Ветэран мэйн-тура 52-гадовы Стыў Дэвіс, які стварыў аглушальную сэнсацыю ў матчы 2-га круга Чэмпіянату Сьвету па снукеры, абыграўшы дзеючага пераможца турніру Джона Хігінса, прызнаўся, што гэтая перамога стала адной з самых значных у яго вялікай кар’еры.

Дэвіс, шасьціразовы чэмпіён свету, у ходзе паядынку з Хігінсам лідзірваў з лікам 6:2 і 8:4, аднак шатляндзец здолеў аднавіць парытэт – 9:9, аформіўшы пры гэтым свой соты сэнчуры-брэйк у рамках Чэмпіянатаў Сьвету. Затым 52-гадовы ангелец (які старэй Джона на 18 гадоў!) зноў пайшоў у адрыў – 11:9, але Хігінс зноў зраўняў лік – 11:11. У апошні раз, калі гэтыя супэрнікі сустракаліся паміж сабой у «Крусібл» у 2000-м годзе, Джон перамог – 13:11, і здалося, што ён і зараз здолее завяршыць бой на сваю карысьць, але Дэйвис не даў гэтаму адбыцца. Стыў выйграў 23-й фрэйм, а затым, выкарыстаўшы найгрубейшую памылку дзеючага чэмпіёна свету пры спробе забіць просты чырвоны ў сярэдзіну, ператварыў свае ўжо наяўныя 34 ачкі ў перамогу ва фрэйме і матчы ў цэлым, выканаўшы цудоўны дабл (карычневы ў сярэднюю лузу), падбіўшы пры гэтым бартавы сіні і вывеўшы яго на гульню. Астатняе было справай тэхнікі: сіні – у лузе, за ім – ружовы, і Стыў Дэвіс атрымлівае выдатную перамогу ў фэнамэнальным па накаліле паядынку.

«Стаць першым на Чэмпіянаце Сьвету – гэта шыкоўна, аднак з асабістага пункту гледжаньня, сённяшні посьпех я ацэньваю ніколькі не ніжэй”, – цытуе Дэвіса bbc.co.uk. – З аднаго боку, гэтая перамога саступае, бадай, толькі перамозе над Роні О’Саліванам ў фінале турніру серыі Masters ў 1997 годзе, калі я прайграваў з лікам 4:8. З іншага боку, абысьці Хігінса на Чэмпіянаце Сьвету ледзь ці не больш ганарова».

«Мне ўвесь час здавалася, што ён усё ж возьме гэты матч, – прызнаецца Дэвіс. – Мы бачылі, як часта ён рабіў нешта падобнае, і я думаў, што ён зможа зрабіць гэта яшчэ раз. Аднак гульня ў Джона ішла не вельмі, таму я захоўваў надзею. У выніку мне ўдалося правесьці некалькі ўдалых удараў і дамагчыся перамогі. Цяпер я атрымаў некалькі дзён адпачынку, чаму вельмі рады», – рэзюмаваў шасьціразовы чэмпіён сьвету.

Што ж тычыцца Хігінса, то ён успрыняў балючае паражэньне з годнасьцю.

«Мне зараз цяжка, аднак я абавязаны аддаць належнае Дэвісу. Як ён здолеў не страціць вытрымку і застацца ў гульні у 52 гады? … У маіх вачах ён лепшы, пра што я яму і сказаў пасля матчу», – адзначыў Джон.

«Нельга сказаць, што я паказаў свой лепшы снукер, аднак ён адназначна быў далёка ня горшым. Проста Дэвіс – найвялікшы гулец», – рэзюмаваў шатляндзец.

За выхад у чвэрцьфінал Стыў Дэвіс пазмагаецца з аўстралійцамі Нілам Робэртсанам, які неверагодным чынам здолеў вырваць перамогу ў англічаніна Марціна Гулда. Робэртсан саступаў – 5:11, аднак здолей выйграць 8 фрэймаў, а разам з імі і матч c агульным лікам 13:12.

Паводле eurosport.ru

Ёсьць адзін чалавек, які сёе-тое ведае аб гульцах, якія ўдзельнічаюць у гэтым годзе ў Чэмпіянаце Сьвету. Гэта канферансье – Роб Уокер. Яму 35 і ён адзін з самых вядомых персанажаў на снукерных турнірах. Ужо трэці год запар ён аб’яўляе пераможцу (і іншых удзельнікаў) Крусібла.

Вядомы сваёй кароннай фразай «Let’s get the boys on the baize» (”Хлопцы, да сукна”), Уокер таксама прызнаецца ў тым, што зьяўляецца адданым сябрам фан-клюба Марка Сэлбі.

«Мы вельмі добра разумеем адзін аднаго, – кажа Уокер. – Ён мне вельмі падабаецца, выдатны хлопец, атрымлівае задавальненьне ад снукера, і калі ён грае – то ўсё быццам асьвятляецца. Ён неверагодна таленавіты і вельмі выдатна, што ён такі ёсць. У яго выдатныя шанцы на перамогу і стальныя нэрвы. Калі ён прадэманструе такую ж форму, як на Уэмблі Мастэрс у гэтым годзе, то чаму б і не?»

«Адстаючы ад Роні О’Салівана, ён прадэманстраваў, што не мае страху. Марк паказаў, што калі хоча – можа пераадолець і зьмяніць усё. Мне сапраўды падабаецца назіраць за яго гульнёй, ён можа прайсці да канца і выйграць».

Гледачы, магчыма, адзначылі, як Уокер і Сэлбі гуляюць у «камень-нажніцы-папера» падчас выхаду.

«Мы паспрабавалі гэта падчас майго першага выступленьня ў якасьці канферансье на Мастэрс 2008, – узгадвае Уокер. – Ён выдатны хлопец, з якім прыемна працаваць, любіць добрую гутарку, аднак выдатнае гуляе пад вялізным напружаьннем».

«Мы як раз стаялі на вуліцы і гутарылі, і я ўбачыў, як па яго твары расплывается ўсьмешка. Гэта прымусіла мяне засмяяцца, і я не змог ўціснуць наступны пытаньне – і гэта яго ўзрадвала яшчэ больш. Мы абодва пачалі душыцца смехам, і ў выніку абодва сагнуўся ад рогату».

Цяперашні снукер абвінавачваюць у адсутнасьці яркіх асобаў. Уокер гэта катэгарычна адмаўляе і кажа, што трэба б прыкладаць больш намаганьняў, каб раскрыць сапраўдныя характары гульцоў.

«Марк – вялікая рэдкасьць, ён заўсёды падаецца такім спакойным. Аднак, яркіх характараў хапае, і з усімі імі прыемна працаваць. Лёгка казаць пра былыя часы, і што цяпер няма такіх асобаў, як Біл Вэрбэнюк, які піў піва пінтамі паміж фрэймамі. Але зараз гульня настолькі напружаная, кожны матч мае вялікае значэньне. Можа быць, трэба б больш інтэрв’юяваць гульцоў, калі яны больш расслабленыя і адчуваюць сябе спакойна, у звыклых умовах, напрыклад, у сябе дома. Тады, мяркую, мы ўбачым іх сапраўдных».

Уокер любіць пул, аднак ніколі не скажа, што валодае якім-небудзь талентам ў снукеры. Ён упэўнена заняў месца лепшага канферансье прафэсыйнага тура, і заўсёды з нецярпеньнем чакае пачатку гульняў у Крусібле. Акрамя сваіх тамтэйшых абавязкаў, ён таксама вядзе праграму BBC Interactive, радыё-шоу і бярэ пасляматчавыя тэлеінтэрв’ю.

«Першае выступленьне ў якасьці канферансье было на чэмпіянаце Вялікабрытаніі ў 2007-м, але нішто не параўнаецца з Крусіблам, – кажа ён. – Я заўсёды быў прыхільнікам снукера. Падчас фіналу паміж Дэвісам і Тэйлаамр мне было 10 гадоў, і я глядзеў яго з бацькам. Падлеткам я працягваў сачыць за снукерам. Цяпер я ўпэўнена вярнуўся да яго, і мне падабаецца быць сярод гульцоў. Гэтай працай можна займацца толькі калі ты на самой справе любіш снукер».

Паводле markselby.info, top-snooker.com

Яго параўноўваюць з Моцартам, Пікаса і Ван Гогам, Стыў Дэвіс кажа аб ім, як аб «самым геніяльным гульцы за ўсю гісторыю спорту». Сам Роні О’Саліван уздрыгвае, калі чуе такія словы: «Геній? Я нічога не ведаю пра гэта».

«Я дамогся толькі паловы таго, чаго мог бы. Я рабіў усё правільна, але я ўжо не той гулец, якім быў раней. Хто выйграе чэмпіянат свету? Джон Хігінс. Прынёс я карысьць снукеру? Не ведаю, але выходзячы да стала, я стараюся гуляць на ўсе сто адсоткаў».

Такое самазьнічэньне ўжо даўно стала фірмовым знакам Роні О’Салівана.

«Я быў бы шчаслівы, калі б мог гуляць яшчэ гадоў шэсьць, пакуль мне не споўніцца сорак. І калі б у сорак гадоў я іграў на годным узроўні, то працягнуў бы і далей. Унутры мяне па-ранейшаму жыве любоў да снукера, але ён можа прычыняць так шмат болю. З аднаго боку, я спадзяюся заставацца наверсе, а з другога – хачу, каб 15 іншых гульцоў абагналі мяне. Гэта накшталт як «ну ладна, хопіць, выпусьціце мяне адсюль!»

«Я не самы ўпэўнены ў сабе чалавек. Я больш не ведаю, што думаю. Верагодна, лепш наогул не думаць».

Праз некалькі хвілін Роні паведамляе, што павінен правесьці дзень з дзецьмі, але абяцае сустрэцца заўтра ў сваім доме ў Чыгуэле і ён стрымаў сваё слова.

«Людзі думаюць, што я не люблю даваць інтэрв’ю, але я не супраць пагаварыць на цікавыя тэмы. Але калі гэта нейкія глупствы для падтрыманьня іміджу і табе кажуць, скажы тое, нагадай гэта – я ненавіджу такое».

«Лепш за ўсё мне было ў дзяцінстве, калі я гуляў у снукерным клюбе. У мяне ёсьць сын і дачка. Можа быць, яны не будуць займацца снукерам, можа быць – іншым відам спорту. Роні-малодшаму два з паловай гады і яму падабаецца футбол. Калі яму будзе тры-чатыры гады, я хачу адвесьці яго ў гольф-клуб. Тайгэру Вудсу было тры гады, калі ён пачынаў. Трэба пачынаць, як мага раней».

У пачатку года Роні спадзяваўся, што яго бацька зможа пахварэць за яго на Чэмпіянаце Сьвету, але да гэтага часу невядомыя дакладныя тэрміны яго вызваленьня.

«Мой бацька спрабаваў мяне ва ўсіх відах спорту і назіраў, што мне спадабаецца больш. Я гуляў у футбол, тэніс, гольф, крыкет, але любіў толькі свой снукер ».

«Я не забіваю шары так лёгка, як раней, але часам адкуль не вазьміся атрымоўваюцца вялікія брэйкі, гульня становіцца прасьцей, я бачу на дзесяць хадоў наперад і адчуваю сябе непераможным. Калісьці я быў паляўнічым, цяпер палююць на мяне».

Застаецца дадаць, што ўжо вядомыя імёны 8-і маладых гульцоў, якія 23 красавіка пазмагаюцца за пяць тысяч фунтаў і магчымаьсць трэніравацца разам з Роні О’Саліванам:

Sean O’Sullivan – Lewisham (won in Wealdstone)
Joseph McLaren – Greenock (Edinburgh)
Lewis Hargreaves – Ipswich (Norwich)
Rhys Clark – Fforestfach (Cardiff)
Joel Walker – Sheffield (Sheffield)
Jordan Rimmer – Solihull (Solihull)
Jake Stewart – Plymouth (Exeter)
Zac Barton – Bolton (Preston)

Паводле top-snooker.com

У колькі гадоў вы пачалі гуляць у снукер?
У восем. Санта падарыў мне стол на Каляды.

Хто быў вашым кумірам ў снукеры, калі вы пачалі гуляць?
Алекс Хігінс.

У якім узросце вы зрабілі першы сэнчуры?
У 15 год.

Дзе вы трэнэруецеся?
У Дубліне на Radisson St., Клюб Helens Hotel.

Колькі гадзін у дзень вы трэнэруецеся?
Чатыры.

З кім вы трэнэруецеся?
У асноўным сам, але бывае і разам з адным з ірляндскіх гульцоў.

Якой мадэльлю кія вы граеце?
Гэта ўжо «старажытны» кій. Я знайшоў яго ў Дубліне ў клубе Jason’s ў далёкім 1982 годзе, і купіў яго ва ўладальніка за два ірляндскіх фунта.

Які момант у сваёй кар’еры вы лічыце самым выбітным?
Перамога на Чэмпіянаце Сьвету 1997.

Якое ваша самае вялікае расчараваньне?
Пройгрыш у 2003 годзе ў фінале Чэмпіянату Сьвету, а таксама промах на чорным шары, якога мне не хапіла да 147 ачкоў на Уэмблі ў 2000 годзе.

Якія вашы пляны на дадзеным этапе кар’еры?
Вярнуцца ў топ-16 і заваяваць яшчэ які-небудзь тытул.

Які ваш любімы фільм?
«Манхэтэн» Вудзі Алена.

Вашае любімае ТВ-шоў?
Match of the Day (спартыўная перадача на BBC Sport).

Які выканаўца або група вам больш за ўсё падабаецца?
U2.

Любімая кніга?
«Махамед Алі» Томаса Хозэра.

Якой кухні вы аддаеце перавагу?
Індыйскай і тайскай.

Куды больш за ўсё любіце адпраўляцца на адпачынак?
Ганконг і Мэльбурн.

Ці ёсць у вас хобі акрамя снукера?
Я люблю гуляць у футбол, покер і гольф. Акрамя таго, абажаю глядзець гульні Манчэстэр Юнайтэд.

З кім бы вы менш за ўсё хацелі апынуцца па суседстве падчас працяглага пералёту?
З Тоні Драго, таму што ён да сьмерці баіцца лётаць.

Чым бы вы займаліся, калі б не снукер?
Я б з задавальненьнем стаў футбалістам.

Бары Хірн (на фота) абяцае 11 тэлевізійных турніраў, Про Тур з 12-і этапаў з дзесяцьцю тысячамі фунтаў стэрлінгаў пераможцу любога з іх і павелічэньне прызавога фонду наступнага сэзону, як мінімум, на адзін мільён.

За гэта новы старшыня WPBSA хоча атрымаць кантроль над фінансамі снукера, хаця ён можа і вярнуцца да гульцоў, калі Бары не дасягне пастаўленых мэтаў. У аптымістычным, але часам канфрантацыйным лісьце ён выклаў гульцам свой генеральны плян адраджэньня снукера.

Галоўнае месца займае новы Про Тур, які будзе адкрыты для ўсіх 96-і гульцоў асноўнага тура. Тур будзе складацца з Paul Hunter Classic у Германіі і іншых прадстаўнічых турніраў. У яго будзе свая рэйтынгавая сістэма. Акрамя таго, некаторыя этапы тура могуць транслявацца па ТБ і ў Інтэрнэце.

24 лепшых гульца ў канцы сэзона згуляюць у фінальным тэлевізійным турніры, пераможца якога атрымае 60,000 фунтаў стэрлінгаў.

Апошні час гульцы не без падставаў скардзіліся на адсутнасьць гульнявой практыкі. Аднак грашовых сродкаў на правядзеньне шэрагу новых спаборніцтваў не было. Калі б яны зьявіліся, папярэдняя адміністрацыя WPBSA неадкладна ўвяла б іх у каляндар.

Про Тур, падобна паспяховай мадэлі PDC у дартс, дасць магчымасьць гульцам атрымаць неабходную матчавую практыку і зарабіць нядрэнныя грошы. З часам этапы Про Тура могуць трансфармавацца ў буйныя рэйтынгавыя спаборніцтвы.

У адрозьненьні ад былога кіраўніцтва, Хірн мяркуе, што асацыяцыя павінна падтрымліваць таленавітых гульцоў, але ніяк не пасрэдных. З пункту гледжаньня Хірна гульцы заслугоўваюць толькі аднаго – магчымасьці. Як яны яе выкарыстоўваюць, залежыць цалкам ад іх, але калі дабіцца посьпеху ў іх не атрымліваецца, тады ім варта заняцца чымсьці іншым.

Верагодна, некаторым гульцам цяжка чуць такія заявы, хоць на самой справе іх становішча ніколькі не мяняецца. Прафэсійны тур будзе па-ранейшаму складацца з 96 гульцоў. Топ-64 па-ранейшаму знаходзяцца ў бяспецы, а тыя, хто выбываюць з тура, маюць шанец неадкладна вярнуцца назад дзякуючы Cue School, якая будзе праводзіцца пасля Чэмпіянату Сьвету 2011 года.

Новымі ў мэйн туры стануць рэйтынгавы турнір у Германіі, крычашчае відовішча на «Скай Спортс» («гонкі на выбываньне» пасля аднаго раўнду), ад якога пурысты будуць галасіць, распластаўшыся над старымі выпускамі «SnookerScene», World Seniors Championship і World Open (былы Гран-Пры), адкрыты для ўсіх 96 гульцоў мэйн тура і снукерыстаў-аматараў.

Прычынай такога ўчынку стала заява ВСС, што пры аднаўленні кантракту Гран-Пры зь яго будзе выключаны. Таму Хірну давялося неадкладна прыдумаць World Open ў надзеі, што гэты турнір ўразіць ВСС, і канал ўключыць яго ў свой паказ у 2011 годзе.

Хірн не з тых, хто вырашае пытаньні разам. Ён любіць кантраляваць ход рэчаў, а таму прапануе купіць камэрцыйныя правы па намінальным кошце 1 фунт. Затым ён выпусціць акцыянерны капітал у памэры 500,000 фунтаў, і будзе кантраляваць 51%.

Гульцы змогуць набыць акцыі, прычым прыярытэт будзе аддадзены тым, у каго больш перамог, г.зн. першымі ў чарзе будучых акцыянераў апынуцца Стывэн Хэндри, Стыў Дэвіс, Роні О’Саліван і Джон Хігінс.

Прызавы фонд сезона з 3,5 мільёнаў фунтаў павялічыцца да 4,5 мільёнаў з наступным павелічэньнем у наступных сэзонах. Калі гэтага не здарыцца, то камэрцыйныя правы пяройдуць назад да WPBSA.

Новая камэрцыйная структура будзе плаціць штогадовы ліцэнзійны збор на фінансаваньне WPBSA і рэгуляваньне пытаньняў, якія застануцца пад кантролем гульцоў. Хірн называе гэта «бяспройгрышнай сітуацыяй».

Хірн зьбіраецца падтрымліваць Асацыяцыю гульцоў у снукер (Snooker Players Association) і ўводзіць новую рэйтынгавую сістэму па ходу сэзона, а не пасля яго завяршэньня.

Не ўсе пагодзяцца з ідэямі Хірна. У новым пляне не будзе CueZone – якая карысталася папулярнасьцю сярод заўзятараў, хаця на некаторых турнірах прадстаўляла сабой усяго адзін стол у фае – і бясплатнага аўтатранспарту для гульцоў.

Некаторым гульцам з нізоў рэйтынгу давядзецца змагацца за сваю будучыню, але на самой справе, ім і зараз не нашмат лягчэй. Да прыкладу, Джордан Браўн (колумнист SnookerScene) падчас свайго дэбютнага сэзона выдаткаваў каля васьмі тысяч фунтаў, а зарабіў менш за тысячу. Калі б Браўн стаў прафэсіяналам пры той сістэме, якую прапануе Хірн, у яго была б магчымасьць праявіць сябе, часьцей гуляць, больш зарабляць і нават захаваць месца ў туры, паказваючы вартыя вынікі.

План Хірна – гэта спроба палепшыць імідж гульні, павялічыць магчымасьці гульцоў і пакласьці канец застою ў рэйтынгавай сістэме. Нават крытыкам Хірна было б складана папракнуць яго ў бяздзейнасьці і нежаданьні выконваць сваю працу.

Ці будзе гэта працаваць?

У Хірна выдатныя ідэі, але некаторыя шурпатасьці трэба ліквідаваць. Гульцы павінны высьветліць, як гэта будзе працаваць на практыцы і ў іх ёсць выдатная магчымасьць зрабіць гэта, таму што Хірн даў ім нумар свайго мабільнага тэлефона і адрас электроннай пошты, прапанаваўшы звязвацца і задаваць любыя пытаньні.

Хірн сыдзе ў адстаўку, калі ў траўні гульцы адхіляць яго прапанову, прычыніўшы тым самым, магчыма, вырашальны ўдар па аўтарытэту гульні і адносінам з тэлевізійнікамі і спонсарамі, з якімі ён працягвае весьці перамовы.

Планы Хірна маюць шмат агульнага з ідэямі Altium, якія не знайшлі падтрымкі сярод гульцоў у 2002 годзе. Яны абяцалі значныя інвэстыцыі ў абмен на камэрцыйныя правы. Гульцы пабаяліся пазбавіцца гэтага, пасьля чаго рэзка скараціўся прызавы фонд і колькасьць турніраў.

Гульцы павінны самі ўважліва вывучыць прапанову Хірна, а не прасіць тлумачэньняў у хлопцаў, якія называюць сябе мэнэджэрамі і ў выпадку ўзнікненьня пытаньняў, звяртацца да Хірну, а не спадзявацца на розныя чуткі. Менавіта чорны піяр і фразы пра тое, што нехта хоча «захапіць гульню» перашкодзілі ўвасобіць у рэальнасьць ідэі Altium.

5 траўня ў гульцоў зьявіцца яшчэ адзін шанец выбраць сваю будучыню і ім варта задаць сабе тры галоўныя пытаньні.

1. Ці сапраўды мы хочам гуляць больш? Калі так, то план Хірна павінен быць прыняты.
2. Чаму мы павінны турбавацца пра тое, хто будзе кантраляваць камэрцыйныя правы гульні? Гульцы павінны гуляць і зарабляць гэтым на жыцьцё. Калі прыбылі растуць, якая розьніца, хто стаіць ля ўлады?
3. А ці ёсць альтэрнатывы? Большасць гульцоў не ў захапленьні ад таго, як кіравалі снукерам апошнія гады. Яны рызыкуюць, падтрымліваючы планы Хірна, але гэтая рызыка можа стаць першым крокам да адраджэньня гульні.

Паводле top-snooker.com, Snooker Scene blog

У пятніцу раніцай ён выйдзе з дому і адправіцца ў вялікі сьвет. Яго чакае Пекін. У гэтым годзе засталося ўсяго шэсьць рэйтынгавых турніраў, і China Open – самы вар’яцкі з іх. «Зьвернутыя на снукеры». Тут дагэтуль часу васьмідзесятыя, Чэс і Дэйв на вяршыні чартаў, а Кірк Стывэнс па-ранейшаму крут. Стывэн Магуайр ўжо раз дзесяць бываў у гэтай часавой завесе, але ўсё яшчэ спрабуе прывыкнуць. Людзі выстройваюцца ў чаргу, каб узяць яго аўтограф, а ён думае: «Чаму?». Бо ён не Джон Хігінс і не Роні О`Саліван.

Другі нумар сусьветнага рэйтынгу сядзіць практычна дома, у выдатным новым снукерным клюбе «Q» на поўдні Глазго, і хоча расказаць, як Пекін пашырыў яго кругагляд, як ён пабываў у Забароненым Горадзе і Летнім Палацы, гуляў па плошчы Цяньаньмэнь і ўздымаўся на Вялікую Сьцяну. Ён бы хацеў і гэта расказаць, і многае іншае – але не можа. Таму што на самой справе ён сядзеў у нумары, пакуль не прыходзіў час гуляць. Гатэль-снукер-гатэль – і потым дадому. Вось так усё адбывалася. Такое жыцьцё.

«Кожны год я кажу адно і тое ж: я схаджу паглядзець Сьцяну. Але па прыбыцьці ты змучаны пералётам. Гуляеш і прайграеш. Можна выпіць у гатэлі з астатнімі хлопцамі. Можа быць, згуляць у карты. Я зьбіраюся як-небудзь ўзяць з сабой Шэран [жонку], каб яна паглядзела, што гэта такое. Думаю, яна лічыць, што я там забаўляюся, але я вам скажу – гэта зусім не весела».

Кітай жыве па ўласных законах.

«Гледачоў шмат і яны вельмі гучныя. Яны ўсё вісяць на тэлефонах, балбочуць пра ўсё на сьвеце, і гэта не сконьчваецца. Рэфэры спрабуюць з усіх сіл іх уціхамірыць, але тыя ў асноўным не слухаюць. Ды яны не могуць пачуць – занадта занятыя балбытнёй па тэлефоне. У мінулым годзе быў выпадак, я гуляў з Роні ў паўфінале. Роні там мега-зорка. У нас была нічыя, 5/5, я зрабіў дрэнны отыгрыш і пакінуў біток на ўдары, і вось я думаю: «Роні тут набярэ як мінімум 40 ачкоў і выйграе матч». А яны пачалі апладзіраваць. Гэта апошняе, што табе трэба. Апладысменты і ўсё такое. Яны нічога дрэннага не мелі на ўвазе. Проста яны любяць Роні, там нельга нічога прымаць блізка да сэрца, проста трэба неяк выкручвацца».

Выкручвацца. Так, гэта дакладна. Ён увесь мінулы год гэтым займаўся. Выкручваўся ад абвінавачванняў у дагаворным матчы, якое вісела над галавой, і гэта было самае сур’ёзнае з усіх расследаваньняў у гісторыі снукера.

Можа быць, вы ведаеце гэтую гісторыю. Перад матчам Магуайра з Джэмі Бэрнэтам на Чэмпіянаце Вялікабрытаніі 2008 букмекеры адзначылі нейкія незвычайныя стаўкі на гэты матч, асабліва на рахунак 9/3 на карысць Магуайра, як у выніку і атрымалася. Абодвух гульцоў выклікалі і дапыталі. А потым? Нічога. Расследаваньне ў працэсе, гэта ўсё, што ён ведае. І ён сам ужо некаторы час у падвешаным стане. Хацелася б яму ведаць, калі гэта сконьчыцца, але пакуль што нічога не вядома.

«Ужо больш за год мінула. Я не ведаю нічога звыш таго, што напісана ў газэтах. Нічога не чуў. Я стараюся пра гэта не думаць, таму што ў адваротным выпадку падсяду на антыдэпрэсанты, разумееце, аб чым я? Я працягну гуляць, і ўсё гэта ў рэшце рэшт само ўтрасецца. Я проста чакаю не дачакаюся тэлефоннага званка, аб тым, што ўсё скончана. Калі прынясуць прабачэньні – будзе даволі міла. Разумееце, вось ты выйграен снукерны матч, але людзі не хочуць гаварыць аб гэтай гульні. Яны пытаюцца: «Што там з мінулага года робіцца?» – А я не ведаю. Ты кажаш: «Я, наогул, сёньня нармальна гуляў, і матч быў добры, вось». Але ўсё заўсёды зварочваецца на іншую тэму. Паліцыя задавала мне ўсе гэтыя пытаньні, я на ўсе адказаў праўдзіва. Не ведаю, што яшчэ сказаць. Вось так».

Мала ў якім выглядзе спорту галоўныя дзеючыя асобы столь шчыра расказваюць аб усіх іх складанасьцях і супярэчнасьцях. Гульня такая, снукер. Гэтыя хлопцы нічога не хаваюць дзеля таго, каб лепш выглядаць. Калі на іх нешта цісьне – яны гэта прызнаюць. Яны будуць біць сябе на вашых вачах, і ні адзін піяршчык іх не спыніць. Іх не ўцягнуць ва ўсялякія футбольныя штучкі. Няма тут агульных вобразаў, няма ўсялякай дуры ў стылі «прымадонны». Што вы зможаце ўбачыць у гэтым сьвеце, так гэта крыху рэальнасьці.

У клюбе «Q» на стале узвышаецца кубак Чэмпіянату Сьвету. Гэта той прыз, які хоча ўзяць Стывэн Магуайр. Яму 29 год і ён кажа, што думаў, да гэтага ўзросту ўжо выйграе яго. Раз ці два ён быў блізкі. Не ў фіналах, але шанцы былі.

«Ведаеце, часам я яго пагарджаю. Яго ненавідзіш за тое, што ён з табой робіць. У паўфінале супраць Джона [Хігінса, 2007] я падышоў бліжэй за ўсё, у тым годзе я ўсё рабіў правільна. Я пайшоў наперад, 14/10 ў матчы да 17-ці перамог. Ён вырваўся на апошнюю сэсію як цягнік і зрабіў мяне. Праз год у чвэрцьфінале супраць Джо Пэры было яшчэ горш. Я ніколі не ставіўся да яго з той павагай, з якой варта было б. За год да таго я гуляў з ім і перамог 10/2, так што ўжо ў думках прайшоў чвэрцьфінал і думаў аб паўфінале, з кім, магчыма, буду гуляць. Але ён добры гулец, Джо Пэры, і я не мог яго «скінуць». Я проста думаў, што адарваўныся выйграю, у любую хвіліну, а на самой справе: «Што адбываецца? Я павінен быў скончыць яшчэ час назад». Даходзіць да 12/12, я губляю магчымасьць у фінальным раўндзе – і раптам я выбываю з гульні. Але я заслугоўваў паразы. Улічваючы, як я паставіўся да гэтага матчу – заслугоўваў».

Усяго месяц да Крусібла. Настаў час снукера. І, можа быць, час Бары Хірна. На гэта Магуайр ў любым выпадку спадзяецца. Хірн павінен усё ўскалыхнуць, як новы бос спорту.

«Я з Бары, без пытаньняў. Паслухайце, я проста з розуму схадзіў з-за таго, што рабілася. У нас шэсьць турніраў. Шэсць! І ў такіх выпадках першыя пару раўндаў не ў цацкі гуляюць. Так што мы атрымалі нашмат менш шанцаў зарабіць і нашмат больш сур’ёзных супэрнікаў. Гэта вялікі ціск».

Адна з самых мяцежных ідэй Хірна – аднафрэймавы турнір, у якім кожны прайграўшы павінен будзе сысьці са сцэны праз «алею паразы».

«Я чуў толькі тое ж, што і вы. Калі ты прайграеш, то павінен будзеш сысьці, а цябе закідваюць гразьзю, что-то ў такім духу. Слухайце, такая штука прыцягне гледачоў. Хочацца ж ўбачыць, як Роні закідваюць гразьзю. Уласна, гэта ашасьціла б публіку. Я згодны. Я згодны паспрабаваць шмат».

«Бары прыйшоў пагутарыць з намі ў студзені. Я мог бы гадзінамі яго слухаць. Шчыра кажучы, гэта адзінае, што заставалася – слухаць яго, таму што ўставіць слова было немагчыма. Ведаеце папярэдні «рэжым»? Ні разу ў жыцьці іх не бачыў. Ніводнага. А калі Бары стаў старшынёй, ён садзіцца побач з намі, і гэта ўжо прагрэс. Мне гэта падабаецца. Не ведаю, ці зможа ён усё перавярнуць, але я ведаю, што ён сапраўды пастараецца. Ужо кажуць аб тым, што адбываецца. І я гатовы адпраўляцца ў шлях».

Наступная прыпынак – нумар у Пекіне. Потым Крусібл. Гэта не асабліва весела, але ён не прамяняў бы яго ні на што ў сьвеце.

Паводле top-snooker.com

Вера Сэлбі нарадзілася ў Рычмандзе ў Паўночным Йоркшырэ, але ў 1954 годзе пераехала ў Ньюкасл, дзе і жыве з тых часоў. Зараз жыве Госфарце. На сёньняшні момант ёй 75 год.

Да пэнсіі яна працавала выкладчыкам гісторыі касьцюма ў Нартумбрыйскам універсітэце. Працавала каментатарам на тэлебачаньні, а потым стала снукерным рэфэры.

Вера аўдавела 15 год таму, яе муж Брус Сэлбі быў вядомым цырульнікам ў Ньюкасле.

Вера Сэблі лічыцца ў базе «AM models» (мад’льнае агенства) ужо 20 год (з тых самых часоў, як да яе зьвярнуўся папярэдні ўладальнік агенцтва на сходзе ў Нартумбрыйскам універсітэце).

«Я думала, гэта будзе цікава. Я лічыла, што гэта будзе глямурна прафэсія, але першым заказчыкам стала кампанія, якая вырабляла лесвічныя пад’ёмнікі для інвалідаў! Аднак мне даводзілася і ў паказах мод ўдзельнічаць і ў рэкламе здымацца. Маёй самай дзіўнай працай сталі рэкламныя здымкі для «Кааператыўных пахавальных паслуг». Нас там увесь час сьмяшылі, што, улічваючы тэматыку, было даволі дзіўна».

«Больш за ўсё мне падабалася працаваць на паказе мод для Норма Джэймса ў Корбрыджэ. Там было вельмі весела, і мяне прыводзіла ў захапленьне як адзеньне, так і сама праца. Мадэлям даводзіцца займацца рознымі цікавымі рэчамі. Гэта мне і падабаецца ў маёй рабоце».

«Я не прафэсійная мадэль. У мяне ёсьць і іншыя заняткі, таму я здымаюся толькі, калі зьяўляецца праца ці ў мяне ёсць вольны час».

«Я не думала, што людзі захочуць бачыць у якасьці мадэлі такую жанчыну, як я. Але я была рада, што мяне запрасілі. Бо спатрэбіцца могуць мадэлі ўсіх узростаў і любой зьнешнасьці. Выкарыстаньне ў якасьці мадэляў жанчын у гадах можа быць даволі ўдалай ідэяй, так як гэта адлюстроўвае стан грамадства і дазваляе мне працаваць».

Вера была двухразовай чэмпіёнкай свету (1979, 1981) па снукеры сярод жанчын і дзевяць разоў выйгравала чэмпіянат Вялікабрытаніі. У перапынках паміж здымкамі яна гуляла за снукерные клюбы Чапінгтана і Ашынгтона. Яе назвалі спартсменкай 1997 года ў спартыўным клубе Ньюкасл.

«Да прапановы, якую мне зрабілі 20 год таму, я ніколі не працавала мадэльлю. Але я ўвесь час чымсьці займалася. Калі я сустрэла свайго мужа Бруса, я была настаўніцай маляваньня. Да яго заўсёды зьвярталіся ўсе зоркі, якія прыязджалі ў тэатр «Раял». У мінулым у мяне былі доўгія цёмныя валасы, і калі я вырашыла іх абрэзаць, мае сябры параілі мне зьвярнуцца да Бруса. Так што мне дасталася прычоска, а яму дасталася я! Брус зрабіў сваю першую стрыжку ў 8 год (яго бацька таксама быў знакамітым цырульнікам), а апошнюю – у 80 год».

«Упершыню я занялася снукерам, калі я сказала Брусу, што мне хацелася б іграць. Мне было 37 год, ужо не дзяўчынка. Мне дазволілі прыходзіць у клюб у 6 вечара пры ўмове, што ў 7 мяне там ужо не будзе, бо ў той час клюбы ў асноўным былі «толькі для мужчын». І так выйшла, што ў гэты ж час там быў адзін былы чэмпіён свету. Ён убачыў, як я гуляю, і вырашыў, што ў мяне ёсць патэнцыял. І пагадзіўся трэніраваць мяне».

Вера Сэлбі не зьяўляецца сваячніцай знакамітага маладога снукерыста Марка Сэлбі.

Паводле top-snooker.com, www.thefreelibrary.com.

Прадстаўляем вам інтэрвью Марка Алена для ryan147.com.

Калі ты ўпершыню пачаў гуляць у Снукер?
У 12 год.

Хто быў тваім любімым гульцом ў дзяцінстве?
Стывэн Хэндры, зрэшты, як і зараз.

У колькі гадоў ты зрабіў першы сэнчуры і першы максімум?
У 13 год – сэнчуры, у 15 – максімум.

Калі б ты не гуляў у снукер, то чым бы займаўся?
Спадзяюся, што гуляў бы ў футбол. Я гуляў крыху ў дзяцінстве, але потым быў вымушаны выбіраць паміж футболам і снукерам.

Ці хвалюешся ты перад адказнымі матчамі?
Так, але не так моцна, каб гэта ўплывала на маю гульню. Я думаю, гэта нават дапамагае сыграць лепш. Мне падабаецца расслабляцца перад матчам, як калі б ўся праца ўжо была зробленая задоўга да яго пачатку.

Як ты сябе адчуваў, калі выйграў свой першы прафэсыйны турнір Jiangsu Classic 2009?
Я адчуваў сябе вельмі добра, але я б прамяняў гэта на сэрцабіцьце пасля перамогі ў рэйтынгавым турніры. Спадзяюся, выйграць свой першы рэйтынгавы турнір у бліжэйшы час.

Лепшая снукерная арэна?
Тэатр Крусібл, з ім зьвязана столькі цікавых гісторый.

Самае вялікае дасягненьне ў тваёй прафэсыйнай кар’еры?
Паўфінал Чэмпіянату Сьвету 2009 і перамога над Роні О`Саліванам на шляху да яго.

Дзе ты разлічваеш быць праз 5 гадоў у пляне рэйтынгу і заваяваных трафэяў?
Я б хацеў стаць пастаянным членам топ-4 афіцыйнага рэйтынгу і рэгулярна перамагаць на турнірах.

Чаго чакаеш ад маючага адбыцца чэмпіянату свету?
Я адчуваю, што магу дайсці да фіналу ў гэтым годзе, але для гэтага трэба не толькі добра гуляць, але і быць крыху удачливее.

Паводле www.ryan147.com, top-snooker.com

Прадстаўляем вам інтэрвью Марка Сэлбі спартыўнаму журналісту.

Нядаўна я быў на дабрачынным матчы, у якім удзельнічаў і Джон Хігінс. Я зьдзівіўся, наколькі вясёлым ён быў – калі б такія матчы праводзіліся часцей, усё б убачылі, што ў снукер нашмат больш яркіх асоб.

Так, гэта так. Гульцам вельмі складана выглядаць цікавымі і весяліцца падчас цяжкіх турніраў. У главе стаяць вялікія грошы і гэта наша жыцьцё, але, калі ёсьць магчымасьць, мы стараемся жартаваць і ўзаемадзейнічаць з балельшчыкамі – гэта мае вялікае значэньне. Гульцы і балельшчыкі становяцца бліжэй адзін да аднаго і гэта вельмі важна для снукера.

Ці праўда, што Роні О`Саліван вельмі сур’ёзны ў звычайным жыцьці? Ён ніколі не усьміхаецца і выглядае вельмі панура.

Роні паводзіць сябе вельмі спакойна і, магчыма, яго расслаблены стыль выглядае крыху панура у чыіхсьці вачах. Думаю, ён паводзіць сябе цалкам адэкватна і ў выпадку перамогі, і ў выпадку паразы, многія захапляюцца ім, але гэта можа здацца занадта сур’ёзным для іншых людзей.

Ці не думаеш ты, што гульцам, якія ўжо дабіліся ўсяго ў снукеры і працягваюць гуляць ў кваліфікацыі, трэба проста сысьці на пенсію і атрымліваць асалоду ад жыцьця?

Вы занадта суровы. Я не згодны з гэтым. Стыў Дэвіс – яркі прыклад гульца, які дамогся ўсяго і па-ранейшаму ўносіць вялікі ўклад у снукер. Вядома, можа наступіць момант, калі яны пачнуць часцей прайграваць і адчуюць, што настаў час адкласьці кій ў бок, але такія гульцы як Дэвіс могуць дасягнуць вельмі многага, працягваючы гуляць у прафесійных турнірах.

Вельмі цяжка сябраваць з некаторымі гульцамі, а потым супэрнічаць з імі за гульнявых сталом – як ты спраўляешся з гэтым, ці не ўскладняе гэта гульню?

Часам бывае цяжка, але я думаю, што мы ўсе настолькі добра ведаем адзін аднаго і ў гэтым няма нічога страшнага. Вядома, у мяне ёсьць добрыя сябры, з якімі цяжка гуляць, але гэта наша работа і немагчыма сябраваць з усімі. У мяне шмат сяброў па-за гульнявым сталом, але мне не цяжка пераключацца, трапляючы на поле бою. Празмерныя зносіны з супэрнікам не прынясуць ніякай карысьці, неабходна сур’ёзна ставіцца да кожнага матчу і няважна, хто знаходзіцца ў іншым куце.

Ці адрозніваецца Чэмпіянат Сьвету ад іншых турніраў?

Чэмпіянат Сьвету відавочна адрозніваецца ад іншых турніраў і, ў першую чаргу, з-за прэстыжу і арэны. Крусібл валодае унікальнай аўрай і кожны гулец пацьвердзіць, што ён адчувае сябе па-асабліваму, гуляючы ў Шэфілдзе. Неабходна засяродзіцца на матчы і падавіць у сабе ўсе гэтыя эмоцыі, але натуральна я адчуваю сябе там інакш, чым на іншых спаборніцтвах.

Ці можаш ты спакойна глядзець снукер па тэлевізары і атрымліваць асалоду ад гульні, як звычайныя заўзятары, ці ты ўсё ж разглядаеш матчы з прафэсыйнага пункту гледжаньня?

Усё залежыць ад таго, хто гуляе. Калі гэта звычайны матч па тэлевізары, то я магу расслабіцца і атрымліваць задавальненьне. Калі гуляюць мае сябры, я перажываю за іх і гляджу на гульню з прафэсыйнай пункту гледжаньня, спрабуючы зразумець, што ім варта было б падцягнуць. У мяне ёсьць некалькі сяброў у туры, якіх я заўсёды падтрымліваю, у гэтым выпадку я цалкам паглыблены ў барацьбу.

Паводле top-snooker.com

* Няважна, наколькі нізка ты ўпаў, важна тое, наколькі высока ты здолееш падняцца.

Пітэр Эбдан (Peter Ebdon) нарадзіўся 27 жніўня 1970 года ў Кэтэрынгэ, графства Нортгэмптаншыр, Англія. Стаў чэмпіёнам сьвету ў 2002 годзе, быў фіналістам ў 1996-м і 2006-м. Таксама зьяўляецца пераможцам каля 10-і іншых прафэсыйных турніраў. На яго ліку ужо больш за 270 сэнчуры-брэйкаў, што зьяўляецца шостым паказчыкам за ўсю гісторыю гульні. Напрацягу больш за 15 год ён уваходзіць у Топ-16 сусьветнага рэйтынгу. За свой грунтоўны падыход да гульні і цьвёрды характар Пітэр Эбдан атрымаў мянушку «Сіла».

Апошнім часам у яго гульні адзначалася некаторая хісткасьць і нестабільнасьць. Аднак дзякуючы свайму моцнаму характару Пітэр зноўку набірае абароты. Апошнія радкі хіта Фрэдзі Мэркуры лепш за ўсё характаразуюць сучасны настрой гэтага гульца:

«Nothing really matters,
Anyone can see,
Nothing really matters,
Nothing really matters to me…»

Хутка Рітэр Эбдан адправіцца на Адкрыты чэмпіянат Кітая, а ў красавіку – на Чэмпіянат Сьвету ў Шэфілд. Як заяўляе сам гулец, які ў сапраўдны момант занесены толькі 18-м у папярэдні рэйтынг: «Нічога зараз не мае значэньне – нічога. Адзінае ў чым я зараз зацікаўлены – гэта захаваньне сваёй пазіцыі ў Топ-16». Зараз Эбдан як ніколі адчувае пагрозу вылету са снукернай эліты.

«Я вельмі ганаруся тым, як шмат год я быў у першых шэрагах. Таму я хачу захаваць гэты стан, бо так лягчэй прасоўвацца ў снукеры. На мой погляд, толькі Стывен Хэндры, Джон Хігінс і Роні О’Саліван маюць лепшыя або параўнальныя са мною дасягненьні ў эліце. Я выйграў Skoda Grand Prix у 1993. Акрамя таго ў 2009-м – за мною перамога ў China Open. Гэта даволі ўражваючыя перамогі».

У тым годзе ў трохразовага фіналіста Чэмпіянату Сьвету быў падобны настрой: «Дванаццаць месяцаў назад я ведаў аб наступствах ў выпадку непераканаўчай гульні на China Open ці Чэмпіянаце Сьвету. Аднак, нягледзячы на ўсю бязладзіцу ў прыватным жыцьці, у мяне ўсё ж такі атрымалася настроіць свае думкі на тое, што мне трэба было неабходна. Тады я быў гатовы зрабіць усё, што заўгодна, каб застацца ў Топ-16. Зараз я адчуваю, што псіхалягічна я больш моцны, маё імкненьне да пасьпяховай гульні большае, чым у маіх супэрнікаў. Гэта моц, на якую я абапіраўся ў цяжкія часы. Яна была неабходна мне раней, яна неабходна мне зараз. Год таму, абставіны складаліся на маю карысьць: я выйграў China Open, атрымаўшы перамогу ў фінале над самім Джонам Хігінсам. Ужо праз некалькі тыдняў ён стаў зноў чэмпіёнам сьвету, таму я вельмі ганаруся той сваёй перамогай. Калі ж прыйшоў час выступаць на Крусібл, я пнражываў не лепшы час. Мне падавалася, што я так шмат пакінуў у Кітае, што мне ўжо нічога не засталося для новага змаганьня. Зараз у мяне ёсьць яшчэ два шанцы вярнуць сабе месца ў Топ-16, я намераныімі скарыстацца».

Шмат гульцоў згубіўшы сваё месца ў Топ-16 не могуць потым вярнуцца ў эліту і могуць удзельнічаць толькі ў кваліфікацыённых турнірах.

«Калі кваліфікацыённыя гульні – гэта тое, чым я павінны заняцца, то хай гэта будзе так. Аднак гэта мне не па душы. Я дагэтуль упэўнены, што я гулец, які варты таго, каб выступаць у турнірах высокага кляса. Я вельмі добра адгуляў у Лізе Чэмпіёнаў некалькі тыдняў таму, трапіў у пару паўфіналаў і нават у фінал, аднак так нічога і не выйграў. Нягледзячы на адсутнасьць перамог, якасьць гульні была на ўзроўні, я нават зрабіў серыі па 130 і 140 ачкоў. Канкурэнцыя была вельмі высокай, а я даказаў, што ўсё яшчэ магу быць канкурэнтнавартым у такой гульні».

Ёсьць тыя, хто прымяняе да Пітэра Эбдана тэрмін «bouncebackability» («адскокваемасьць»). У Амерыцы так кажуць пра гульцоў, што здолелі дасягнуць пасьпяховых вынікаў пасля доўгага часу наўдач. У Пітэра Эбдана за кар’еру было некалькі такіх «адскокаў». Пры чым няўдачы мелі дваякі характар: не шанцавала на стале, не шанцавала ў прыватным жыцьці.

«Шырокую агалоску атрымалі мае праблемы ў прыватным жыцьці», — з крыўдай узгадвае 39-і гадовы гулец.

«Было некалькі вельмі непрыемных момантаў за апошнія два гады, сямейныя праблемы вельмі ўздзейнічалі на мяне. Калі шчыра, я вельмі доўга не мог акрыяць. Рэчы, якія так шмат для мяне значылі, перасталі існаваць, у гэты час нават не хацелася браць кій у рукі. Гэта шчэ больш растрайвала мяне, бо дагэтулт я мог і хацеў гуляць у снукер заўжды, нягледзячы на абставіны. Я не адмаўляю, што быў зусім зломленым і некаторы час не надаваў увагі трэніроўкам. Увесь мой вопыт зышоў на нет, я проста не здольны быў сабраць мыслі, каб вызначыць для сябе, як жыць далей», — са шчырасьцю ў голасе прызнаўся Эбдан.

«На шчасьце, я здолеў перамагчы сябе, праўда, прайшоў доўгі перыяд узнаўленьня. Я сустрэў дзеўчыну па імені Нора. Зараз мы разам. Дзякуючы ёй я зноўку ў шэрагу. Зараз у мяне ўсё наладзілася – і ў гульні, і дома. Я заўжды дзейнічаў па прымаўцы – «няважна, наколькі нізка ты ўпаў, важна тое, наколькі высока ты здолееш падняцца». Мая мэта – падняцца даволі высока».

Новыя адносіны накіравалі Эбдана ў патрэбнае рэчышча, яны таксама паспрыялі зьмене месца жыхарства. Зараз Пітэр Эбдан жыве ў Цэнтральнай Эўропе.

«Так, я жыву ў Будапэшце», — усьміхаецца Пітэр. «Гэта, канешне, вельмі адрозніваецца ад таго, да чаго я прывык, але некаторыя перамены вельмі прыемныя».

Пакуль на сусьветнай арэне не бачна вэнгэрскіх снукерыстаў, Пітэр Эбдан не губляе часу і ўпарта рыхтуе сабе глебу для эфектыўных трэніровак.

«У наступным сэзоне я ўсталюю дома снукерны стол. Пакуль што больую частку трэніровак я правожу ў Вялікабрытаніі ў шэфілдскай Акадэміі. Ёсьць шмат гульцоў, якія жадаюць папрактыкавацца са мною, так што ў пляне трэніровак усё выдатна».

Паводле 110sport.tv