Бары Хірн (на фота) абяцае 11 тэлевізійных турніраў, Про Тур з 12-і этапаў з дзесяцьцю тысячамі фунтаў стэрлінгаў пераможцу любога з іх і павелічэньне прызавога фонду наступнага сэзону, як мінімум, на адзін мільён.

За гэта новы старшыня WPBSA хоча атрымаць кантроль над фінансамі снукера, хаця ён можа і вярнуцца да гульцоў, калі Бары не дасягне пастаўленых мэтаў. У аптымістычным, але часам канфрантацыйным лісьце ён выклаў гульцам свой генеральны плян адраджэньня снукера.

Галоўнае месца займае новы Про Тур, які будзе адкрыты для ўсіх 96-і гульцоў асноўнага тура. Тур будзе складацца з Paul Hunter Classic у Германіі і іншых прадстаўнічых турніраў. У яго будзе свая рэйтынгавая сістэма. Акрамя таго, некаторыя этапы тура могуць транслявацца па ТБ і ў Інтэрнэце.

24 лепшых гульца ў канцы сэзона згуляюць у фінальным тэлевізійным турніры, пераможца якога атрымае 60,000 фунтаў стэрлінгаў.

Апошні час гульцы не без падставаў скардзіліся на адсутнасьць гульнявой практыкі. Аднак грашовых сродкаў на правядзеньне шэрагу новых спаборніцтваў не было. Калі б яны зьявіліся, папярэдняя адміністрацыя WPBSA неадкладна ўвяла б іх у каляндар.

Про Тур, падобна паспяховай мадэлі PDC у дартс, дасць магчымасьць гульцам атрымаць неабходную матчавую практыку і зарабіць нядрэнныя грошы. З часам этапы Про Тура могуць трансфармавацца ў буйныя рэйтынгавыя спаборніцтвы.

У адрозьненьні ад былога кіраўніцтва, Хірн мяркуе, што асацыяцыя павінна падтрымліваць таленавітых гульцоў, але ніяк не пасрэдных. З пункту гледжаньня Хірна гульцы заслугоўваюць толькі аднаго – магчымасьці. Як яны яе выкарыстоўваюць, залежыць цалкам ад іх, але калі дабіцца посьпеху ў іх не атрымліваецца, тады ім варта заняцца чымсьці іншым.

Верагодна, некаторым гульцам цяжка чуць такія заявы, хоць на самой справе іх становішча ніколькі не мяняецца. Прафэсійны тур будзе па-ранейшаму складацца з 96 гульцоў. Топ-64 па-ранейшаму знаходзяцца ў бяспецы, а тыя, хто выбываюць з тура, маюць шанец неадкладна вярнуцца назад дзякуючы Cue School, якая будзе праводзіцца пасля Чэмпіянату Сьвету 2011 года.

Новымі ў мэйн туры стануць рэйтынгавы турнір у Германіі, крычашчае відовішча на «Скай Спортс» («гонкі на выбываньне» пасля аднаго раўнду), ад якога пурысты будуць галасіць, распластаўшыся над старымі выпускамі «SnookerScene», World Seniors Championship і World Open (былы Гран-Пры), адкрыты для ўсіх 96 гульцоў мэйн тура і снукерыстаў-аматараў.

Прычынай такога ўчынку стала заява ВСС, што пры аднаўленні кантракту Гран-Пры зь яго будзе выключаны. Таму Хірну давялося неадкладна прыдумаць World Open ў надзеі, што гэты турнір ўразіць ВСС, і канал ўключыць яго ў свой паказ у 2011 годзе.

Хірн не з тых, хто вырашае пытаньні разам. Ён любіць кантраляваць ход рэчаў, а таму прапануе купіць камэрцыйныя правы па намінальным кошце 1 фунт. Затым ён выпусціць акцыянерны капітал у памэры 500,000 фунтаў, і будзе кантраляваць 51%.

Гульцы змогуць набыць акцыі, прычым прыярытэт будзе аддадзены тым, у каго больш перамог, г.зн. першымі ў чарзе будучых акцыянераў апынуцца Стывэн Хэндри, Стыў Дэвіс, Роні О’Саліван і Джон Хігінс.

Прызавы фонд сезона з 3,5 мільёнаў фунтаў павялічыцца да 4,5 мільёнаў з наступным павелічэньнем у наступных сэзонах. Калі гэтага не здарыцца, то камэрцыйныя правы пяройдуць назад да WPBSA.

Новая камэрцыйная структура будзе плаціць штогадовы ліцэнзійны збор на фінансаваньне WPBSA і рэгуляваньне пытаньняў, якія застануцца пад кантролем гульцоў. Хірн называе гэта «бяспройгрышнай сітуацыяй».

Хірн зьбіраецца падтрымліваць Асацыяцыю гульцоў у снукер (Snooker Players Association) і ўводзіць новую рэйтынгавую сістэму па ходу сэзона, а не пасля яго завяршэньня.

Не ўсе пагодзяцца з ідэямі Хірна. У новым пляне не будзе CueZone – якая карысталася папулярнасьцю сярод заўзятараў, хаця на некаторых турнірах прадстаўляла сабой усяго адзін стол у фае – і бясплатнага аўтатранспарту для гульцоў.

Некаторым гульцам з нізоў рэйтынгу давядзецца змагацца за сваю будучыню, але на самой справе, ім і зараз не нашмат лягчэй. Да прыкладу, Джордан Браўн (колумнист SnookerScene) падчас свайго дэбютнага сэзона выдаткаваў каля васьмі тысяч фунтаў, а зарабіў менш за тысячу. Калі б Браўн стаў прафэсіяналам пры той сістэме, якую прапануе Хірн, у яго была б магчымасьць праявіць сябе, часьцей гуляць, больш зарабляць і нават захаваць месца ў туры, паказваючы вартыя вынікі.

План Хірна – гэта спроба палепшыць імідж гульні, павялічыць магчымасьці гульцоў і пакласьці канец застою ў рэйтынгавай сістэме. Нават крытыкам Хірна было б складана папракнуць яго ў бяздзейнасьці і нежаданьні выконваць сваю працу.

Ці будзе гэта працаваць?

У Хірна выдатныя ідэі, але некаторыя шурпатасьці трэба ліквідаваць. Гульцы павінны высьветліць, як гэта будзе працаваць на практыцы і ў іх ёсць выдатная магчымасьць зрабіць гэта, таму што Хірн даў ім нумар свайго мабільнага тэлефона і адрас электроннай пошты, прапанаваўшы звязвацца і задаваць любыя пытаньні.

Хірн сыдзе ў адстаўку, калі ў траўні гульцы адхіляць яго прапанову, прычыніўшы тым самым, магчыма, вырашальны ўдар па аўтарытэту гульні і адносінам з тэлевізійнікамі і спонсарамі, з якімі ён працягвае весьці перамовы.

Планы Хірна маюць шмат агульнага з ідэямі Altium, якія не знайшлі падтрымкі сярод гульцоў у 2002 годзе. Яны абяцалі значныя інвэстыцыі ў абмен на камэрцыйныя правы. Гульцы пабаяліся пазбавіцца гэтага, пасьля чаго рэзка скараціўся прызавы фонд і колькасьць турніраў.

Гульцы павінны самі ўважліва вывучыць прапанову Хірна, а не прасіць тлумачэньняў у хлопцаў, якія называюць сябе мэнэджэрамі і ў выпадку ўзнікненьня пытаньняў, звяртацца да Хірну, а не спадзявацца на розныя чуткі. Менавіта чорны піяр і фразы пра тое, што нехта хоча «захапіць гульню» перашкодзілі ўвасобіць у рэальнасьць ідэі Altium.

5 траўня ў гульцоў зьявіцца яшчэ адзін шанец выбраць сваю будучыню і ім варта задаць сабе тры галоўныя пытаньні.

1. Ці сапраўды мы хочам гуляць больш? Калі так, то план Хірна павінен быць прыняты.
2. Чаму мы павінны турбавацца пра тое, хто будзе кантраляваць камэрцыйныя правы гульні? Гульцы павінны гуляць і зарабляць гэтым на жыцьцё. Калі прыбылі растуць, якая розьніца, хто стаіць ля ўлады?
3. А ці ёсць альтэрнатывы? Большасць гульцоў не ў захапленьні ад таго, як кіравалі снукерам апошнія гады. Яны рызыкуюць, падтрымліваючы планы Хірна, але гэтая рызыка можа стаць першым крокам да адраджэньня гульні.

Паводле top-snooker.com, Snooker Scene blog

У пятніцу раніцай ён выйдзе з дому і адправіцца ў вялікі сьвет. Яго чакае Пекін. У гэтым годзе засталося ўсяго шэсьць рэйтынгавых турніраў, і China Open – самы вар’яцкі з іх. «Зьвернутыя на снукеры». Тут дагэтуль часу васьмідзесятыя, Чэс і Дэйв на вяршыні чартаў, а Кірк Стывэнс па-ранейшаму крут. Стывэн Магуайр ўжо раз дзесяць бываў у гэтай часавой завесе, але ўсё яшчэ спрабуе прывыкнуць. Людзі выстройваюцца ў чаргу, каб узяць яго аўтограф, а ён думае: «Чаму?». Бо ён не Джон Хігінс і не Роні О`Саліван.

Другі нумар сусьветнага рэйтынгу сядзіць практычна дома, у выдатным новым снукерным клюбе «Q» на поўдні Глазго, і хоча расказаць, як Пекін пашырыў яго кругагляд, як ён пабываў у Забароненым Горадзе і Летнім Палацы, гуляў па плошчы Цяньаньмэнь і ўздымаўся на Вялікую Сьцяну. Ён бы хацеў і гэта расказаць, і многае іншае – але не можа. Таму што на самой справе ён сядзеў у нумары, пакуль не прыходзіў час гуляць. Гатэль-снукер-гатэль – і потым дадому. Вось так усё адбывалася. Такое жыцьцё.

«Кожны год я кажу адно і тое ж: я схаджу паглядзець Сьцяну. Але па прыбыцьці ты змучаны пералётам. Гуляеш і прайграеш. Можна выпіць у гатэлі з астатнімі хлопцамі. Можа быць, згуляць у карты. Я зьбіраюся як-небудзь ўзяць з сабой Шэран [жонку], каб яна паглядзела, што гэта такое. Думаю, яна лічыць, што я там забаўляюся, але я вам скажу – гэта зусім не весела».

Кітай жыве па ўласных законах.

«Гледачоў шмат і яны вельмі гучныя. Яны ўсё вісяць на тэлефонах, балбочуць пра ўсё на сьвеце, і гэта не сконьчваецца. Рэфэры спрабуюць з усіх сіл іх уціхамірыць, але тыя ў асноўным не слухаюць. Ды яны не могуць пачуць – занадта занятыя балбытнёй па тэлефоне. У мінулым годзе быў выпадак, я гуляў з Роні ў паўфінале. Роні там мега-зорка. У нас была нічыя, 5/5, я зрабіў дрэнны отыгрыш і пакінуў біток на ўдары, і вось я думаю: «Роні тут набярэ як мінімум 40 ачкоў і выйграе матч». А яны пачалі апладзіраваць. Гэта апошняе, што табе трэба. Апладысменты і ўсё такое. Яны нічога дрэннага не мелі на ўвазе. Проста яны любяць Роні, там нельга нічога прымаць блізка да сэрца, проста трэба неяк выкручвацца».

Выкручвацца. Так, гэта дакладна. Ён увесь мінулы год гэтым займаўся. Выкручваўся ад абвінавачванняў у дагаворным матчы, якое вісела над галавой, і гэта было самае сур’ёзнае з усіх расследаваньняў у гісторыі снукера.

Можа быць, вы ведаеце гэтую гісторыю. Перад матчам Магуайра з Джэмі Бэрнэтам на Чэмпіянаце Вялікабрытаніі 2008 букмекеры адзначылі нейкія незвычайныя стаўкі на гэты матч, асабліва на рахунак 9/3 на карысць Магуайра, як у выніку і атрымалася. Абодвух гульцоў выклікалі і дапыталі. А потым? Нічога. Расследаваньне ў працэсе, гэта ўсё, што ён ведае. І ён сам ужо некаторы час у падвешаным стане. Хацелася б яму ведаць, калі гэта сконьчыцца, але пакуль што нічога не вядома.

«Ужо больш за год мінула. Я не ведаю нічога звыш таго, што напісана ў газэтах. Нічога не чуў. Я стараюся пра гэта не думаць, таму што ў адваротным выпадку падсяду на антыдэпрэсанты, разумееце, аб чым я? Я працягну гуляць, і ўсё гэта ў рэшце рэшт само ўтрасецца. Я проста чакаю не дачакаюся тэлефоннага званка, аб тым, што ўсё скончана. Калі прынясуць прабачэньні – будзе даволі міла. Разумееце, вось ты выйграен снукерны матч, але людзі не хочуць гаварыць аб гэтай гульні. Яны пытаюцца: «Што там з мінулага года робіцца?» – А я не ведаю. Ты кажаш: «Я, наогул, сёньня нармальна гуляў, і матч быў добры, вось». Але ўсё заўсёды зварочваецца на іншую тэму. Паліцыя задавала мне ўсе гэтыя пытаньні, я на ўсе адказаў праўдзіва. Не ведаю, што яшчэ сказаць. Вось так».

Мала ў якім выглядзе спорту галоўныя дзеючыя асобы столь шчыра расказваюць аб усіх іх складанасьцях і супярэчнасьцях. Гульня такая, снукер. Гэтыя хлопцы нічога не хаваюць дзеля таго, каб лепш выглядаць. Калі на іх нешта цісьне – яны гэта прызнаюць. Яны будуць біць сябе на вашых вачах, і ні адзін піяршчык іх не спыніць. Іх не ўцягнуць ва ўсялякія футбольныя штучкі. Няма тут агульных вобразаў, няма ўсялякай дуры ў стылі «прымадонны». Што вы зможаце ўбачыць у гэтым сьвеце, так гэта крыху рэальнасьці.

У клюбе «Q» на стале узвышаецца кубак Чэмпіянату Сьвету. Гэта той прыз, які хоча ўзяць Стывэн Магуайр. Яму 29 год і ён кажа, што думаў, да гэтага ўзросту ўжо выйграе яго. Раз ці два ён быў блізкі. Не ў фіналах, але шанцы былі.

«Ведаеце, часам я яго пагарджаю. Яго ненавідзіш за тое, што ён з табой робіць. У паўфінале супраць Джона [Хігінса, 2007] я падышоў бліжэй за ўсё, у тым годзе я ўсё рабіў правільна. Я пайшоў наперад, 14/10 ў матчы да 17-ці перамог. Ён вырваўся на апошнюю сэсію як цягнік і зрабіў мяне. Праз год у чвэрцьфінале супраць Джо Пэры было яшчэ горш. Я ніколі не ставіўся да яго з той павагай, з якой варта было б. За год да таго я гуляў з ім і перамог 10/2, так што ўжо ў думках прайшоў чвэрцьфінал і думаў аб паўфінале, з кім, магчыма, буду гуляць. Але ён добры гулец, Джо Пэры, і я не мог яго «скінуць». Я проста думаў, што адарваўныся выйграю, у любую хвіліну, а на самой справе: «Што адбываецца? Я павінен быў скончыць яшчэ час назад». Даходзіць да 12/12, я губляю магчымасьць у фінальным раўндзе – і раптам я выбываю з гульні. Але я заслугоўваў паразы. Улічваючы, як я паставіўся да гэтага матчу – заслугоўваў».

Усяго месяц да Крусібла. Настаў час снукера. І, можа быць, час Бары Хірна. На гэта Магуайр ў любым выпадку спадзяецца. Хірн павінен усё ўскалыхнуць, як новы бос спорту.

«Я з Бары, без пытаньняў. Паслухайце, я проста з розуму схадзіў з-за таго, што рабілася. У нас шэсьць турніраў. Шэсць! І ў такіх выпадках першыя пару раўндаў не ў цацкі гуляюць. Так што мы атрымалі нашмат менш шанцаў зарабіць і нашмат больш сур’ёзных супэрнікаў. Гэта вялікі ціск».

Адна з самых мяцежных ідэй Хірна – аднафрэймавы турнір, у якім кожны прайграўшы павінен будзе сысьці са сцэны праз «алею паразы».

«Я чуў толькі тое ж, што і вы. Калі ты прайграеш, то павінен будзеш сысьці, а цябе закідваюць гразьзю, что-то ў такім духу. Слухайце, такая штука прыцягне гледачоў. Хочацца ж ўбачыць, як Роні закідваюць гразьзю. Уласна, гэта ашасьціла б публіку. Я згодны. Я згодны паспрабаваць шмат».

«Бары прыйшоў пагутарыць з намі ў студзені. Я мог бы гадзінамі яго слухаць. Шчыра кажучы, гэта адзінае, што заставалася – слухаць яго, таму што ўставіць слова было немагчыма. Ведаеце папярэдні «рэжым»? Ні разу ў жыцьці іх не бачыў. Ніводнага. А калі Бары стаў старшынёй, ён садзіцца побач з намі, і гэта ўжо прагрэс. Мне гэта падабаецца. Не ведаю, ці зможа ён усё перавярнуць, але я ведаю, што ён сапраўды пастараецца. Ужо кажуць аб тым, што адбываецца. І я гатовы адпраўляцца ў шлях».

Наступная прыпынак – нумар у Пекіне. Потым Крусібл. Гэта не асабліва весела, але ён не прамяняў бы яго ні на што ў сьвеце.

Паводле top-snooker.com

Бэры Хірн (з 2006 год старшыня WPBSA) загарэўся ідэяй зрабіць снукер суьсветнавядомым. На сёняшні момант, толькі два рэйтынгавых турніры праходзяць за межамі Вялікабрытаніі, таму Хірн абяцае выправіць дадзеную сітуацыю. Для гэтага журналісты 110sport.tv узялі інтэрвью ў некаторых вядомых гульцоў, каб даведацца, дзе яны хацелі б праводзіць снукерныя турніры.

Стывэн Хэндры адказаў наступным чынам: «Я б хацеў пагуляць на турніры ў Ганконгу, так як гэта адзін з маіхулюблёных гарадоў сьвету. Самае маё яркае ўражаньне ад гульні за мяжой – гэта мая паказальная гульня ў Бразіліі. Я прабыў там каля тыдня, але сыграў ўсяго адзін матч, а ўвесь астатні час правёў на пляжы – гэта было файна!».

Роні О’Cаліван: «Снукерны турнір у Амэрыцы будзе чымсьці зусім новым. Амэрыканцы пазнаёмяцца з нашай гульнёй і зразумеюць, што пул – гэта яшчэ не ўсё. Я маю на ўвазе, што калі дартс здолеў заваяваць сэрцы амэрыканцаў, то снукер, напэўна, зможа паўтарыць гэты посьпех».

Ніл Робэртсан настроены патрыятычна: «Я б хацеў, каб арганізатары наладзілі турнір у Аўстраліі. Тут і казаць няма чаго. Такія масцітыя гульцы, як Хігінс, О’Саліван, Хэндры праляцяць такі доўгі шлях, каб змагацца перад маёй роднай публікай, маімі заўзятарамі – гэта будзе нешта».

Джо Пэры часткова згодны з Робэртсанам: «Я б хацеў пагуляць у Аўстраліі ці Лас-Вэгасе. Было б вельмі добра зладзіць турнір у такіх вядомых месцах для адпачынку. Мой самы яскравы ўспамін аб гульні за мяжой – фінал Кубка Мальты 2001 года, калі я перамог Мэцью Стывэнса і Марка Уільямса на сваім шляху да фіналу. Нават той факт, што ў фінале я прайграў Стывэну Хэндры, не азмрочвае маіх уражаньняў ад гэтага чэмпіянату».

Дзін Цзюньхуэй выбраў Кітай: «Кітай – любімае месца, у якім бы я хацеў бачыць снукерны турнір. Нішто не параўнаецца з гульнёй перад роднай аўдыторыяй. Яшчэ б мне хацелася адправіцца ў ЗША. Я люблю баскэтбольную лігу NBA, ды і сам у вольны час гуляю ў баскэт. Так што, вельмі хацеў бы ўбачыць баскэтбол ужывую».

Пітэр Эбдан: «Прыемней за ўсё мне ўспамінаць маю гульню ў Кітаі, калі ў 2009 годзе мне хапіла сілы духу выйграць China Open. Гэтая перамога падарыла мне месца ў топ-16. З выключна эгаістычнага пункту гледжаньня я б хацеў бачыць рэйтынгавы турнір у Венгрыі, таму што я зараз там жыву і мне не прыйдзецца лішні раз лятаць на самалёце, каб пагуляць у снукер».

Марк Кінг упадабаў бы праводзіць Чэмпіянат Сьвету 2010 года ў Паўднёвай Афрыцы: «Я б ганароваа прадстаўляў ангельскую зборную там. Перамога на турніры 2005 Paul Hunter Classic ў Германіі пакінула самыя прыемныя ўспаміны пра гульні за мяжой. Мне апладзіравалі стоячы як мінімум 5 хвілін. У мяне нават валасы на патыліцы падняліся ад захапленьня».

Дамінік Дэйл: «Я б хацеў бачыць больш авантурны снукер. Напрыклад, можна зрабіць турнір там, дзе раней аб такой гульні нічога не чулі. Ніколі не ведаеш, дзе можна адкрыць новы рынак або дзе снукер прыцягне новых прыхільнікаў. Думаю, Цэнтральная Эўропа будзе выдатным стартам. Вена, напрыклад, – гэта дапаможа зэканоміць мне на авіяпералётах».

Райан Дэй: «Было б выдатна пагуляць на рэйтынгавым турніры ў Амэрыцы і Лас-Вэгасе – вось мой ідэальны выбар. Першы свой фінал я іграў на Malta Cup, так што, гэта мой самы лепшы ўспамін аб замежным снукеры».

Фота – Гонконг
Паводле 110sport.tv