае, без супраціву ён пакінуў большасць прафэсійных спаборніцтваў. Ён нават не здолеў кваліфікавацца ні на адзін з рэйтынгавых турніраў.

Такім чынам, сезон 2007-2008 стаў для Уайта момантам ісьціны. Да апошняга гадзіны было незразумела, ці застанецца вялікі гулец у Мэйн-туры. Скэптыкі казалі, што гэта будзе апошні сэзон для Джымі. Але на Чэмпіянаце Сьвету Уайт даказаў адваротнае: ён жвава праехаўся па сваіх супэрніках і дабраўся да 1/32 фіналу. Ён апынуўся ў кроку ад выхаду ў фінальную частку Чэмпіяната Сьвету, і ў кроку ад top-64. Аднак усё-ткі застаўся гуляць на наступны год. Якое ж было ўсеагульнае здзіўленьне, калі на стартавым турніры наступнага сэзона Джымі зноў здолеў прабрацца праз цяжкую кваліфікацыю да 1/32 фіналу. Так Віхорзноў паказаў усяму сьвету, што не збіраецца здавацца.

Так Джымі Уайт камэнтаваў свае няўдачы на Чэмпіянатах Сьвету: «Калі я выйграваў 14 – 8 ў 1992 годзе, я думаў аб тым, каго я павінен і каго не павінен падзякаваць, у выніку, я страціў канцэнтрацыю. Потым было 17-17 ў 1994 годзе, я моцна нэрваваўся. Перад матчам супраць Стыва Дэвіса ў 1984 годзе, я памяняў налепку на сваім кіе, але я зьмяніў яе зноў пасля першай сэсіі. У наступных трох сесіях я быў пераможаны. … Калі б я не верыў у перамогу на Чэмпіянаце, то не гуляў бы больш. Я ведаю, што ўсё яшчэ магу перамагчы».

Шмат хто і зараз лічыць, што Уайт самы талантлівыі з усіх снукеристаў. А шматразовы чэмпіён сьвету Джон Пульман кажа аб ім як аб «найвялікшым з усіх талентаў, якія прыходзілі ў Снукер».

Тым не менш, Уайту належаць многія дасягненьні і рэкорды. Ён стаў самым маладым пераможцам аматарскага Чэмпіянату Сьвету і адным з самых маладых пераможцаў першынства Англіі па той жа вэрсіі. Па заробленым прызавым Джымі ідзе на чацьвёртым месцы, пасля Роні О’Салівана, Стыва Дэвіса і Стывэна Хэндры.Уайт – адзін з самых сэрыйных снукерыстаў сьвету, на яго рахунку ўжо больш за 260 сэнчуры, што зьяўляецца пятым паказчыам.(Акрамя дасягненьняў, якія датычацца снукера, у пачатку 1990-х Уайт трэніраваў і садзейнічаў станаўленьню як гульца Роні О’Салівану).

У 1999 годзе за заслугі перад Злучаным Каралеўствам ён атрымаў званьне MBE (The Most Excellent Order of the British Empire).

Афіцыйны сайт Джымі Віхура Уайта

Фота jimmywhirlwindwhite.com
Паводле jimmywhirlwindwhite.com, talksnooker.co.uk, peoples.ru, ru.wikipedia.org

Кліф Уілсан (Cliff Wilson) нарадзіўся 10 траўня 1934 года ў мястэчку Трэдгар, Уэльс. Адсюль паходзіў і знакаміты ў будучым яго сябра і канкурэнт – шасьціразовы чэмпіён сьвету Рэй Рэярдон. З цягам часу іх матчы заўжды зьбіралі шмат гледачоў, але Рэй звычайна вырываўся наперад.

Кліф Уілсан знакаміты тым, што быў адным з самых хуткіх гульцоў снукера з моцным характарам, нягледзячы на сур’ёзныя праблемы са зрокам. Самым хуткім, пакуль на снукернай сцэне не зьявіўся Алекс Хігінс, але гэта ўжо іншая гісторыя. Уілсан унікальны і тым, што яго кар’ера, быццам, была падзелена на дзьве часткі з прамежкам у 15 год.

У 17 год Кліф Уілсан заняў другое месца за Рэксам Уільямсам, на чэмпіянаце National Under-19, аднак выйграваў гэты турнір два наступныя гады (у 1952 і 1953 гадах). Яго хуткі стыль забіваньня шароў і дасьціпнасьць зрабілі яго любімым гульцом натоўпу, яго выступленьняў у Лёндане нецярпліва чакалі. Пасля таго, як Рэярдон зьехаў у Стоўк, Кліф здолеў выйграць Welsh Amateur ў 1956 годзе, але ў той час папулярнасьць снукера была вельмі нізкай. Сусветны чэмпіянат быў прыпынены і для Уілсана не было ніякай будучыні ў якасьці прафэсыянала. Кліф расчараваўся ў гульні. Пасля яшчэ некалькіх матчаў ён цалкам адмовіўся ад снукера і сканцэнтраваўся на працы на сталеплавільным заводзе. У гневе ён спецыяльна не зьбіраў свой кій на працягу 15 год.

У 1972 годзе яго стары сябра Рэй, які вярнуўся ў Трэдгар, папрасіў аб дапамозе ў рабоце з камандай мясцовай лігі. Снукер паступова пачаў аднаўляць сваю папулярнасьць у сьвеце. Энтузыязм Кліфа вярнуўся. Навык нікуды не згубіўся, але зрок пагоршыўся. Яго левае вока было цяпер фактычна бескарысным. Ён спрабаваў гуляць у павязцы, аднак потым адмовіўся ад яе выкарыстаньня, аддаўшы перавагу акулярам.

Нягледзячы на праблемы са зрокам Кліф Уілсан атрымаў міжнароднае лідэрства і ў 1977 годзе аднавіў тытул Welsh Amateur. Гэта дало яму кваліфікацыю для World Amateur 1978 года на Мальце. Пасля цяжкага чвэрцьфіналу супраць Джо Грачыла, мясцовага фаварыта, над якім ён атрымаў перамогу, нягледзячы на намаганьні натоўпу адцягнуць яго ўвагу ад гульни, Кліф працягнуў змаганьне і ўзяў галоўны тытул турніру, разбіўшы Джо Джонсана ў фінале. Пазней ён атрымоўваў тытул Уэльса ў 1979 годзе, а затым, ва ўзросце 45 гадоў, стаў прафэсіяналам.

У яго першыя чатыры сезоны ў прафэсыянальным снукеры ён кожны раз атрымліваў кваліфікацыю для Crucible, але ніколі не ішоў далей першага кола. У 1981 годзе Уілсан-прафэсыянал дайшоў да фіналу Welsh Professional, дзе пацярпеў няўдачу ў гульні супраць Рэя Рэярдона. Чвэрцьфінал Jameson International ў 1982 годзе дапамог яму дасягнуць 20 месца ў кваліфікацыі да канца сэзона 1982-1983. І ўсё ж такі незахапляльныя вынікі трымалі яго па-за 16-ці лепшых на працягу наступных чатырох сэзонаў. Кліф ніколі ў сваёй кар’еры не дабіраўся далей чвэрцьфіналу ў значных спаборніцтвах.

Буйное прасоўваньне ў эліту Кліф Уілсан зрабіў ў 1988-1989 гадах, але гэта доўжылася толькі на працягу аднаго сэзона. Далей ён пачаў павольна скатвацца ў кваліфікацыі, але ў 1991 годзе атрымаў свой самы вялікі грашовы прыз 16 000 £, калі ўзяў свой адзіны галоўны тытул як прафэсіянал, разбіўшы Эдзі Чарлтана на World Seniors Championship. Цікава, што гэтае спаборніцтва ні разу больш не было праведзена з тых часоў, такім чынам, Уілсан – адзіны яго пераможца.

Акрамя вачэй Кліф Уілсан меў праблемы са спіной, каленам і сэрцам. У выніку ў яго разьвілася хвароба печані і падстраўнікавай залозы, ад якой ён памёр у чэрвені 1994 года. Аднак нягледзячы на свае хваробы, Уілсан умеў атрымоўваць усю асалоду ад жыцьця. Яшчэ за два гады да сваёй сьмерці гэты валійскі гулец у апошні раз нагадаў аб сабе на чэмпіянаце Вялікабрытаніі, выбіўшы з турніру маладога Роні О’Салівана і даўшы бой Стывэну Хэндры.

Нехта скажа, што Кліф Уілсан быў аднаразовым гульцом. Аднак гэта будзе неправамерна. Хто ведае, чаго б дасягнуў Кліф, калі б не выпаў з гульні на такі доўгі тэрмін. Калі б ён быў народжаны праз 20 год, а не ў той час, калі снукер быў непапулярным, то гэта, магчыма, была б іншая гісторыя. Уілсан так добра гуляў з адным здаровым вокам, што было б, калі яго зрок не здрадзіў яму? Шкада, што мы ніколі пра гэта не даведаемся.

Дасягненьні:
Чэмпіён World Seniors – 1991
Другое месца на Welsh Professional Championship – 1981, 1984
Чэмпіён World Amateur – 1978
Чэмпіён Welsh Amateur – 1956, 1977, 1979
Чэмпіён Pontins Autumn Open – 1976
Другое месца на English Amateur Championship – 1954
Чэмпіён National Under-19 – 1952, 1953

Паводле fansnooker.com, en.wikipedia.org, sports.ru

Рэй Рэярдон (Ray Reardon) нарадзіўся 8 кастрычніка 1932 года ў маленькім шахцёрскім мястэчку пад назвай Трэдгар, Уэльс. Калі хлопцу споўнілася 14 год, ён кінуў сваю адукацыю ў школе і стаў шахцёрам. У той жа час ён сур’ёзна пачаў захапляцца снукерам. Рэй нават апранаў пяльчаткі падчас працы ў шахце, каб не параніць рукі. Аднак пасля таго, як у шахце аднойчы здарыўся абвал, Рэй вымушаны быў кінуць працу ў шахце. У хуткім часе ён уладкаваўся афіцэрам паліцыі ў горадзе Сток-он-Трэнт, але займацца любімым снукерам не перастаў.

Ужо ў 1949 годзе Рэй выйграў аматарскі турнір — News of the World. Між 1950 і 1955 гадамі выйграў яшчэ чэмпіёнскія тытулы аматарскага турніру Уэльса. Пасля, калі Рэй Рэярдон зноў пераехаў у родны Трэдгар, ён пачаў улададкоўваць паказальныя матчы з другім гульцом Кліфам Уілсанам, каб увесь час удасканальваць сваю ўласную гульню. У выніку ў 1964 годзе ён выйграў аматарскае першынство Англіі.

Гэтая перамога стала вырашальнай для маладога валійца, ім зацікавіліся спонсары. У 1967 годзе Рэярдон вырашыўся кінуць сваю асноўную працу і перайсьці ў прафэсыянальны снукер. Варта адзначыць, што для гульца гэта было цяжкае рашэньне, бо праца забясьпечвала сямью. На той час у яго не было нават уласнага жытла. Перайсьці ў прафэсыяналы было адначасова цяжкім і прывабным рашэньнем.

Прафэсыйная кар’ера Рэя Рэярдона працягнулася амаль 3 дзесяцігодзьдзі з 1967 па 1992 год. Першае зьяўленьне яго на Чэмпіянаце Сьвету адбылося ў 1969 годзе, але яно яшчэ не прынесла яму статут чэмпіёна. Аднак ужо ў наступным годзе Рэй атрымаў перамогу ў матчы супраць васьміразовага чэмпіёна сьвету – Джона Пульмана.

Усяго за сваю кар’еру Рэй Рэярдон выйграў 20 тытулаў, з якіх 6 тытулаў чэмпіёна сьвету (1970, 1973—1976, 1978 гг.). Яго гульня значна пагоршылася пасьля сьмерці бацькі ў 1982 годзе. У Рэя ўпаў зрок, і апошнія гады прафэсыйнай кар’еры ён стаў насіць акуляры «ў стыле Дэніса Тэйлара» (уверх нагамі). Паступова яго імклівае падзеньне ў снукеры станавілася ўсё больш непазбежным. Таму ва ўзросце 60 год (1992 год) ён вырашыў кінуць прафэсыйную кар’еру, але гэта зусім не значыла, што ён вырашыў закінуць снукер.

Рэярдон стаў знакамітым не толькі сваёй выдатнай гульнёй, але ён прыўнёс у снукер відовішчнасьць і гумар. Ён атрымаў прозьвішча «Дракула» дзякуючы сваёй пастаяннай прычосцы і няправільнаму прыкусу. Яго зьнешнасьць нават абыгрывалася ў мюзыкле Billy the Kid and the Green Baize Vampire.

У 1985 годзе за заслугі перад Злучаным Каралеўствам Рэй Рэярдон атрымаў Ордэн Брытанскай імпэрыі (MBE, The Most Excellent Order of the British Empire). Валіец лічыцца самым сэрыйным снукерыстам свайго часу – больш за 70 сэнчуры.

На пачатку 2000-х гадоў Рэаярдон займаўся трэнерскай дзейнасьцю: менавіта ён рыхтаваў знакамітага Роні О’Салівана да Чэмпіянату 2004 года, аказваючы псіхалагічную і тэхнічную дапамогу.

Філасофію Рэярдона як гульца і як трэнера можна абазначыць яго уласнымі словамі: «Не магу ўзгадаць, каб нехта пытаўся, хто прыйшоў другім. А ты можаш?» Менавіта такая рашучасьць перамагчы ў спалучэньні з неверагодным майстэрствам дапамаглі валійскаму гульцу быць першым.

Фота The Herald and Weekly Times Limited
Паводле ru.wikipedia.org, prosnookerblog.com, talksnooker.co.uk