У колькі гадоў вы пачалі гуляць у снукер?
У восем. Санта падарыў мне стол на Каляды.

Хто быў вашым кумірам ў снукеры, калі вы пачалі гуляць?
Алекс Хігінс.

У якім узросце вы зрабілі першы сэнчуры?
У 15 год.

Дзе вы трэнэруецеся?
У Дубліне на Radisson St., Клюб Helens Hotel.

Колькі гадзін у дзень вы трэнэруецеся?
Чатыры.

З кім вы трэнэруецеся?
У асноўным сам, але бывае і разам з адным з ірляндскіх гульцоў.

Якой мадэльлю кія вы граеце?
Гэта ўжо «старажытны» кій. Я знайшоў яго ў Дубліне ў клубе Jason’s ў далёкім 1982 годзе, і купіў яго ва ўладальніка за два ірляндскіх фунта.

Які момант у сваёй кар’еры вы лічыце самым выбітным?
Перамога на Чэмпіянаце Сьвету 1997.

Якое ваша самае вялікае расчараваньне?
Пройгрыш у 2003 годзе ў фінале Чэмпіянату Сьвету, а таксама промах на чорным шары, якога мне не хапіла да 147 ачкоў на Уэмблі ў 2000 годзе.

Якія вашы пляны на дадзеным этапе кар’еры?
Вярнуцца ў топ-16 і заваяваць яшчэ які-небудзь тытул.

Які ваш любімы фільм?
«Манхэтэн» Вудзі Алена.

Вашае любімае ТВ-шоў?
Match of the Day (спартыўная перадача на BBC Sport).

Які выканаўца або група вам больш за ўсё падабаецца?
U2.

Любімая кніга?
«Махамед Алі» Томаса Хозэра.

Якой кухні вы аддаеце перавагу?
Індыйскай і тайскай.

Куды больш за ўсё любіце адпраўляцца на адпачынак?
Ганконг і Мэльбурн.

Ці ёсць у вас хобі акрамя снукера?
Я люблю гуляць у футбол, покер і гольф. Акрамя таго, абажаю глядзець гульні Манчэстэр Юнайтэд.

З кім бы вы менш за ўсё хацелі апынуцца па суседстве падчас працяглага пералёту?
З Тоні Драго, таму што ён да сьмерці баіцца лётаць.

Чым бы вы займаліся, калі б не снукер?
Я б з задавальненьнем стаў футбалістам.

Прадстаўляем вам інтэрвью Марка Алена для ryan147.com.

Калі ты ўпершыню пачаў гуляць у Снукер?
У 12 год.

Хто быў тваім любімым гульцом ў дзяцінстве?
Стывэн Хэндры, зрэшты, як і зараз.

У колькі гадоў ты зрабіў першы сэнчуры і першы максімум?
У 13 год – сэнчуры, у 15 – максімум.

Калі б ты не гуляў у снукер, то чым бы займаўся?
Спадзяюся, што гуляў бы ў футбол. Я гуляў крыху ў дзяцінстве, але потым быў вымушаны выбіраць паміж футболам і снукерам.

Ці хвалюешся ты перад адказнымі матчамі?
Так, але не так моцна, каб гэта ўплывала на маю гульню. Я думаю, гэта нават дапамагае сыграць лепш. Мне падабаецца расслабляцца перад матчам, як калі б ўся праца ўжо была зробленая задоўга да яго пачатку.

Як ты сябе адчуваў, калі выйграў свой першы прафэсыйны турнір Jiangsu Classic 2009?
Я адчуваў сябе вельмі добра, але я б прамяняў гэта на сэрцабіцьце пасля перамогі ў рэйтынгавым турніры. Спадзяюся, выйграць свой першы рэйтынгавы турнір у бліжэйшы час.

Лепшая снукерная арэна?
Тэатр Крусібл, з ім зьвязана столькі цікавых гісторый.

Самае вялікае дасягненьне ў тваёй прафэсыйнай кар’еры?
Паўфінал Чэмпіянату Сьвету 2009 і перамога над Роні О`Саліванам на шляху да яго.

Дзе ты разлічваеш быць праз 5 гадоў у пляне рэйтынгу і заваяваных трафэяў?
Я б хацеў стаць пастаянным членам топ-4 афіцыйнага рэйтынгу і рэгулярна перамагаць на турнірах.

Чаго чакаеш ад маючага адбыцца чэмпіянату свету?
Я адчуваю, што магу дайсці да фіналу ў гэтым годзе, але для гэтага трэба не толькі добра гуляць, але і быць крыху удачливее.

Паводле www.ryan147.com, top-snooker.com

Прадстаўляем вам інтэрвью Марка Сэлбі спартыўнаму журналісту.

Нядаўна я быў на дабрачынным матчы, у якім удзельнічаў і Джон Хігінс. Я зьдзівіўся, наколькі вясёлым ён быў – калі б такія матчы праводзіліся часцей, усё б убачылі, што ў снукер нашмат больш яркіх асоб.

Так, гэта так. Гульцам вельмі складана выглядаць цікавымі і весяліцца падчас цяжкіх турніраў. У главе стаяць вялікія грошы і гэта наша жыцьцё, але, калі ёсьць магчымасьць, мы стараемся жартаваць і ўзаемадзейнічаць з балельшчыкамі – гэта мае вялікае значэньне. Гульцы і балельшчыкі становяцца бліжэй адзін да аднаго і гэта вельмі важна для снукера.

Ці праўда, што Роні О`Саліван вельмі сур’ёзны ў звычайным жыцьці? Ён ніколі не усьміхаецца і выглядае вельмі панура.

Роні паводзіць сябе вельмі спакойна і, магчыма, яго расслаблены стыль выглядае крыху панура у чыіхсьці вачах. Думаю, ён паводзіць сябе цалкам адэкватна і ў выпадку перамогі, і ў выпадку паразы, многія захапляюцца ім, але гэта можа здацца занадта сур’ёзным для іншых людзей.

Ці не думаеш ты, што гульцам, якія ўжо дабіліся ўсяго ў снукеры і працягваюць гуляць ў кваліфікацыі, трэба проста сысьці на пенсію і атрымліваць асалоду ад жыцьця?

Вы занадта суровы. Я не згодны з гэтым. Стыў Дэвіс – яркі прыклад гульца, які дамогся ўсяго і па-ранейшаму ўносіць вялікі ўклад у снукер. Вядома, можа наступіць момант, калі яны пачнуць часцей прайграваць і адчуюць, што настаў час адкласьці кій ў бок, але такія гульцы як Дэвіс могуць дасягнуць вельмі многага, працягваючы гуляць у прафесійных турнірах.

Вельмі цяжка сябраваць з некаторымі гульцамі, а потым супэрнічаць з імі за гульнявых сталом – як ты спраўляешся з гэтым, ці не ўскладняе гэта гульню?

Часам бывае цяжка, але я думаю, што мы ўсе настолькі добра ведаем адзін аднаго і ў гэтым няма нічога страшнага. Вядома, у мяне ёсьць добрыя сябры, з якімі цяжка гуляць, але гэта наша работа і немагчыма сябраваць з усімі. У мяне шмат сяброў па-за гульнявым сталом, але мне не цяжка пераключацца, трапляючы на поле бою. Празмерныя зносіны з супэрнікам не прынясуць ніякай карысьці, неабходна сур’ёзна ставіцца да кожнага матчу і няважна, хто знаходзіцца ў іншым куце.

Ці адрозніваецца Чэмпіянат Сьвету ад іншых турніраў?

Чэмпіянат Сьвету відавочна адрозніваецца ад іншых турніраў і, ў першую чаргу, з-за прэстыжу і арэны. Крусібл валодае унікальнай аўрай і кожны гулец пацьвердзіць, што ён адчувае сябе па-асабліваму, гуляючы ў Шэфілдзе. Неабходна засяродзіцца на матчы і падавіць у сабе ўсе гэтыя эмоцыі, але натуральна я адчуваю сябе там інакш, чым на іншых спаборніцтвах.

Ці можаш ты спакойна глядзець снукер па тэлевізары і атрымліваць асалоду ад гульні, як звычайныя заўзятары, ці ты ўсё ж разглядаеш матчы з прафэсыйнага пункту гледжаньня?

Усё залежыць ад таго, хто гуляе. Калі гэта звычайны матч па тэлевізары, то я магу расслабіцца і атрымліваць задавальненьне. Калі гуляюць мае сябры, я перажываю за іх і гляджу на гульню з прафэсыйнай пункту гледжаньня, спрабуючы зразумець, што ім варта было б падцягнуць. У мяне ёсьць некалькі сяброў у туры, якіх я заўсёды падтрымліваю, у гэтым выпадку я цалкам паглыблены ў барацьбу.

Паводле top-snooker.com