Ветэран мэйн-тура 52-гадовы Стыў Дэвіс, які стварыў аглушальную сэнсацыю ў матчы 2-га круга Чэмпіянату Сьвету па снукеры, абыграўшы дзеючага пераможца турніру Джона Хігінса, прызнаўся, што гэтая перамога стала адной з самых значных у яго вялікай кар’еры.

Дэвіс, шасьціразовы чэмпіён свету, у ходзе паядынку з Хігінсам лідзірваў з лікам 6:2 і 8:4, аднак шатляндзец здолеў аднавіць парытэт – 9:9, аформіўшы пры гэтым свой соты сэнчуры-брэйк у рамках Чэмпіянатаў Сьвету. Затым 52-гадовы ангелец (які старэй Джона на 18 гадоў!) зноў пайшоў у адрыў – 11:9, але Хігінс зноў зраўняў лік – 11:11. У апошні раз, калі гэтыя супэрнікі сустракаліся паміж сабой у «Крусібл» у 2000-м годзе, Джон перамог – 13:11, і здалося, што ён і зараз здолее завяршыць бой на сваю карысьць, але Дэйвис не даў гэтаму адбыцца. Стыў выйграў 23-й фрэйм, а затым, выкарыстаўшы найгрубейшую памылку дзеючага чэмпіёна свету пры спробе забіць просты чырвоны ў сярэдзіну, ператварыў свае ўжо наяўныя 34 ачкі ў перамогу ва фрэйме і матчы ў цэлым, выканаўшы цудоўны дабл (карычневы ў сярэднюю лузу), падбіўшы пры гэтым бартавы сіні і вывеўшы яго на гульню. Астатняе было справай тэхнікі: сіні – у лузе, за ім – ружовы, і Стыў Дэвіс атрымлівае выдатную перамогу ў фэнамэнальным па накаліле паядынку.

«Стаць першым на Чэмпіянаце Сьвету – гэта шыкоўна, аднак з асабістага пункту гледжаньня, сённяшні посьпех я ацэньваю ніколькі не ніжэй”, – цытуе Дэвіса bbc.co.uk. – З аднаго боку, гэтая перамога саступае, бадай, толькі перамозе над Роні О’Саліванам ў фінале турніру серыі Masters ў 1997 годзе, калі я прайграваў з лікам 4:8. З іншага боку, абысьці Хігінса на Чэмпіянаце Сьвету ледзь ці не больш ганарова».

«Мне ўвесь час здавалася, што ён усё ж возьме гэты матч, – прызнаецца Дэвіс. – Мы бачылі, як часта ён рабіў нешта падобнае, і я думаў, што ён зможа зрабіць гэта яшчэ раз. Аднак гульня ў Джона ішла не вельмі, таму я захоўваў надзею. У выніку мне ўдалося правесьці некалькі ўдалых удараў і дамагчыся перамогі. Цяпер я атрымаў некалькі дзён адпачынку, чаму вельмі рады», – рэзюмаваў шасьціразовы чэмпіён сьвету.

Што ж тычыцца Хігінса, то ён успрыняў балючае паражэньне з годнасьцю.

«Мне зараз цяжка, аднак я абавязаны аддаць належнае Дэвісу. Як ён здолеў не страціць вытрымку і застацца ў гульні у 52 гады? … У маіх вачах ён лепшы, пра што я яму і сказаў пасля матчу», – адзначыў Джон.

«Нельга сказаць, што я паказаў свой лепшы снукер, аднак ён адназначна быў далёка ня горшым. Проста Дэвіс – найвялікшы гулец», – рэзюмаваў шатляндзец.

За выхад у чвэрцьфінал Стыў Дэвіс пазмагаецца з аўстралійцамі Нілам Робэртсанам, які неверагодным чынам здолеў вырваць перамогу ў англічаніна Марціна Гулда. Робэртсан саступаў – 5:11, аднак здолей выйграць 8 фрэймаў, а разам з імі і матч c агульным лікам 13:12.

Паводле eurosport.ru

* Няважна, наколькі нізка ты ўпаў, важна тое, наколькі высока ты здолееш падняцца.

Пітэр Эбдан (Peter Ebdon) нарадзіўся 27 жніўня 1970 года ў Кэтэрынгэ, графства Нортгэмптаншыр, Англія. Стаў чэмпіёнам сьвету ў 2002 годзе, быў фіналістам ў 1996-м і 2006-м. Таксама зьяўляецца пераможцам каля 10-і іншых прафэсыйных турніраў. На яго ліку ужо больш за 270 сэнчуры-брэйкаў, што зьяўляецца шостым паказчыкам за ўсю гісторыю гульні. Напрацягу больш за 15 год ён уваходзіць у Топ-16 сусьветнага рэйтынгу. За свой грунтоўны падыход да гульні і цьвёрды характар Пітэр Эбдан атрымаў мянушку «Сіла».

Апошнім часам у яго гульні адзначалася некаторая хісткасьць і нестабільнасьць. Аднак дзякуючы свайму моцнаму характару Пітэр зноўку набірае абароты. Апошнія радкі хіта Фрэдзі Мэркуры лепш за ўсё характаразуюць сучасны настрой гэтага гульца:

«Nothing really matters,
Anyone can see,
Nothing really matters,
Nothing really matters to me…»

Хутка Рітэр Эбдан адправіцца на Адкрыты чэмпіянат Кітая, а ў красавіку – на Чэмпіянат Сьвету ў Шэфілд. Як заяўляе сам гулец, які ў сапраўдны момант занесены толькі 18-м у папярэдні рэйтынг: «Нічога зараз не мае значэньне – нічога. Адзінае ў чым я зараз зацікаўлены – гэта захаваньне сваёй пазіцыі ў Топ-16». Зараз Эбдан як ніколі адчувае пагрозу вылету са снукернай эліты.

«Я вельмі ганаруся тым, як шмат год я быў у першых шэрагах. Таму я хачу захаваць гэты стан, бо так лягчэй прасоўвацца ў снукеры. На мой погляд, толькі Стывен Хэндры, Джон Хігінс і Роні О’Саліван маюць лепшыя або параўнальныя са мною дасягненьні ў эліце. Я выйграў Skoda Grand Prix у 1993. Акрамя таго ў 2009-м – за мною перамога ў China Open. Гэта даволі ўражваючыя перамогі».

У тым годзе ў трохразовага фіналіста Чэмпіянату Сьвету быў падобны настрой: «Дванаццаць месяцаў назад я ведаў аб наступствах ў выпадку непераканаўчай гульні на China Open ці Чэмпіянаце Сьвету. Аднак, нягледзячы на ўсю бязладзіцу ў прыватным жыцьці, у мяне ўсё ж такі атрымалася настроіць свае думкі на тое, што мне трэба было неабходна. Тады я быў гатовы зрабіць усё, што заўгодна, каб застацца ў Топ-16. Зараз я адчуваю, што псіхалягічна я больш моцны, маё імкненьне да пасьпяховай гульні большае, чым у маіх супэрнікаў. Гэта моц, на якую я абапіраўся ў цяжкія часы. Яна была неабходна мне раней, яна неабходна мне зараз. Год таму, абставіны складаліся на маю карысьць: я выйграў China Open, атрымаўшы перамогу ў фінале над самім Джонам Хігінсам. Ужо праз некалькі тыдняў ён стаў зноў чэмпіёнам сьвету, таму я вельмі ганаруся той сваёй перамогай. Калі ж прыйшоў час выступаць на Крусібл, я пнражываў не лепшы час. Мне падавалася, што я так шмат пакінуў у Кітае, што мне ўжо нічога не засталося для новага змаганьня. Зараз у мяне ёсьць яшчэ два шанцы вярнуць сабе месца ў Топ-16, я намераныімі скарыстацца».

Шмат гульцоў згубіўшы сваё месца ў Топ-16 не могуць потым вярнуцца ў эліту і могуць удзельнічаць толькі ў кваліфікацыённых турнірах.

«Калі кваліфікацыённыя гульні – гэта тое, чым я павінны заняцца, то хай гэта будзе так. Аднак гэта мне не па душы. Я дагэтуль упэўнены, што я гулец, які варты таго, каб выступаць у турнірах высокага кляса. Я вельмі добра адгуляў у Лізе Чэмпіёнаў некалькі тыдняў таму, трапіў у пару паўфіналаў і нават у фінал, аднак так нічога і не выйграў. Нягледзячы на адсутнасьць перамог, якасьць гульні была на ўзроўні, я нават зрабіў серыі па 130 і 140 ачкоў. Канкурэнцыя была вельмі высокай, а я даказаў, што ўсё яшчэ магу быць канкурэнтнавартым у такой гульні».

Ёсьць тыя, хто прымяняе да Пітэра Эбдана тэрмін «bouncebackability» («адскокваемасьць»). У Амерыцы так кажуць пра гульцоў, што здолелі дасягнуць пасьпяховых вынікаў пасля доўгага часу наўдач. У Пітэра Эбдана за кар’еру было некалькі такіх «адскокаў». Пры чым няўдачы мелі дваякі характар: не шанцавала на стале, не шанцавала ў прыватным жыцьці.

«Шырокую агалоску атрымалі мае праблемы ў прыватным жыцьці», — з крыўдай узгадвае 39-і гадовы гулец.

«Было некалькі вельмі непрыемных момантаў за апошнія два гады, сямейныя праблемы вельмі ўздзейнічалі на мяне. Калі шчыра, я вельмі доўга не мог акрыяць. Рэчы, якія так шмат для мяне значылі, перасталі існаваць, у гэты час нават не хацелася браць кій у рукі. Гэта шчэ больш растрайвала мяне, бо дагэтулт я мог і хацеў гуляць у снукер заўжды, нягледзячы на абставіны. Я не адмаўляю, што быў зусім зломленым і некаторы час не надаваў увагі трэніроўкам. Увесь мой вопыт зышоў на нет, я проста не здольны быў сабраць мыслі, каб вызначыць для сябе, як жыць далей», — са шчырасьцю ў голасе прызнаўся Эбдан.

«На шчасьце, я здолеў перамагчы сябе, праўда, прайшоў доўгі перыяд узнаўленьня. Я сустрэў дзеўчыну па імені Нора. Зараз мы разам. Дзякуючы ёй я зноўку ў шэрагу. Зараз у мяне ўсё наладзілася – і ў гульні, і дома. Я заўжды дзейнічаў па прымаўцы – «няважна, наколькі нізка ты ўпаў, важна тое, наколькі высока ты здолееш падняцца». Мая мэта – падняцца даволі высока».

Новыя адносіны накіравалі Эбдана ў патрэбнае рэчышча, яны таксама паспрыялі зьмене месца жыхарства. Зараз Пітэр Эбдан жыве ў Цэнтральнай Эўропе.

«Так, я жыву ў Будапэшце», — усьміхаецца Пітэр. «Гэта, канешне, вельмі адрозніваецца ад таго, да чаго я прывык, але некаторыя перамены вельмі прыемныя».

Пакуль на сусьветнай арэне не бачна вэнгэрскіх снукерыстаў, Пітэр Эбдан не губляе часу і ўпарта рыхтуе сабе глебу для эфектыўных трэніровак.

«У наступным сэзоне я ўсталюю дома снукерны стол. Пакуль што больую частку трэніровак я правожу ў Вялікабрытаніі ў шэфілдскай Акадэміі. Ёсьць шмат гульцоў, якія жадаюць папрактыкавацца са мною, так што ў пляне трэніровак усё выдатна».

Паводле 110sport.tv

Пасля 27-і гадоў работы на прафесійным узроўні адзін з самых паважаных і папулярных рэферы мэйн тура Алан Чэмбэрлен («Чамбо») вырашыў сысьці на пэнсію. Гэтае рашэньне стала поўнай нечаканасьцю для снукернага кіраўніцтва і яго калегаў па судзейскаму цэху.

67-гадовы ветэран прыняў гэтае рашэньне за дзень да заканчэньня кваліфікацыі да Чэмпіянату Сьвету. Магчыма, на такое рашэньне паўплывала стомленасьць, назапашаная ў Алана за апошнія гады, а можа быць, і сьціплае фінансавае ўзнагароджаньне (£80 у дзень), якое атрымліваюць рэфэры за сваю цяжкую працу.

У 1997 годзе Алан Чэмбэрлен судзіў фінал Чэмпіянату Сьвету, у якім Кэн Догэрці перапыніў гегемонію тады яшчэ шасціразовага чэмпіёна сьвету Стывэна Хэндры. Акрамя таго, на рахунку Алана восем фіналаў Уэмблі Мастэрс.

Алан паабяцаў, што будзе працягваць працаваць на матчах Лігі Чэмпіёнаў.

Паводле snookerblog.ru, top-snooker.com

Сталі вядомымі 32 ўдзельніка Чэмпіяната Сьвету – 2010, што будзе праходзіць у Шэфілдзе, Англія. У дужках пазначаны папярэдні сусьветны рэйтынг гульцоў на перыяд 10 сакавіка.

Нагадаем, што Чэмпіянат Сьвету па снукеру пройдзе з 17 грасавіка па 3 траўня ў Crucible Theatre.

John Higgins (1) / Barry Hawkins (20)

Mark King (14) / Steve Davis (28)

Neil Robertson (3) / Fergal O’Brien (52)

Marco Fu (13) / Martin Gould (46)

Ali Carter (4) / Jamie Cope (16)

Joe Perry (22) / Michael Holt (25)

Ding Junhui (7) / Stuart Pettman (36)

Shaun Murphy (6) / Gerard Greene (30)

Stephen Maguire (5) / Stephen Lee (24)

Peter Ebdon (18) / Graeme Dott (19)

Mark Allen (12) / Tom Ford (42)

Ryan Day (8) / Mark Davis (27)

Mark Selby (11) / Ken Doherty (29)

Stephen Hendry (10) / Anda Zhang (73)

Mark Williams (9) / Marcus Campbell (40)

Ronnie O’Sullivan (2) / Liang Wenbo (15)

Паводле global-snooker.com

Бэры Хірн (з 2006 год старшыня WPBSA) загарэўся ідэяй зрабіць снукер суьсветнавядомым. На сёняшні момант, толькі два рэйтынгавых турніры праходзяць за межамі Вялікабрытаніі, таму Хірн абяцае выправіць дадзеную сітуацыю. Для гэтага журналісты 110sport.tv узялі інтэрвью ў некаторых вядомых гульцоў, каб даведацца, дзе яны хацелі б праводзіць снукерныя турніры.

Стывэн Хэндры адказаў наступным чынам: «Я б хацеў пагуляць на турніры ў Ганконгу, так як гэта адзін з маіхулюблёных гарадоў сьвету. Самае маё яркае ўражаньне ад гульні за мяжой – гэта мая паказальная гульня ў Бразіліі. Я прабыў там каля тыдня, але сыграў ўсяго адзін матч, а ўвесь астатні час правёў на пляжы – гэта было файна!».

Роні О’Cаліван: «Снукерны турнір у Амэрыцы будзе чымсьці зусім новым. Амэрыканцы пазнаёмяцца з нашай гульнёй і зразумеюць, што пул – гэта яшчэ не ўсё. Я маю на ўвазе, што калі дартс здолеў заваяваць сэрцы амэрыканцаў, то снукер, напэўна, зможа паўтарыць гэты посьпех».

Ніл Робэртсан настроены патрыятычна: «Я б хацеў, каб арганізатары наладзілі турнір у Аўстраліі. Тут і казаць няма чаго. Такія масцітыя гульцы, як Хігінс, О’Саліван, Хэндры праляцяць такі доўгі шлях, каб змагацца перад маёй роднай публікай, маімі заўзятарамі – гэта будзе нешта».

Джо Пэры часткова згодны з Робэртсанам: «Я б хацеў пагуляць у Аўстраліі ці Лас-Вэгасе. Было б вельмі добра зладзіць турнір у такіх вядомых месцах для адпачынку. Мой самы яскравы ўспамін аб гульні за мяжой – фінал Кубка Мальты 2001 года, калі я перамог Мэцью Стывэнса і Марка Уільямса на сваім шляху да фіналу. Нават той факт, што ў фінале я прайграў Стывэну Хэндры, не азмрочвае маіх уражаньняў ад гэтага чэмпіянату».

Дзін Цзюньхуэй выбраў Кітай: «Кітай – любімае месца, у якім бы я хацеў бачыць снукерны турнір. Нішто не параўнаецца з гульнёй перад роднай аўдыторыяй. Яшчэ б мне хацелася адправіцца ў ЗША. Я люблю баскэтбольную лігу NBA, ды і сам у вольны час гуляю ў баскэт. Так што, вельмі хацеў бы ўбачыць баскэтбол ужывую».

Пітэр Эбдан: «Прыемней за ўсё мне ўспамінаць маю гульню ў Кітаі, калі ў 2009 годзе мне хапіла сілы духу выйграць China Open. Гэтая перамога падарыла мне месца ў топ-16. З выключна эгаістычнага пункту гледжаньня я б хацеў бачыць рэйтынгавы турнір у Венгрыі, таму што я зараз там жыву і мне не прыйдзецца лішні раз лятаць на самалёце, каб пагуляць у снукер».

Марк Кінг упадабаў бы праводзіць Чэмпіянат Сьвету 2010 года ў Паўднёвай Афрыцы: «Я б ганароваа прадстаўляў ангельскую зборную там. Перамога на турніры 2005 Paul Hunter Classic ў Германіі пакінула самыя прыемныя ўспаміны пра гульні за мяжой. Мне апладзіравалі стоячы як мінімум 5 хвілін. У мяне нават валасы на патыліцы падняліся ад захапленьня».

Дамінік Дэйл: «Я б хацеў бачыць больш авантурны снукер. Напрыклад, можна зрабіць турнір там, дзе раней аб такой гульні нічога не чулі. Ніколі не ведаеш, дзе можна адкрыць новы рынак або дзе снукер прыцягне новых прыхільнікаў. Думаю, Цэнтральная Эўропа будзе выдатным стартам. Вена, напрыклад, – гэта дапаможа зэканоміць мне на авіяпералётах».

Райан Дэй: «Было б выдатна пагуляць на рэйтынгавым турніры ў Амэрыцы і Лас-Вэгасе – вось мой ідэальны выбар. Першы свой фінал я іграў на Malta Cup, так што, гэта мой самы лепшы ўспамін аб замежным снукеры».

Фота – Гонконг
Паводле 110sport.tv

Стыў Дэвіс (на фота) будзе ўдзельнічаць у сваім трыццатым Чэмпіянаце Сьвету пасля перамогі над Эдрыянам Ганэлам з лікам 10/4 ў апошнім кваліфікацыйным раўндзе турніру.

Шасьціразовы чэмпіён сьвету быў у найвышэйшай форме і пачаў «з месца ў кар’ер», довеўшы лік да 6/1. Ганэл, чыім самым вялікім дасягненьнем быў чвэрцьфінал Адкрытага Чэмпіянату Кітая 2005, выйграў два апошнія фрэймы першай сесіі і тым самым захаваў інтрыгу. Аднак увечары Дэвіс не падумаў зьніжаць абароты і выйграў чатыры з пяці фрэймаў, дабіўшыся перамогі.

Зрабіўшы за матч пяць брэйкаў звыш 50 ачкоў, Дэвіс паказаў упэўненасьць і кантроль над шарамі, якія яго прыхільнікі чакалі ад яго некалькі апошніх год.

«Сёньня я сапраўды гуляў», – сказаў Дэвіс. «Адрыян сказаў, што ён не бачыў такой маёй гульні пару гадоў, і я, бадай, пагаджуся з ім. Кожная паездка ў Шэфілд асаблівая, тым больш для мяне на гэтым этапе кар’еры.
Адчуваю мандраж перад жараб’ёўкай, гэта проста жудасна. Не хачу гуляць ні з кім з іх! Калі я буду гуляць там, як сёньня, але змагу даставіць праблемы, нягледзячы на тое, што я і не гуляў на такім узроўні на Крусібл ўжо даволі даўно. Да таго ж я зразумеў, дзякуючы чаму ў мяне атрымліваецца гульня, таму ў мяне ёсць шанец працягнуць пераможны шлях. Я зьмяніў налепку на кіі: зараз я выкарыстоўваю такую ж налепку, з якой гуляў Алекс Хігінс, і, відаць, гэта новаўвядзеньне значна зьмяніла маю гульню, мае трэніроўкі, і мае ўдары – яны сталі нашмат больш упэўненымі».

Па словах Дэвіса яны з Хэндры вядуць негалоснае спаборніцтва, хто з іх у самым сталым узросце трапіць на Крусібл. Зараз Хэндры 41 год, і яму давядзецца яшчэ пагуляць – жартуе Дэвіс: «Зараз планка паднялася да 53 год. На маю думку, ён лепшы гулец з усіх, хто калі-небудзь выступаў на Крусібл, але гэты рэкорд яму будзе цяжка пабіць. Гэта заводзіць мяне, і зараз я дадаў да рэкорду яшчэ год».

Што тычыцца паражэньняў Джымі Уайта і Джона Пэрата, шасьціразовы чэмпіён свету заўважыў: «Калі так атрымалася, што я апошні з магіканаў, я з радасьцю прыму гэты выклік».

Мэцью Стывенс – пасля першай сэсіі здавалася, што ён на шляху ў Шэфілд: гцлец выйграваў у Маркуса Кэмпбэла (45-ы сусьветны рэйтынг) 5/4, зрабіўшы сэнчуры-брэйкі 104 і 137 ачкоў. Другая сэсія праходзіла ў вострай барацьбе, і Кэмпбэл усё ж такі здолеў вырваць перамогу, 10/9. Пацярпеўшы паразу, валіец ужо другі год запар не трапіў на Чэмпіянат Сьвету.

Род Лоўлэр не змог нічога супрацьпаставіць Ляну Вэньбо, які здабыў утульную перамогу з лікам 10/2. Кітайскі гулец зрабіў тры брэйкі вышэй за 85 ачкоў за гульню, і яго шанцы на трапленьне ў топ-16 ў рэйтынгу на наступны сэзон значна павялічыліся. У мінулым годзе на Крусібл Лян прайграў суайчынніку Дзіну, таму зараз ён сказаў: «У гэты раз я не хачу гуляць з кітайскім гульцом».

Шатландскі ветэран Алан Макманус навязаў барацьбу Фэргалу О’Брайэну толькі ў пачатку матча. О’Брайэн здолеў выйграць 8 фрэймаў запар з 2/4 да 10/4. Фергал, які ў мінулым годзе не прайшоў кваліфікацыю,адзначыў: «Я адчуваю сябе дзіўна. Было б жудасна не прайсьці, матч быў жудасна цяжкім».

Чэмпіён свету па снукеру з шасьцю чырвонымі Марк Дэвіс перамог Дэйва Харальда з лікам 10/7.

Паводле snookerblog.ru